Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to formulate a general legal question based on factual findings.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the applicant failed to formulate a general legal question grounded in the court's factual findings. The applicant argued whether the limitation period could start before October 17, 1997, citing a Constitutional Tribunal ruling. The Court ruled that the legal issue must be abstract and not merely a re-subsumption of the specific case facts, as no new unresolved legal problem existed. Consequently, the appeal was rejected under the Civil Procedure Code for lacking the required general legal question.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1, 2 in conjunction with 13 § 2 of the Civil Procedure Code; A cassation appeal must formulate a general legal question based on factual findings, not merely re-subsume specific case facts to avoid a universal answer.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 4512/23 POSTANOWIENIE 25 kwietnia 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 25 kwietnia 2024 r. w Warszawiew sprawie z wniosku J. R.z udziałem J. M.o zasiedzenie,na skutek skargi kasacyjnej J. R.od postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiuz 27 kwietnia 2023 r., II Ca 870/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.[SOP]
UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni J. R. wywiodła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 27 kwietnia 2023 r., wydanego w sprawie z udziałem J. M. o zasiedzenie.Skarżąca uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania istotnym zagadnieniem prawnym o następującej treści: Czy na podstawie art. 172 § 2 k.c. w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 marca 2004 roku (sygnatura akt: K 32/ 03) początek biegu terminu zasiedzenia mógł rozpocząć się przed dniem 17 października 1997 roku?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zagadnienie prawne powinno zostać sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, a jednocześnie powinno być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. m.in. postanowienia SN z 11 stycznia 2024 r., I CSK 6184/22; z 13 grudnia 2023 r., I CSK 5954/22; z 25 października 2023 r., III USK 286/22).Niniejsza sprawa była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, który w wyroku z V CSKP 118/21, wyjaśnił, że jeżeli przepis, który został uznany za niezgodny z Konstytucją, był zgodny z poprzednio obowiązującymi przepisami konstytucyjnymi, co wymaga oceny sądu orzekającego, wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest skuteczny nie od dnia wejścia przepisu w życie, ale od dnia wejścia w życie Konstytucji.
Przyczyną uchylenia poprzedniego wyroku Sądu Okręgowego była zatem konieczność dokonania ustaleń w zakresie zgodności stanu prawnego zakwestionowanego retroaktywnym co do zasady wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego ze stanem prawnym obowiązującym przed wejściem w życie Konstytucji RP z 1997 r. Zachodziła zatem jedynie potrzeba dokonania subsumpcji ustaleń dokonanych przez sąd powszechny do wyrażonej w wyroku SN normy, zgodnie z którą, ilekroć stan prawny sprzed wejścia w życie obecnej Konstytucji nie stał na przeszkodzie stosowaniu przepisów zakwestionowanych później w wyroku TK, to retroaktywność tego wyroku może obejmować jedynie okres po wejściu w życie Konstytucji RP z 1997 r.
Nie wystąpił tutaj zatem nowy, nierozwiązany jeszcze problem prawny, a jedynie potrzeba dokonania dodatkowych ustaleń i subsumpcji.Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego nie rozstrzygał zaś ze względu na brak objęcia stosownym wnioskiem przypadku wydania postanowienia o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania.[ał]