Cassation appeal dismissed; appeal against expert opinion facts excluded from cassation review under Polish Civil Procedure Code.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal, ruling that the claim of obvious error regarding the expert opinion did not meet statutory requirements. The defendant argued that the lower court relied on unverified facts by ignoring the defendant's objections to the expert institute's report. The court rejected this, noting that factual assessments and the reliability of expert opinions fall outside the scope of cassation review under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may not review factual findings or the assessment of the reliability of expert opinions in a cassation appeal, as these constitute the core task of the trial court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 459/20 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa G. M.przeciwko […] Szpitalowi […] w R.o zadośćuczynienie, rentę i ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.), a obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.). Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wynikającą ze znacznego ograniczenia pozwanego w możliwości korzystania z prawa do sądu i rzetelnego procesu, a to z uwagi na pominięcie zarzutów pozwanego do opinii instytutu naukowego uzyskanej w sprawie, co prowadziło do oparcia rozstrzygnięcia na niezupełnych, niezweryfikowanych ustaleniach faktycznych.
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wiąże się z ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwością zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Istotne jest jednak i to, by zarzucane sądowi naruszenie prawa spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia i do istnienia takiego związku między wytykanym uchybieniem, a wynikiem postępowania w sprawie powinien zmierzać skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.Pozwany nie wykazał, żeby orzeczenie wydane w sprawie było dotknięte oczywistą wadliwością.
Zarzuty pozwanego zmierzają w istocie do podważania ustaleń faktycznych będących podstawą zaskarżonego wyroku, gdy tymczasem w art. 3983 § 3 k.p.c. ustawodawca wyłączył tego rodzaju kwestie z zakresu dopuszczalnych podstaw skargi kasacyjnej, a w art. 39813 § 2 k.p.c. postanowił, że Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej jest związany ustaleniami faktycznymi przyjętymi za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Ocena wiarygodności i mocy dowodów jest bowiem podstawowym zadaniem sądu orzekającego, wyrażającym istotę sądzenia, a więc rozstrzygania kwestii spornych w warunkach niezawisłości, na podstawie własnego przekonania sędziego (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 15 listopada 2004 r., II UK 80/04, nie publ. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 30 października 2012 r., I UK 322/12, nie publ.).
Dotyczy to również oceny dowodu w postaci opinii opracowanej przez biegłego lub instytut, która powinna obejmować logikę, jasność i przejrzystość wywodu, niesprzeczność opinii z pozostałymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie i uznanymi przez sąd za wiarygodne, spełnienie wymagań wynikających z tezy dowodowej, jednoznaczność opinii oraz poziom fachowej wiedzy biegłego (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 17 maja 1974 r., I CR 100/74, nie publ. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 7 listopada 2000 r., I CKN 1170/98, OSNC 2001, nr 4, poz. 64).
Jeżeli Sąd uzna opinię za prawidłową, to nie może poczynić ustaleń końcowych sprzecznych z nią, a przy tym nie ma obowiązku uwzględniania wniosków strony o powołanie kolejnego zespołu biegłych (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 21 stycznia 1971 r., II CR 655/70, OSNC 1971, nr 9, poz. 160 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 27 listopada 1974 r., II CR 748/74, nie publ.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 § 2 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c. i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.)., orzeczono jak w sentencji. jw