Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Polish Civil Procedure Code Art. 3989.1.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal, ruling that no significant legal issue existed to warrant review. The appellant argued that the start of the limitation period for insurance company recovery claims under Article 828 § 1 of the Civil Code required clarification, citing divergent judicial opinions. However, the court found the legal landscape already settled and the appellant's argument insufficient to meet the statutory threshold for cassation under Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue requiring interpretation, unresolved in precedent, and sufficiently abstract to warrant Supreme Court review, rather than merely disputing existing uniform jurisprudence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
I CSK 4283/22 POSTANOWIENIE 2 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marta Romańska na posiedzeniu niejawnym 2 czerwca 2023 r. w Warszawie,w sprawie z powództwa G. spółki akcyjnej w W.przeciwko A. spółce akcyjnej w W.o zapłatę,na skutek skargi kasacyjnej G. spółki akcyjnej w W.od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawiez 21 lutego 2022 r., VII AGa 1072/21, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżnościw orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do przytoczonych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższegow kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Powód wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się na potrzebę wyjaśnienia zagadnienia prawnego, za które uznał „określenie początku biegu terminu przedawnienia roszczenia regresowego nabytego przez zakład ubezpieczeń na podstawie art. 828 § 1 k.c.”.
Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa, powołanie się na występowaniew sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga określenia problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwiei wymagającego pogłębionej wykładni. Skarżący powinien to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezęo możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których ono powstało.
Zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę problemu interpretacyjnego, którego dotyczy dla systemu prawa. Skoro jednak skarga kasacyjna jest wnoszona w konkretnej sprawie, to zarówno charakter rozpoznawanego roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy byłby związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód przyznał, że „Sądy powszechne oraz Sąd Najwyższy orzekały już w podobnych sprawach, w związku z czym istnieje powielane przez inne sądy stanowisko, jednak nie można stwierdzić, że jest ono ugruntowane.
W orzecznictwie przyjmuje się, że zakład ubezpieczeń w momencie wypłaty odszkodowania nabywa roszczenie do sprawcy szkody w zakresie, w jakim roszczenie to przysługiwałoby poszkodowanemu. Dotyczy to również terminu przedawnienia, które „przechodzi” na nabywcę roszczenia. Jest to dominujący pogląd w orzecznictwie, ale nie ujednolicony. Przedmiotowe zagadnienie prawne stanowi podstawę do rozważenia przez Sąd Najwyższy. Kwestia ta nie jest uregulowana wprost w przepisach prawa materialnego, nie jest również utrwalona w orzecznictwie, jak również nie była przedmiotem uchwały Sądu Najwyższego, składu połączonych izb lub składu całej izby, jak również orzeczenia powiększonego składu.
Jest to zagadnienie prawne, które w opinii skarżącego nie zostało rozstrzygnięte, a jest na tyle istotne, powszechne oraz niejednoznaczne i budzące wątpliwości interpretacyjne, że winno zostać wyjaśnione stanowiskiem Sądu Najwyższego”. Z uzasadnienia tego wniosku jasno wynika, że powodowi znane jest jednolite orzecznictwo, w którym przyjmuje się, że regres nietypowy ma miejsce jedyniew przypadkach określonych w art. 43 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2277), natomiast regres typowy wynikającyz art. 828 § 1 k.c. dotyczy wszystkich roszczeń nabytych przez zakład ubezpieczeń w momencie wypłaty odszkodowania.
Znane jest także powodowi jednolite stanowisko orzecznictwa co do tego, w jakim terminie staje się wymagalne i w jakim terminie przedawnia się roszczenie zakładu ubezpieczeń dochodzone w ramach regresu mającego podstawę w art. 828 § 1 k.c. Powód zakłada, że „skoro przedawnienia regresu nietypowego było zagadnieniem, które Sąd Najwyższy uznał na istotne i rozstrzygnął sporną kwestię podejmując uchwałę, także przedawnienie regresu typowego zakładu ubezpieczeń winno zostać rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy”. Tego rodzaju argument nie jest dostateczny do wykazania, że w sprawie występuje zagadnienie prawne w znaczeniu przytoczonym wyżej.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 7 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwościz 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800), orzeczono jak w postanowieniu.