Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue already resolved by prior Supreme Court ruling.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for review, dismissing the request entirely. The appellant argued that the Civil Code required a distinction between ownership and usufructuary rights for adverse possession to run, citing unresolved legal doubts. However, the Court determined this issue had already been definitively settled in a prior decision stating that the possession period for ownership does not include the usufructuary period.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.: The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless it raises a significant legal issue already resolved by precedent, as the specific question of distinguishing ownership and usufruct possession periods was previously decided.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 47/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej […] w W.przy uczestnictwie Miasta W.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w W.z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt V Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądowym, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagań przewidzianych przez art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadnieni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w tym przedmiocie jest konsekwencją oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony przez wnioskodawcę potrzebą wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). tj. art. 123 § 1 pkt 1 k.c. przez zawężenie pojęcia „każda czynność” do każdej, ale prawnie skutecznej czynności.
Jak również wskazaniem na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) sformułowane w formie pytania, „czy dopuszczalne jest rozdzielenie samoistnego posiadania na posiadanie samoistne w zakresie użytkowania wieczystego i w zakresie prawa własności, skoro treść art. 339 k.c. wprowadza domniemanie wyłączenia samoistnego posiadania, bez żadnego rozróżnienia” Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z motywami zaskarżonego postanowienia nie pozwala stwierdzić, żeby spełnione zostały przesłanki, na które powołuje się wnioskodawca.Art. 123 § 1 pkt 1 k.c. i użyte w nim pojęcie „czynność przedsięwzięta bezpośrednio w celu dochodzenia, ustalenia, zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia” było wielokrotnie przedmiotem wykładni w orzecznictwie sądowym.
Nie ulega wątpliwości, że taki charakter ma np. wytoczenie powództwa cywilnego. Czynnością przedsięwziętą bezpośrednio w oznaczonym wyżej celu, w rozumieniu art. 123 § 1 pkt 1 k.c., jest tylko taka czynność, która nie tylko ma formalne, ale również materialne umocowanie w przepisach ustawy. Sądy obu instancji identycznie oceniły powyższą kwestię, wskazując jednakże, że czynność uczestnika polegająca na wniesieniu pozwu o wydanie nieruchomości była skuteczna, gdyż spowodowała wszczęcie postępowania w sprawie o wydanie, a pozew nie został zwrócony.
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że po nadaniu biegu sprawie nie może dojść do zwrotu pozwu. Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga przedstawienia problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436). W postanowieniu z 23 marca 2012 r., II PK 284/11 (nie publ.), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zagadnieniem prawnym jest zagadnienie, które wiąże się z określonymi przepisami prawa materialnego lub procesowego, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw.
Wskazanie na zagadnienie prawne uzasadniające wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez jego sformułowanie jako problemu prawnego wymagającego rozstrzygnięcia, określenie przepisów prawa, w związku z którymi powstało i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.Zagadnienie prawne sformułowane przez wnioskodawcę zostało już rozstrzygnięte w uchwale z 28 marca 2014 r., III CZP 8/14 (BSN 2014, nr 3, s. 9), w której Sąd Najwyższy wyjaśnił, że do biegu terminu zasiedzenia prawa własności nieruchomości nie zalicza się okresu jej posiadania w zakresie treści prawa użytkowania wieczystego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 98 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 7 pkt 1 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490), orzeczono jak w postanowieniu.[aw]