Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet admissibility requirements under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the complainant failed to satisfy the admissibility conditions set forth in Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code. Although the complainant's counsel argued that the lower court violated procedural rules by not appointing a public defender, the Supreme Court found no evidence of arbitrary decision-making or deprivation of defense rights. Consequently, the court upheld the lower court's decision to order psychiatric treatment without consent and awarded costs to the state.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 379 pkt 5 k.p.c.; Art. 29 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego: A cassation appeal is inadmissible if the complainant does not fulfill the statutory prerequisites for its acceptance, and the absence of a public defender does not automatically constitute a violation of the right to defense.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 5/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z urzędu - na podstawie zawiadomienia Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. przy uczestnictwie I. M.o umieszczenie uczestniczki postępowania w szpitalu psychiatrycznym bez jej zgody,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt IV Ca […], 1)odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2)przyznaje adwokatowi R. Z. od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w W. kwotę 120,- (sto dwadzieścia) złotych powiększone o podatek VAT z tytułu udzielenia uczestniczce nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 8 maja 2015 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację uczestniczki postępowania I. M. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 października 2014 r., którym uznano spełnienie przesłanek określonych w art. 29 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego i skierowano uczestniczkę na leczenie psychiatryczne bez jej zgody. W wyniku rozpoznania apelacji uczestniczki Sąd drugiej instancji nie dopatrzył się zarzucanej nieważności postępowania oraz braku legitymacji czynnej wnioskodawcy Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. do wystąpienia z wnioskiem.W skardze kasacyjnej ustanowiony z urzędu pełnomocnik uczestniczki zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie zaskarżonym postanowieniem przepisów postępowania, tj. art. 379 pkt 5 k.p.c. przez jego niezastosowanie oraz prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 wymienionej ustawy o ochronie zdrowia psychicznego przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że zachowanie uczestniczki wypełnia wszystkie przesłanki zawarte w tym przepisie.
Wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania i uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz zasądzeniem kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na nie spełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.W uzupełniającym skargę wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania pełnomocnik skarżącej powołał się na nieważność postępowania, gdyż wyrok (chodzi o postanowienie) zapadł z oczywistym rażącym naruszeniem prawa.
Naruszenie to oznacza wymienioną w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. nieważność postępowania spowodowaną pozbawieniem uczestniczki możliwości ochrony swoich praw przez nie ustanowienie przez Sąd pierwszej instancji adwokata z urzędu, mimo wystąpienia takiej potrzeby. Z powołaniem się na wskazane orzeczenia Sądu Najwyższego pełnomocnik uczestniczki próbuje wykazać, że Sąd miał obowiązek ustanowić dla niej pełnomocnika z urzędu.Jednakże w starannych uzasadnieniach postanowień Sądów w toku instancji została rozważona kwestia podnoszona we wniosku i argumentom Sądu Rejonowego oraz Sądu Okręgowego nie można zarzucić ani dowolności, o której mowa w uzasadnieniu wniosku, ani rzeczywistego pozbawienia uczestniczki obrony swoich praw.
Problem ten zarówno ogólnie, jak również w odniesieniu do tego samego rodzaju spraw, jak rozpoznawana obecnie sprawa był już rozważany przez Sąd Najwyższy z aprobowanym w dalszym orzecznictwie stanowiskiem, co do znaczenia przesłanki pozbawienia możności obrony praw w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c. i kiedy pełnomocnik powinien być ustanowiony (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2010 r., IV CSK 318/09 oraz z dnia 28 maja 2014 r., I CSK 618/13, nie publ.). Argumenty przedstawione w uzasadnieniu wniosku nie okazały się przekonujące.Z tych względów na podstawie art. 3989 par. 2 k.p.c. należało orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie § 19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst Dz.
U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). jw