Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal violation under Art. 3989 § 1(4) CPC.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a joint-stock company against a lower court judgment. The appellant argued that the second-instance court committed an obvious legal error by interpreting a partnership agreement and denying damages for unauthorized acts. The court rejected this claim, ruling that the appeal did not meet the strict threshold for 'obvious justification' required to bypass the ordinary appellate review process.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; The Supreme Court may only admit a cassation appeal if it is obviously justified, requiring a prima facie evident violation of law visible without deep analysis, rather than merely disagreeing with the lower court's legal assessment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 4425/23 POSTANOWIENIE 15 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Krzysztof Wesołowski na posiedzeniu niejawnym 15 listopada 2024 r. w Warszawiew sprawie z powództwa K. spółki jawnej w P. przeciwko J. Ś.o zapłatę,na skutek skargi kasacyjnej K. spółki jawnej w P.od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicachz 28 lutego 2023 r., V AGa 283/21, 1.odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2.zasądza od powódki na rzecz pozwanego tytułem kosztów postępowania kasacyjnego 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia postanowienia powódce do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną powódki K. spółki jawnej w P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 28 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.
Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona.Uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania.
Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.
Skoro podstawami skargi kasacyjnej nie mogą być objęte zarzuty błędnych ustaleń faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), to nie można z odwołaniem się do nich wywodzić o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej albo wykazywać tę zasadność z odwołaniem się do innego stanu faktycznego niż będący podstawą rozstrzygnięcia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 3 marca 2023 r., I CSK 2765/22).Według powódki skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona, ponieważ „bez wątpienia zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza przepisy prawa materialnego, których wykładnia - w efekcie jednolitego stanowiska judykatury i doktryny - nie powinna budzić żadnych wątpliwości.
Jak już wspomniano, działanie Pozwanego skutkowało nie tylko powstaniem po stronie Powoda roszczenia o zwrot uzyskanej jego kosztem przez Pozwanego korzyści kwoty 848.515,50 zł wynikającej z niezasadnie wystawionej faktury z tytułu sprzedaży elementów instalacji fotowoltaicznej, ale również spowodowało powstanie po stronie Pozwanego odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu czynu niedozwolonego względem Powoda, czego skutkiem jest brak możliwości dokonania przez Pozwanego potrącenia wierzytelności, z uwagi na ustanowiony w art. 505 pkt 3 k.c. zakaz umarzania przez potrącenie wierzytelności wynikających z czynów niedozwolonych”.Zdaniem skarżącej „Sąd II instancji zaskarżonym wyrokiem zakwestionował zasadność zastosowania w niniejszej sprawie art. 505 pkt 3 k.c. w zw. z art. 443 k.c. i uznał, że nie zaistniały żadne przeszkody do skutecznego potrącenia przez Pozwanego wierzytelności przysługującej mu względem Powoda tytułem wkładu do spółki jawnej z wierzytelnością Powoda dochodzoną pozwem.
Sąd II instancji wydając zaskarżony wyrok pozbawił w ten sposób Powoda realnej możliwości dochodzenia odszkodowania od Pozwanego za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym.Ponadto Sąd II instancji z naruszeniem art. 65 § 1 i 2 k.c. i z pominięciem okoliczności faktycznych niniejszej sprawy dokonał wykładni porozumienia, uznając, że na mocy porozumienia do doszło do skutecznego przystąpienia Pozwanego do spółki. W konsekwencji czego w ocenie Sądu II instancji przyjął, że przekazane przez Pozwanego kwoty tytułem wkładu do spółki wobec nie osiągnięcia celu świadczenia - skutecznego przystąpienia do spółki stały się świadczeniem nienależnym, które zostało następnie przedstawione do potrącenia z wierzytelnością Powoda.”Nie można przyjąć, że powyższy wywód spełnia kryterium z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Pomijając błędy językowe utrudniające zrozumienie wywodu skarżącej, nie wskazała ona przekonujących argumentów umożliwiających przyjęcie, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Sam fakt niepodzielania zapatrywania Sądu drugiej instancji w zakresie analizy prawnej przedstawionego w sprawie problemu nie może stanowić o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Natomiast wywód zawarty w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadzał się właśnie do bardzo ogólnej polemiki z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś wykazywał, że przy wydawaniu zaskarżonego wyroku popełniono błędy w zakresie stosowania prawa, które miałyby charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom.
Należy przy tym przypomnieć, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stanowi wyodrębnioną redakcyjnie oraz konstrukcyjnie część skargi kasacyjnej i podlega rozpoznaniu na wstępnym etapie postępowania (tzw. przedsądzie), mającym właśnie rozstrzygnąć, czy zachodzi wskazana we wniosku przyczyna kasacyjna; na tym etapie Sąd Najwyższy nie bada natomiast i nie analizuje podstaw skargi kasacyjnych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 sierpnia 2024 r., I CSK 639/23). W ramach uzasadnienie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie powołano żadnych przekonujących argumentów, które mogłyby świadczyć, że w ramach niniejszej sprawy doszło do oczywistego naruszenia prawa, oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w Sądzie drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe.
Skarżąca nie wyjaśniła nawet w czym przejawiał się powoływany przez nią delikt pozwanego oraz na czym polegała szkoda powódki z deliktu tego wynikająca.Przyjąć zatem należy, że w realiach niniejszej sprawy nie zachodziła oczywista zasadność skargi kasacyjnej, a zaskarżony wyrok opowiadał prawu.Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. r.g.[ał]