Legislator Case Law & Legislation
I CSK 455/15 AI generated

Supreme Court dismissed appeal claiming clear error in applying land disposal law to a 1990 building permit.

Case Number I CSK 455/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the Housing Association's cassation appeal against the Court of Appeal's decision to uphold a building permit issued in 1990. The Association argued the permit lacked the specific administrative procedure required by the Land Disposal Act, yet the lower court confirmed it was issued by a competent state authority before the local government law took effect. The Court found the appeal did not meet the threshold for 'obvious reasonableness' because the lower court's factual findings regarding the permit's issuer and timing were not legally erroneous.

Legislator headnote

AI generated

Art. 24 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości; The Supreme Court held that a building permit issued by a state authority before the local government law entered into force can satisfy the requirements of the Land Disposal Act if it effectively authorized the construction and was issued by a competent organ.

Keywords

AI generated
Land Disposal Act Building Permit Validity Administrative Procedure Cassation Appeal State Authority Competence Local Government Law Property Ownership

Cited Legislation

AI generated
Art. 24 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości
zarząd gminy oraz dokonał błędnej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości polegającej na przyjęciu, iż decyzja z 20 kwietnia 1990 r.
art. 3989 § 1 k.p.c.
przedsądu, ustanowionego w art. 3989 k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.
art. 3989 k.p.c
przedsądu, ustanowionego w art. 3989 k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Skarżąca uzasadniła potrzebę rozpatrzenia jej skargi przesłanką z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., to znaczy oczywistą zasadnością wniesionej skargi kasacyjnej, wskazując że „Sąd II instancji dokonał oczywistego błędu w subsumcji polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art.
art. 3989 § 1 k.p.c
W związku z tym powołana przez skarżącą podstawa przyjęcia jej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie została wykazana, a okoliczności sprawy nie wskazują, aby zachodziły inne przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15, LEX nr 1770910).
IV CSK 17/15
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding factual changes in second instance without new evidence.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 455/15 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa Miasta w W.‎przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej W. […] w W.‎o uchylenie uchwały,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 marca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACa […], ‎odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pozwana Wspólnota Mieszkaniowa W. […] w W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 stycznia 2015 r. Sąd odwoławczy zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 kwietnia 2014 r., oddalający powództwo Miasta w W. o uchylenie uchwały pozwanej Wspólnoty w ten sposób, że uchylił zaskarżoną uchwałę nr […] w sprawie ustanowienia odrębnej własności lokalu o powierzchni 35,49 m 2 oraz jego sprzedaży na rzecz najemcy tej nieruchomości. Sądy ustaliły, że w budynku przy ulicy W. […], stanowiącym wówczas własność Skarbu Państwa, pierwszy samodzielny lokal został wyodrębniony w 1975 r.

Decyzją z 20 kwietnia 1990 r. Wydział Architektury i Nadzoru Budowlanego zezwolił na zabudowę prześwitu bramy wjazdowej tego budynku i utworzenie dodatkowego lokalu użytkowego w przebudowanej części budynku. Lokal ten Skarb Państwa oddał w najem. Od 1 października 2007 r. stroną wynajmującą była pozwana Wspólnota, która w dniu 21 stycznia 2013 r. podjęła sporną uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na ustanowienie odrębnej własności tego lokalu, jego sprzedaży na rzecz najemcy oraz na zmianę wielkości udziałów w nieruchomości wspólnej.

Sąd Okręgowy uznał, że odnośnie lokalu nie doszło do wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 24 ust. 3 i 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, wobec czego pozostawał on współwłasnością właścicieli wszystkich lokali i mogli oni tym lokalem rozporządzić. Z kolei Sąd Apelacyjny uznał, że decyzja z 20 kwietnia 1990 r. o zezwoleniu na zabudowę prześwitu bramy wjazdowej i utworzeniu lokalu użytkowego w zabudowanej części wypełniała wymagania art. 24 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - o przebudowie zadecydowano „do czasu sprzedaży przez Państwo wszystkich lokali mieszczących się w domu wielorodzinnym zarządzanym przez Państwo”, a decyzję wydał terenowy organ administracji państwowej o właściwości szczególnej do spraw nadzoru budowlanego stopnia podstawowego.

W konsekwencji lokal powstały w wyniku zabudowy prześwitu bramy wjazdowej stał się niewyodrębnionym lokalem pozostającym własnością m. w W., będącego następcą Skarbu Państwa i Wspólnota nie mogła decydować o jego przeznaczeniu. W skardze kasacyjnej opartej na podstawie naruszenia prawa materialnego pozwana zarzuciła błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 24 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi ewentualnie o rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, poprzez oddalenie w całości apelacji pozwanego Miasta i „zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje. Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek odwoławczy o szczególnym charakterze, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowionego w art. 3989 k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.

Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie występują przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania. Skarżąca uzasadniła potrzebę rozpatrzenia jej skargi przesłanką z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., to znaczy oczywistą zasadnością wniesionej skargi kasacyjnej, wskazując że „Sąd II instancji dokonał oczywistego błędu w subsumcji polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 24 ust. 3 ust. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez przyjęcie, iż decyzja z 20 kwietnia 1990 r. jest decyzją wydaną w trybie ww. przepisu, podczas gdy nie poczyniono ustaleń odnośnie tego, czy ww. decyzja została wydana przez organ wskazany w tym przepisie tj. zarząd gminy oraz dokonał błędnej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości polegającej na przyjęciu, iż decyzja z 20 kwietnia 1990 r. jest decyzją wydaną w trybie ww. przepisu, podczas gdy decyzja ta ma charakter li tylko techniczny tj. pozwolenia na budowę, winna zaś zostać poprzedzona właściwą decyzją wydaną w trybie art. art. 24 ust. 3 ust. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.”Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie, a słusznie wytknięta wadliwość powoduje, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15, LEX nr 1770910).

Rozpatrywana skarga nie spełnia tych warunków. Skarżący podniósł, że nie poczyniono w sprawie ustaleń odnośnie tego, czy decyzja z dnia 20 kwietnia 1990 r. została wydana przez organ wskazany w art. 24 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości organ. Sąd Apelacyjny ustalił, że decyzja została wydana przez terenowy organ administracji państwowej o właściwości szczególnej do spraw nadzoru budowlanego stopnia podstawowego - Wydział Architektury i Nadzoru Budowlanego, a z daty wydania tej decyzji wynika, że czynność ta została dokonana przed wejściem w życie (w dniu 27 maja 1990 r.) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

Skarżąca zarzuciła też, że decyzja z 20 kwietnia 1990 r. nie jest decyzją wydaną w trybie art. 24 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a jedynie ma charakter techniczny, jak jednak wynika z ustaleń decyzja ta zezwalała na zabudowę prześwitu bramy wjazdowej i utworzeniu lokalu użytkowego w zabudowanej części, w związku z czym – jak uznał Sąd Apelacyjny - realizowała normę z art. 24 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - zawierała decyzję o przebudowie, podjętą „do czasu sprzedaży przez Państwo wszystkich lokali mieszczących się w domu wielorodzinnym zarządzanym przez Państwo”, i wydana została przez terenowy organ administracji państwowej o właściwości szczególnej do spraw nadzoru budowlanego stopnia podstawowego.

Tak wyłożona i zastosowana norma nie potwierdza argumentu o oczywistej wadliwości przyjętego przez Sąd Apelacyjny jej rozumienia i subsumpcji. W związku z tym powołana przez skarżącą podstawa przyjęcia jej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie została wykazana, a okoliczności sprawy nie wskazują, aby zachodziły inne przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia tej skargi do rozpatrzenia. aj [l.n]