Legislator Case Law & Legislation
I CSK 4581/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal on clear legal error grounds regarding liability and pension calculation.

Case Number I CSK 4581/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal against a lower court ruling that dismissed the plaintiff's claim against a healthcare group. The appellant argued that the lower court failed to account for the parents' contributory negligence in reducing damages and arbitrarily set the disability pension amount without detailed justification. The court found no obvious legal error because the lower court correctly applied the principle that a third party's liability cannot be reduced by the victim's parents' fault, and the pension calculation was based on clear factual evidence of increased needs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 362 k.c.: A cassation appeal is clearly justified only if there is an obvious contradiction between the judgment and non-interpretation-ambiguous legal provisions, or if the lower court incorrectly applied the rule that a third party's liability cannot be reduced due to the victim's parents' contributory negligence.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal contributory negligence third party liability disability pension calculation clear legal error medical malpractice liability parents fault reduction

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
3984 § 2 k.p.c.).Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art.
Art. 362 k.c.
Skarżący nie wykazał również oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu naruszenia art. 362 k.c.
Art. 98 § 11 k.p.c.
zasądza od pozwanego na rzecz powódki, z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego, kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł z odsetkami wynikającymi z art. 98 § 11 k.p.c. za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.
art. 98 § 11 k.p.c
zasądza od pozwanego na rzecz powódki, z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego, kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł z odsetkami wynikającymi z art. 98 § 11 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
(punkt 1), oddalił apelację w pozostałym zakresie (punkt 2) i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego (punkt 3).W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, pozwany wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3981 § 1 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art.
art. 445 § 1 k.c
Wskazanie przez Sąd Okręgowy, że rodzice małoletniej pokrzywdzonej mogą czy też powinni z przyznanej kwoty pokryć również wydatki związane z poprawą warunków bytowych i zdrowotnych powódki nie jest równoznaczne w okolicznościach faktycznych sprawy z oczywistym naruszeniem art. 445 § 1 k.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 4581/22 POSTANOWIENIE 29 sierpnia 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 29 sierpnia 2023 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa O.K.‎przeciwko "Zespołowi Opieki Zdrowotnej" w K. i Zakładowi Ubezpieczeń spółce akcyjnej w W.‎o zapłatę i rentę,‎na skutek skargi kasacyjnej "Zespołu Opieki Zdrowotnej" w K.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu‎z 30 listopada 2021 r., I ACa 1190/21, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od pozwanego na rzecz powódki, z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego, kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł z odsetkami wynikającymi z art. 98 § 11 k.p.c. za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 30 listopada 2021 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, w następstwie apelacji pozwanego Zespołu Opieki Zdrowotnej w K., zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z 5 lipca 2021 r. w punkcie I o tyle tylko, że oddalił powództwo przeciwko temu pozwanemu w zakresie odsetek ustawowych liczonych od kwoty 1.050.000 zł od 5 marca 2019 r. do 6 czerwca 2019 r. (punkt 1), oddalił apelację w pozostałym zakresie (punkt 2) i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego (punkt 3).W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, pozwany wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.

Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe.

O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15, niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16, niepubl.; z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17, niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, niepubl.; z 5 października 2018 r., V CSK 168/18, niepubl.).Skarżący nie wykazał, by zaskarżony wyrok był dotknięty tego rodzaju nieprawidłowościami.

Z motywów zaskarżonego orzeczenia wynika, że przy ustalaniu w sprawie kwoty odpowiedniego zadośćuczynienia uwzględnione zostały wszystkie relewantne dla tej oceny czynniki, w tym dotyczące stopnia natężenia doznanej krzywdy, rodzaju, charakteru, długotrwałości cierpień fizycznych, ich intensywności, nieodwracalności ujemnych skutków zdrowotnych, stopnia i trwałości doznanego kalectwa i związanej z nim utraty perspektyw na przyszłość. […]. Zakwestionowanie przez Sąd Najwyższy kwoty przyznanej z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę mogłoby nastąpić tylko w razie rażącego odstąpienia przez sąd drugiej instancji od ukształtowanej praktyki sądowej albo pominięcia istotnych kryteriów ustalania wysokości zadośćuczynienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 lutego 2018 r., I CSK 634/17, niepubl.), tudzież nieuwzględnienia wszystkich aspektów sprawy, ze skutkiem w postaci rażąco niewspółmiernego określenia jego wysokości (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z 9 lipca 1970 r., III PRN 39/70, OSNCP 1971, Nr 3, poz. 53 i z 9 września 1999 r., II CKN 477/99, niepubl.; postanowienia Sądu Najwyższego z 25 sierpnia 2011 r., I CSK 54/11, niepubl. oraz z 27 marca 2018 r., V CSK 515/17, niepubl.).

Pozwany nie wykazał zaistnienia tego rodzaju przesłanek, a w szczególności nie wskazał, jakie istotne kryteria ustalania wysokości zadośćuczynienia (co do nich zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 18 lipca 2014 r., IV CSK 631/13, niepubl.) albo istotne aspekty sprawy zostały pominięte ani nie dowiódł, że wysokość ta została określona z rażącym naruszeniem praktyki sądowej. Wskazanie przez Sąd Okręgowy, że rodzice małoletniej pokrzywdzonej mogą czy też powinni z przyznanej kwoty pokryć również wydatki związane z poprawą warunków bytowych i zdrowotnych powódki nie jest równoznaczne w okolicznościach faktycznych sprawy z oczywistym naruszeniem art. 445 § 1 k.c. w zakresie oceny dotyczącej ustalania „odpowiedniej” kwoty zadośćuczynienia.

Skarżący nie wykazał również oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu naruszenia art. 362 k.c. Za przyczynienie do powstania szkody może być uznane tylko takie zachowanie poszkodowanego, które w ramach normalnego związku przyczynowego stanowi współprzyczynę powstania szkody, tymczasem Sąd Apelacyjny - w wiążącym Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym stanie faktycznym sprawy (art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.) - ustalił, że personel medyczny strony pozwanej zaniechał przeprowadzenia z opiekunami małoletniej prawidłowego wywiadu lekarskiego i nie zapytał o przebyte przez nią urazy, w wyniku tego uchybienia nie wprowadzono właściwej diagnostyki, nie wykonano badań USG jamy brzusznej i RTG klatki piersiowej.

Argumentacja skarżącego, że orzekające w sprawie sądy nie ustaliły precyzyjnie, kto jest faktycznie odpowiedzialny za szkodę wywołaną u powódki, nie ustalono bowiem, w jakim zakresie za szkodę odpowiedzialni są jej przedstawiciele ustawowi (pomimo sugestii w tym zakresie ze strony biegłych) wobec niepoinformowania o istotnych faktach dotyczących upadku i doznanego przez córkę urazu, w jakim zakresie odpowiedzialność ponosi lekarz E.S. lub/i lekarz D.Z. czy też lekarze karetki pogotowia, którzy przewozili powódkę do szpitala wyższej referencyjności, nie przystaje do ujawnionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywów rozstrzygnięcia, z których wynika, że ustalając odpowiedzialność pozwanego za doznaną przez powódkę szkodę, Sądy wykluczyły przyczynienie opiekunów małoletniej do jej powstania, przedmiotem zaś rozpoznania w sprawie była kwestia odpowiedzialności pozwanego, a nie zasadności przysługujących mu ewentualnie roszczeń regresowych, zwłaszcza względem osób, którym powierzył wykonywanie czynności.

Ponadto zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego samo ustalenie przyczynienia się poszkodowanego nie nakłada na sąd obowiązku zmniejszenia odszkodowania ani nie przesądza stopnia tego zmniejszenia (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z 29 października 2008 r., IV CSK 228/08, OSNC-ZD 2009, nr C, poz. 66 i z 19 listopada 2009 r., IV CSK 241/09, niepubl.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono również stanowisko, że osoba zobowiązana według przepisów o czynach niedozwolonych do naprawienia szkody poniesionej przez małoletnie dziecko nie może żądać zmniejszenia swego obowiązku odszkodowawczego wobec tego dziecka na tej podstawie, że szkoda pozostaje w związku przyczynowym również z zawinieniem rodziców poszkodowanego.

W takim wypadku zawinienie rodziców nie ma wpływu na zakres obowiązku odszkodowawczego osoby trzeciej w stosunku do małoletniego, może natomiast uzasadniać ich odpowiedzialność odszkodowawczą wobec małoletniego (zob. np. wyroki z 16 marca 1983 r. w sprawie I CR 33/83, OSNCP 1983, Nr 12, poz. 196; z 5 listopada 2008 r., I CSK 139/08, niepubl.; z 24 stycznia 2017 r., V CSK 163/16, niepubl., z 21 marca 2018 r., V CSK 355/17, niepubl.). Z tych względów nie można przyjąć, że dokonana przez Sąd drugiej instancji ocena braku podstaw do obniżenia odszkodowania z powodu przyczynienia rodziców małoletniej stanowi oczywiste naruszenie art. 362 k.c.O oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie przekonuje również argumentacja wniosku dotycząca dowolnego ustalenia renty z tytułu zwiększonych potrzeb, tj. jej określenia bez wskazania, które koszty Sądy uznały za uzasadnione i z jakich powodów, oraz bez ustalenia, w jakim dokładnie zakresie wzrosły potrzeby małoletniej powódki.

Z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wprost wynika, że miesięczny koszt zwiększonych potrzeb powódki w związku z zaistniałym rozstrojem zdrowia ustalony został na kwotę około 14.436 zł i składają się na niego koszty […]. W tym świetle i w świetle poczynionych w sprawie ustaleń dotyczących stanu zdrowia powódki, uwzględnienie żądania do kwoty wskazanej w pozwie (14.283 zł), a stanowiącej różnicę między wskazanymi kosztami a pobieranym przez powódkę zasiłkiem pielęgnacyjnym w wysokości 153 zł nie uzasadnia wniosku, że wyrok jest oczywiście nieprawidłowy w rozumieniu 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji. (K.L.)[ł.n]