Supreme Court dismisses cassation appeal as mere procedural disagreement lacks serious interpretative doubts.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by B.B. and Z.G. against the District Court's dismissal of their adoption petition for M.S. The applicants argued that the District Court's interpretation of family law differed from the Regional Court and violated the child's best interests. The Court rejected this, ruling that differing interpretations between lower courts do not constitute serious legal doubts warranting cassation review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 2, 4 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless the applicant demonstrates serious interpretative doubts regarding a legal provision or proves the judgment is obviously contrary to fundamental legal rules.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 492/18 POSTANOWIENIE Dnia 4 października 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku B. B. i Z. G.przy uczestnictwie M. S. i Prokuratora Okręgowego w T.o przysposobienie M. S.,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 października 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcówod postanowienia Sądu Okręgowego w T.z dnia 4 stycznia 2018 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2018 r. Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację wnioskodawców B. B. i Z. G. od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 maja 2017 r., w sprawie z udziałem M. S. i Prokuratora Okręgowego w T., o przysposobienie M. S.Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazali na przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Podali, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 1142 § 1 i 2 k.r.i.o., albowiem w przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy zastosował odmienną wykładnię aniżeli Sąd Rejonowy, natomiast zdaniem skarżących, w przypadku tzw. przysposobienia śródrodzinnego nie stosuje się przepisów o adopcji zagranicznej.
Ponadto, zdaniem skarżących, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na to, że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z dobrem dziecka.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania.Powołanie we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przesłanki przewidzianej w art 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., to jest potrzebie wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt III CSK 104/08, nie publ. i z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II CSK 84/07, nie publ.).
Skarżących obciążał obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na istnienie takich okoliczności, a więc i wskazania, na czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II PK 220/06 nie publ.).Skarżący wskazali na potrzebę wykładni art. 1142 § 1 i 2 k.r.o., ponieważ Sąd drugiej instancji zastosował odmienną ich wykładnię niż Sąd pierwszej instancji.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że rozbieżność orzecznictwa nie może być utożsamiana z różną interpretacją przepisów lub stosowaniem prawa przez sądy rozpoznające konkretną jednostkową sprawę w toku instancji (por. m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt III PK 48/11, nie publ., z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt IV CSK 459/08, nie publ.; z dnia 16 lutego 2007 r., sygn. akt I CSK 18/07, nie publ.). Skarżący nie przedstawili innej argumentacji jurydycznej, za pomocą, której wykazaliby, że przedstawione wątpliwości wywołują obecnie problemy w wykładni prawa czy rozbieżności w orzecznictwie.
Ma marginesie można też zauważyć, że wykładnia wskazanych przepisów dokonana tak przez sąd pierwszej jak i drugiej instancji nie wykazuje rozbieżności.W odniesieniu do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), przypomnieć należy, że ma ona miejsce tylko wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej w sposób pewny i niewątpliwy bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).
Jeżeli skarżący powołuje się na tę przesłankę to powinien w uzasadnieniu wniosku zamieścić wywód prawny wykazujący takie kwalifikowane naruszenie prawa (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, i z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06). Skarżący nie przedstawili przekonujących argumentów świadczących o występowaniu w sprawie tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.Dodatkowo trzeba zauważyć, że sąd drugiej instancji oddalił apelację mając na uwadze, że skarżący nie dopełnili wymogów wynikających z przepisów Konwencji o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego, sporządzona w Hadze dnia 29 maja 1993 r. (Dz.U. z 2000 r., Nr 39, poz. 448 ze zm.).
Stosunek rodzinny istniejący pomiędzy skarżącymi a dzieckiem, o przysposobienie którego zabiegają, nie uchyla obowiązków wynikających dla nich z tej Konwencji.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.aj