Supreme Court dismisses consumer protection claim due to lack of obvious legal violation in mixed-use property case.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by two plaintiffs against a bank regarding a mortgage loan dispute. The plaintiffs argued they were not consumers because the property served both residential and commercial dental office purposes. The court held that since the commercial element was not marginal, the consumer protection status did not apply, and the alleged legal violation was not obvious enough to warrant cassation review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 221 k.c.: A cassation complaint based on consumer status is inadmissible unless the violation is obvious prima facie, which is not met when the commercial purpose of a property is substantial rather than marginal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 482/22 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mariusz Załucki w sprawie z powództwa B. K. i A. Ł.-K.przeciwko […] Bank spółce akcyjnej w W.o ustalenie i zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 9 października 2020 r., sygn. akt VI ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. zasądza od powodów na rzecz pozwanego kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powodowie B. K. i A. Ł.-K. wywiedli skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 9 października 2020 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 stycznia 2020 r., którym ustalono, że nie istnieje zobowiązanie powodów do zapłaty rat kapitałowo-odsetkowych wynikajacych z umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej zawartej z poprzednikiem prawnym pozwanego […] Bank S.A. Sąd odwoławczy oddalił powództwo. Sąd Najwyższy zważył:W niniejszej skardze oparto się na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zdaniem powodów sąd odwoławczy mylnie przyjął, ze w chwili podpisywania umowy nie posiadali oni statusu konsumenta z art. 221 k.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, do skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 – nie publ.).
Sąd Najwyższy nie podziela argumentacji skarżących. Na tle okoliczności sprawy wyniknął problem wykorzystywania nieruchomości nabytej za pieniądze pochodzące z zaciagniętego kredytu częściowo na cele konsumenckie, częściowo zaś w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Choć w art. 221 k.c. nie przewidziano takiej sytuacji expressis verbis, to istnieje utrwalona już linia orzecznicza pochodząca zarówno od TSUE, jak i od krajowych sądów powszechnych, w myśl której w przypadku czynności prawnych o mieszanym celu, decydującym czynnikiem jest to, by element gospodarczy nie stanowił marginalnej części czynności.
Powodowie zaciągnęli kredyt na nieruchomość, w której miały mieścić się zarówno używane przez nich pomieszczenia mieszkalne, jak i gabinet stomatologiczny, będący głównym miejscem wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Oczywista zasadność skargi może natomiast wynikać jedynie z poważnego naruszenia przepisu prawa podlegającego jednolitej wykładni (zob. np. postanowienie SN z dnia 21 stycznia 2022 r., I CSK 1320/22, niepubl.), zaś ewentualne odstąpienie od ustalonej linii orzeczniczej może stać się przedmiotem argumentacji na poparcie występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego lub potrzeby dokonania wykładni przepisu prawa.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie. a.s.