Legislator Case Law & Legislation
I CSK 465/12 AI generated

Supreme Court dismissed cassation appeal as no legal issue existed regarding pre-1980 local authority decisions.

Case Number I CSK 465/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland rejected the State Treasury's request to admit the cassation appeal to review. The appellant argued that the State should bear civil liability for illegal pre-1980 decisions by local authorities, citing Article 361 and 363 of the Civil Code. The Court determined that the legal question was unnecessary because the relevant 1950 law already transferred such liabilities to the State, and existing precedent clarified the concept of 'reserve cause' for damages. Consequently, the appeal was not accepted for consideration, and the appellant was ordered to pay the costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej; The Supreme Court may reject a cassation appeal if the legal issue raised is unnecessary due to established statutory provisions or existing case law, thereby avoiding a ruling on a question that does not require interpretation.

Keywords

AI generated
cassation appeal rejection State civil liability pre-1980 local authority reserve cause damages legal issue necessity territorial unity authority civil code interpretation

Cited Legislation

AI generated
Art. 398 § 1 k.p.c.
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
Art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej
przez Sąd Apelacyjny, niebudzącą wątpliwości wykładnię art. 32 ust.
Art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego
biorąc pod uwagę to, iż zgodnie z art. 13 ust.
Art. 140 k.p.a.
o odszkodowanie przewidziane w art. 140 k.p.a. - oznaczonym później jako art.
Art. 137 § 1 k.p.a.
nieważności decyzji lub jej wydania z naruszeniem art. 137 § 1 - oznaczonego
Art. 98 w związku z art. 108 i art. 398 § 21 k.p.c.
zgodnie z art. 98 w związku z art.
§ 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 3989 § 1 k.p.c
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 363 § 2 k.c
361 § 2 i art. 363 § 2 k.c.
art. 160 § 2 k.p
art. 160 § 2 k.p.a. w aspekcie możliwości uwzględnienia przy rozstrzyganiu

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 465/12

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa A. M., R. P., J. R., A. R., Z. M.-G., B. M. i K. M.

przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 listopada 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 stycznia 2012 r.,

odmawia

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

i zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 3600

(trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten

pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie

środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Pozwany Skarb Państwa uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania:

- występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego: czy Skarb

Państwa ponosi odpowiedzialność cywilną za niezgodnie z prawem decyzje

organów przedwojennego samorządu terytorialnego wydane przed wejściem

w życie ustawy o terenowych organach jednolitej władzy państwowej,

- potrzebą wykładni budzących poważne wątpliwości i wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów przepisów art. 361 § 2 i art. 363 § 2 k.c. oraz

art. 160 § 2 k.p.a. w aspekcie możliwości uwzględnienia przy rozstrzyganiu

o odszkodowaniu na rzecz osób pokrzywdzonych decyzją odmawiającą przyznania

własności czasowej do nieruchomości „dekretowej” późniejszego jej wywłaszczenia

jako tzw. przyczyny rezerwowej szkody.

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedstawione zagadnienie prawne skarżący łączy z decyzją Prezydenta

Warszawy z dnia 18 lutego 1950 r. Uwzględniając tę okoliczność oraz przyjętą

przez Sąd Apelacyjny, niebudzącą wątpliwości wykładnię art. 32 ust. 2 ustawy

z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej

(Dz. U. nr 14, poz. 130), że przepis ten stanowił podstawę przejścia na Skarb

Państwa zarówno aktywów jak i pasywów samorządu terytorialnego, a także

biorąc pod uwagę to, iż zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r.

o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 4, poz. 8 ze zm.), roszczenie

o odszkodowanie przewidziane w art. 140 k.p.a. - oznaczonym później jako art. 160

k.p.a. - przysługiwało we wszystkich tych przypadkach, w których stwierdzenie

nieważności decyzji lub jej wydania z naruszeniem art. 137 § 1 - oznaczonego

później jako art. 156 k.p.a. - nastąpiło po wejściu w życie tej ustawy,

tj. poczynając od dnia 1 września 1980 r., nie powinna nasuwać wątpliwości

możliwość ponoszenia przez Skarb Państwa odpowiedzialności cywilnej za

niezgodne z prawem decyzje organów samorządu terytorialnego wydane przed

wejściem w życie ustawy o terenowych organach jednolitej władzy państwowej.

To czyni zbędnym rozstrzyganie przedstawionego zagadnienia prawnego.

Zbędna

jest

także

postulowana

przez

skarżącego

wykładnia

wskazanych przepisów pod kątem możliwości uwzględnienia w sprawie „przyczyny

rezerwowej”. Wystarcza w tym względzie wyjaśnienie zawarte w wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 r., II CSK 544/09, że chociaż powołanie się

przez pozwanego na wystąpienie „przyczyny rezerwowej" jest co do zasady

dopuszczalne, to jednak możliwość taką należy wykluczyć gdy rzeczywiste

zachowanie się pozwanego stanowiło naruszenie norm mających zapobiegać

wyrządzonej szkodzie.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, zaś o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął

zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 i art. 398 21 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowione z urzędu

(Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).