Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal without examining the merits of the underlying dispute. The appellant argued that the lower court violated the principle of binding effect of a prior judgment regarding a specific debt deduction, but failed to demonstrate an obvious legal error. The court ruled that the appellant did not meet the strict threshold for admitting the appeal, as the alleged violation was not evident from basic legal knowledge.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admitted only if the appellant demonstrates an obvious legal error or a significant legal issue; mere assertions of error without proof of obviousness do not satisfy the statutory requirements for admission.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 464/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej M. w W.przeciwko P. K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […].z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt V ACa (...), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym. Ma przede wszystkim na celu - w interesie publicznym - ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej. W związku z tym jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. i w związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Pozwany P. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 21 maja 2019 r. w sprawie V ACa (...).Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W związku z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania trzeba podnieść, że odwołanie się na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia, co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną (tak np.
Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, niepubl.; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepubl.; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, niepubl.; z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.; z dnia 20 czerwca 2007 r. II CSK 184/07, niepubl.; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, niepubl.; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, niepubl.; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, niepubl.; z dnia z 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, niepubl.; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, niepubl.; z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, niepubl. i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, niepubl.).
Skarżący wskazał, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jest naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania odnoszących się do pominięcia przez Sąd uznania roszczenia pozwanego J.Z. co do kwoty 248 585,99 złotych stanowiącej część wynagrodzenia wykonawcy i potrącenia tej wierzytelności z wierzytelnością powoda. Zdaniem skarżącego, są to zarzuty oczywiście zasadne, gdyż zgodnie z art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, w związku z czym również potrąceniem wierzytelności dochodzonej w niniejszym postępowaniu.W tym zakresie Sąd drugiej instancji w połączonej do wspólnego rozpoznania sprawie oddalił powództwo następcy prawnego J.Z. aprobując stanowisko Wspólnoty Mieszkaniowej M., że nie istnieje wierzytelność pozwanego J.
Z. z tytułu częściowego wynagrodzenia. Kwestia ta była wynikiem poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Wobec tego nie ma uzasadnionych podstaw do twierdzenia, iż w ten sposób doszło do kwalifikowanego naruszenia art. 498 w zw. z art. 405 k.c. i 213 § 2 k.p.c. w sprawie przeciwko autorowi projektu budowlanego i osobie prowadzącej nadzór autorski nad wykonaniem remontu budynku odpowiadającej in solidum z wykonawcą robót. Nie zachodzi również brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1, 39821 k.p.c.ke