Supreme Court dismisses cassation appeal against state compensation for personality rights violation due to lack of legal issue.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by P. B. against the lower court's compensation award for a personality rights violation. The appellant argued for a reinterpretation of illegality standards and cited conflicting case law, but the court found no genuine legal dispute requiring review. Consequently, the appeal was rejected as obviously unfounded and without the necessary legal issues under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court rejects a cassation appeal if it is obviously unfounded, lacks a significant legal issue, or fails to demonstrate conflicting case law requiring interpretation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 46/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa P. B.przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Aresztu Śledczego w W.o zadośćuczynienie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego;
3. przyznaje r.pr. K. T. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych powiększoną o 23 % podatku VAT tytułem wynagrodzenia za udzielenie z urzędu powodowi nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano potrzebę wykładni przepisów prawa, istnienie rozbieżności w orzecznictwie oraz oczywistą zasadność skargi.
Po pierwsze, skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest przekonujące i dowodzi niewątpliwie zgodnego ze sztuką prawniczą wyłożenia i zastosowania przepisów prawa. Jeżeli zatem można formułować pod jego adresem zarzuty, to nie świadczą one o oczywistej wadliwości wyroku. Po drugie, nie występuje wskazywana w skardze rozbieżność orzecznictwa, która ma dotyczyć tego, jak interpretować przesłankę bezprawności w kontekście odpowiedzialności Skarbu Państwa. Dominujący nurt orzecznictwa odróżnia zakres bezprawności przy odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa wyznaczany normą konstytucyjną, gdzie oznacza ona wyłącznie niezgodność z prawem, od szerzej rozumianej bezprawności deliktowej w ogóle.
Kwestia ta jednak nie wymaga rozważenia na tle tej sprawy, ponieważ powód dochodzi zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych, a nie odszkodowania za szkodę majątkową. Po trzecie, z powołanych w skarze orzeczeń wynika jedynie, że w razie dochodzenia roszczenia określonego w art. 448 k.c. od Skarbu Państwa, art. 4171 k.c. nie znajduje zastosowania – taka teza nie powinna budzić wątpliwości. Czym innym jest pytanie o to, czy w przypadku dochodzenia od Skarbu Państwa roszczenia przewidzianego w art. 448 k.c. jest wystarczające wykazanie, że działanie naruszające dobra osobiste było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, czy wyłącznie sprzeczne z prawem.
Rozbieżności co do tego problemu skarga kasacyjna jednak nie wskazuje.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aw