Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issues and judicial divergence.

Sygn. akt I CSK 445/13 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa M. H.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 kwietnia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej powódki do rozpoznania i zasądza na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600,- (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 marca 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] zmienił częściowo, na skutek apelacji pozwanego, wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 czerwca 2012 r., obniżając zasądzoną nim kwotę. Powódka – M. H., dochodziła od Skarbu Państwa – Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odszkodowania za wydanie z naruszeniem prawa decyzji administracyjnej o nacjonalizacji nieruchomości należącej do jej poprzedników prawnych. Podstawę zmiany orzeczenia w postępowaniu apelacyjnym stanowiło przyjęcie jako podstawy obliczenia odszkodowania wartości nieruchomości z chwili przejęcia jej na własność Skarbu Państwa, nie zaś z chwili obecnej (zgodnie z jej przeznaczeniem w planie zagospodarowania przestrzennego).Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez powódkę, która zarzuciła mu naruszenie przepisów prawa materialnego określających wysokość rekompensaty za szkodę (zwłaszcza wyrządzoną nacjonalizacją mienia), wnosząc na tej podstawie o częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie – o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, a w każdym wypadku – o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie nie występują przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Brak w niej zwłaszcza istotnych zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt. 1 k.p.c.) i potrzeby wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt. 2 k.p.c.).Wskazując na pierwszą z tych przesłanek skarżąca sformułowała sześć problemów, które w istocie rzeczy skupiają się wokół dwóch kwestii: możliwości uznania przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego za element jej „stanu” w rozumieniu art. 4 pkt. 17 u.g.n. oraz dopuszczalności ustalenia odszkodowania za wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa w postaci świadczenia pieniężnego (wobec braku możliwości restytucji naturalnej) według jej wartości z chwili powstania szkody.

Na tle dyspozycji art. 363 § 2 k.c. i 361 § 2 k.c. – określających zakres odpowiedzialności za czyn niedozwolony – oraz art. 160 § 1 k.c., kwestia ta nie budzi jednak istotnych wątpliwości, które odpowiadałyby przesłance z art. 3989 § 1 pkt. 1 k.p.c. W swojej obszernej argumentacji skarżąca poszukuje wprawdzie punktów odniesienia do wykładni tych przepisów w innych obszarach systemu prawa, żaden z nich nie wywołuje jednak – na tle rozpoznawanej sprawy – poważnych niejasności, których wyjaśnienie wymagałoby wypowiedzi Sądu Najwyższego (a zwłaszcza, jak sugeruje skarżąca, oceny, czy możliwe jest kreowanie wyjątku od tych regulacji i orzekanie o należnym odszkodowaniu zgodnie z aktualną wartością nieruchomości, nie zaś jej wartością w chwili wyrządzenia szkody).Za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przemawia także odwołanie się przez skarżącą do rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych i administracyjnych co do traktowania aktualnego przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego jako kryterium ustalania wysokości odszkodowania za znacjonalizowaną nieruchomość.

Na tle wskazanego wyżej braku obiektywnych wątpliwości co do sposobu określenia wysokości odszkodowania w rozpoznawanej sprawie, stwierdzenie występowania tych rozbieżności ma jednak znaczenie drugorzędne. W konsekwencji, ewentualne rozbieżności w tym zakresie w dotychczasowym orzecznictwie nie uzasadniałyby samodzielnie konieczności weryfikacji zaskarżonego orzeczenia w postępowaniu kasacyjnym. Ponadto, powołane przez skarżącą na dowód tych wątpliwości wyroki Sądu Najwyższego (z dnia 6 lipca 2011 r., I CSK 576/09, nie publ. oraz z dnia 14 czerwca 2013 r., V CSK 388/12, nie publ.) trudno w bezpośredni sposób powiązać z istotą problemu wskazywanego w treści skargi kasacyjnej.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 i art. 109 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.[aw]