Supreme Court dismisses cassation appeal on unjust enrichment, ruling no new legal issue exists regarding marital property surrogacy.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by defendants against a partial judgment ordering the plaintiff to recover unjust enrichment. The defendants argued that the case presented a new legal issue concerning the identification of the creditor in marital joint property under surrogacy rules. The court rejected this, stating that the law clearly identifies the creditor as the person whose assets were depleted and that the defendants' arguments lacked supporting case law or academic authority.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a new, unresolved legal issue of general significance; mere disagreement with existing case law or statutory interpretation does not constitute such an issue.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 480/18 POSTANOWIENIE Dnia 21 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa D. H.przeciwko D. Z., A. Z. i H. Z.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 marca 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanych D. Z. i A. Z.od wyroku częściowego Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt V ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od pozwanych D. Z. i A. Z. na rzecz powódki D. H. kwotę 4067 (cztery tysiące sześćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W skardze kasacyjnej od wyroku częściowego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 kwietnia 2018 r. pozwani A. Z. i D. Z. oparli wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. uznaje się zagadnienie nowe i dotychczas niewyjaśnione.
Zagadnienie to musi mieć charakter istotny i być zagadnieniem ściśle jurydycznym, tj. dającym się przedstawić w sposób syntetyczny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń faktycznych lub oceny dowodów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, ICBSN 2009, nr 4, s. 48). Chodzi przy tym o zagadnienie o charakterze abstrakcyjnym, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji, a jego rozstrzygnięcie będzie miało znaczenie nie tylko dla oceny konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla innych podobnych spraw.
Z tej przyczyny przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga wykazania przez skarżącego, że w sprawie występuje zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.Tych cech nie można przypisać zagadnieniom przedstawionym we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w kwestii wskazania wierzyciela w związku ze spełnieniem świadczenia nienależnego oraz relacji wierzytelności istniejącej z tytułu spełniania świadczenia nienależnego do majątku wspólnego małżonków.
Podstawą uwzględnienia powództwa stanowiły przepisy o świadczeniu nienależnym, będącym jedną z przyczyn prowadzących do bezpodstawnego wzbogacenia. Na gruncie tych przepisów nie budzi wątpliwości, że stroną stosunku zobowiązania wynikającego z bezpodstawnego wzbogacenia - także więc z tytułu nienależnego świadczenia - której przysługuje roszczenie o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia (nienależnego świadczenia) od odbiorcy świadczenia jest ten, czyjego kosztem nastąpiło wzbogacenie, w tym poprzez spełnienie nienależnego świadczenia.
Zastosowanie zasady surogacji wynikającej z art. 33 pkt 10 k.r.o. - zgodnie z którą do majątku osobistego każdego z małżonków należą przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej - oznacza, że roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia (nienależnego świadczenia) powstałe w trakcie trwania ustroju wspólności ustawowej przysługuje jednemu z małżonków, jeżeli świadczenie nienależne będące źródłem wzbogacenia odbiorcy tego świadczenia nastąpiło w zamian za składniki jego majątku osobistego.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, oparte na prezentowaniu przez stronę skarżącą odmiennego stanowiska, nie zawiera jednak przekonujących argumentów, wynikających z orzecznictwa sądów, czy wypowiedzi przedstawicieli nauki prawa, przemawiających na rzecz innego, od wyżej przedstawionego stanowiska, co uzasadniałoby wniosek, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne sformułowane w skardze kasacyjnej. W sprawie nie zachodzi także nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego, na wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną, orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. jw