Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal violation under pre-trial review standards.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for examination, ordering the appellant to pay the respondent's costs. The appellant argued for acceptance based on an obvious legal violation, but the court found no such clear error in the lower court's judgment. The decision emphasizes that cassation serves public interest in legal unity rather than re-examining factual or legal assessments.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates an obvious legal violation visible without deep analysis; otherwise, the Supreme Court must reject it to ensure the extraordinary remedy functions as a filter for legal unity.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 4514/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela w sprawie z powództwa M. L. przeciwko P. spółce akcyjnej w W. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym 9 lutego 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie,na skutek skargi kasacyjnej powodaod wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 3 marca 2022 r., sygn. akt VII AGa 252/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2700 (dwa tysiące siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
M. L. wniosła o zasądzenie od pozwanego P. S.A. w W. kwoty 292 549,35 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 15 lutego 2016 r. do dnia zapłaty. W dniu 10 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku wydał w sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym. Na rozprawie 9 grudnia 2020 r. powódka cofnęła powództwo w części, co do roszczenia głównego w kwocie 292 549,35 zł i podtrzymała żądanie, co do odsetek ustawowych za opóźnienie od 15 lutego 2016 r. do 27 września 2020 r. Wyrokiem z 9 grudnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Warszawie uchylił w całości nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym 10 kwietnia 2017 r. i zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 87 973,60 zł, zaś w pozostałym zakresie umorzył postępowanie.
Wyrokiem z 3 marca 2022 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie zmienił wyrok Sądu Okręgowego w części, w ten sposób że oddalił powództwo ponad kwotę 15 390, 90 zł (pkt I) oraz oddalił apelację w pozostałym zakresie (pkt II). W skardze kasacyjnej powódka, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazała na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zdaniem skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r.
I UK 285/07). W skardze kasacyjnej nie powołano argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w sądzie drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 99 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.