Legislator Case Law & Legislation
I CSK 4781/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal violation under civil procedure code. The court rejects the appeal as it does not meet the preliminary screening criteria. The court finds no obvious legal violation by the lower court. The appeal is dismissed because it seeks a new factual review. The court emphasizes the limited scope of the preliminary screening stage. The decision upholds the final judgment of the appellate court. The appeal fails to demonstrate an obvious legal error. The court refuses to accept the cassation appeal for review. The ruling clarifies the strict requirements for cassation admissibility. The court notes the appeal lacks merit under the law.

Case Number I CSK 4781/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by R. C. against the final judgment of the Wrocław Court of Appeal. The appellant argued that the lower court committed an obvious legal violation, but the Supreme Court found no such error. The court ruled that the appeal merely requested a new factual review, which falls outside the limited scope of the preliminary screening stage under the Civil Procedure Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates an obvious legal violation; otherwise, the Supreme Court must reject it during the preliminary screening stage without a substantive review.

Keywords

AI generated
cassation appeal obvious legal violation preliminary screening Civil Procedure Code dismissed appeal final judgment appellate court

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
W skardze kasacyjnej powód, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zdaniem skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
§ 8 pkt 6 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 3 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
769), a więc przy zastosowaniu § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
W skardze kasacyjnej powód, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 k.p.c
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
art. 3989 § 2 k.p.c
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18
postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).
postanowienia SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01
postanowienia SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz.
postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02
postanowienia SN: z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07
I ACa 1318/21
Court dismisses mortgage loan claim due to valid set-off defense and invalid indexation clauses.
I ACa 888/04
akt I ACa 888/04), wyroku częściowego Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 9 grudnia 2003 r.
II CSK 71/18
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error under Civil Procedure Code Art. 3989.
I UK 285/07
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 4781/22 POSTANOWIENIE Dnia 16 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela w sprawie z powództwa R. C. ‎przeciwko Z. G.‎o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,‎na posiedzeniu niejawnym 16 marca 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda‎od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu‎z 28 października 2021 r., sygn. akt I ACa 1318/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata K. M. kwotę 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych, obejmującą należną stawkę podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

R. C. wystąpił z powództwem przeciwko Z. G. o pozbawienie w całości wykonalności tytułu wykonawczego - wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 1 października 2004 r. (sygn. akt I ACa 888/04), wyroku częściowego Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 9 grudnia 2003 r. (sygn. akt I C 795/01) i wyroku końcowego z 10 lutego 2004 r. (sygn. akt I C 795/01), zaopatrzonego w klauzulę wykonalności przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu 18 lutego 2005 r. Wyrokiem z 20 kwietnia 2021 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił powództwo. Wyrokiem z 28 października 2021 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił apelację powoda. W skardze kasacyjnej powód, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zdaniem skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r.

I UK 285/07). W skardze kasacyjnej nie powołano argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa oraz że w wyniku takiego naruszenia zapadło w sądzie drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.

O kosztach pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie § 8 pkt 6 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 3 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 18 ze zm.), z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 23 kwietnia 2020 r. (SK 66/19, Dz.U. z 2020 r., poz. 769), a więc przy zastosowaniu § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.

U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).