Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue or obvious merit exists.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by J. C. against the District Court's decision on adverse possession. The applicant argued that unresolved questions regarding 1968 registration requirements and the nature of a 1963 informal contract constituted significant legal issues, while also claiming the appeal was obviously meritorious due to procedural errors. The court rejected these claims, ruling that the applicant failed to demonstrate specific interpretative doubts or that the appeal met the threshold for obvious merit, as the administrative act of registration does not determine the legal character of possession.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless a significant legal issue exists, there is a need for interpretation of laws raising serious doubts, or the appeal is obviously meritorious.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 444/18 POSTANOWIENIE Dnia 22 lutego 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku J. C.przy uczestnictwie Miasta W.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lutego 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w W.z dnia 16 marca 2018 r., sygn. akt V Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten nie narusza norm Konstytucji i pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Wnioskodawca J.
C. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 marca 2018 r. naruszenie art. 13 § 2, art. 217 § 1, art. 227, 328 § 2, art. 366, 391 § 1 i art. 523 k.p.c., art. 65, 123 § 1 pkt 1, art. 172 § 2, 175, art. 3531 k.c. oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o ewidencji i kontroli ruchu ludności - w różnych układach i powiązaniach.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca uzasadnił występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.):- czy w porządku prawnym obowiązującym w roku 1968 r. można było uzyskać zameldowanie na pobyt stały w W. na podstawie samego zgłoszenia zamieszkania, czy też należało wykazać przy zgłoszeniu tytuł do nieruchomości i czy taki tytuł mogła stanowić nieformalna umowa nabycia nieruchomości z 1963 r. bądź czy podstawę zameldowania w tym czasie mogła stanowić umowa dzierżawy i czy na podstawie jednej z wymienionych umów jej strona mogła uzyskać zameldowanie na pobyt stały,- czy zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt stały w rozumieniu 3 ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o ewidencji i kontroli ruchu ludności uzyskane w dniu 30.05.1968 r. przez poprzednika wnioskodawcy mogło spowodować zmianę charakteru posiadania z zależnego na samoistne, w szczególności biorąc pod uwagę ustalenia Sądu, iż poprzednik nabył w 1963 r. na podstawie nieformalnej umowy nieruchomość wraz z budynkiem na nim posadowionym, a umowa dzierżawy obejmowała oddanie w dzierżawę nieruchomości niezabudowanej żadnym budynkiem?Wnioskodawca powołał się także na oczywistą zasadność wniesionej skargi kasacyjnej ze względu na to, że:- przerwanie biegu terminu zasiedzenia może nastąpić tylko przez czynność osoby uprawnionej do władania nieruchomością, a nie przez czynność jakiegokolwiek zainteresowanego przerwaniem biegu, w szczególności - innego posiadacza albo współposiadacza, którego władztwo może prowadzić do nabycia własności rzeczy wskutek zasiedzenia;- w sprawie dokonano błędnej wykładni oświadczeń woli w zakresie przedłużania umowy dzierżawy i w konsekwencji błędnego ustalenia, że umowa ta obowiązywała do końca 1983 r.;- nie można stosować art. 366 k.p.c. względem wnioskodawcy, ponieważ w sprawie XVI Ns (…) wniosek ówczesnego uczestnika o zasiedzenie udziału po M.
W. nie został rozpoznany.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05).Przedstawione przez skarżącego pytania pozbawione są cech pozwalających na uznanie ich za zawierające zagadnienia prawne w przyjętym rozumieniu.
Formułując te zagadnienia skarżący nie wykazał jakichkolwiek konkretnych wątpliwości interpretacyjnych, które mogłyby się rodzić na ich tle. Argumentacja ograniczyła się jedynie do kazuistycznego przedstawienia problemów wyłaniających się w toku dotychczasowego postępowania. Przez istotne zagadnienie prawne rozumie się problem mający charakter nowy i rzeczywisty, w tym znaczeniu, że jego rozstrzygnięcie stwarza realne i poważne trudności, i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, ale i innych podobnych spraw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/2013).
Jeżeli w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołuje się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, powinien to zagadnienie precyzyjnie sformułować (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r. II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11).Ubocznie należy wskazać, że sam fakt zameldowania jest czynnością o charakterze administracyjnym, która w żadnej mierze nie przesądza o samoistności posiadania. Jest to okoliczność, która powinna podlegać analizie łącznie z wszystkimi faktami, które stanowią podstawę oceny prawnej charakteru posiadania nieruchomości.W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa.
Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).
Okoliczności przytoczone we wniosku powołującym się na rozpatrywaną przesłankę powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, i z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06).Skarżący nie przedstawił przekonujących argumentów świadczących o występowaniu w sprawie tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.jw