Supreme Court dismisses cassation appeal as obvious merit not established due to lack of procedural violation link.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by C. K. and S. K. against a lower court's decision on property acquisition. The appellants argued the appeal had obvious merit based on alleged procedural violations regarding the appellate court's reasoning and fact-finding. The court rejected this claim because the applicants failed to demonstrate a direct causal link between the alleged procedural errors and the final judgment's correctness.
Legislator headnote
AI generatedart. 3989 § 1 k.p.c.; art. 3984 § 2 k.p.c.; art. 328 § 2 k.p.c.; art. 391 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or is obviously meritorious, requiring a clear connection between alleged procedural defects and the erroneous outcome.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 42/17 POSTANOWIENIE Dnia 23 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku C. K. i S. K. przy uczestnictwie A. S., A. B., P. K., K. R., A. J., M. K. i M. K. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zsiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 marca 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców i uczestników postępowania A. B. i P. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt V Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) stwierdza, że każdy z uczestników ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie;
3) przyznaje adwokat J. G., ze środków budżetowych Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w R., kwotę 900 (dziewięćset) zł wraz z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną wnioskodawcom i uczestnikowm w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wtedy może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Wnioskodawcy i uczestnicy wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), mającą wynikać z naruszenia art. 378 § 1 oraz art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wiąże się z ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwością zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 24 stycznia 2011 r., IV CSK 485/10, nie publ. oraz z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).
W postanowieniu z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12 (nie publ.), Sąd Najwyższy wyjaśnił ponadto, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący nie wywiedli, że między zarzucanymi przez nich naruszeniami prawa procesowego a zapadłym w sprawie orzeczeniem może istnieć tego rodzaju relacja.
Na podstawie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie sposób jest wnioskować o tym, że Sąd Okręgowy rozpoznał sprawę w postępowaniu apelacyjnym z naruszeniem art. 378 § 1 k.p.c., gdyż swoje zadania w tym postępowaniu rozumiał inaczej niż na to wskazuje stanowisko zajęte przez Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów, zasadzie prawnej, z 31 stycznia 2008 r. III CZP 49/07 (OSNC 2008, nr 6, poz. 55). Stosownie do art. 328 § 2 k.p.c., uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.
W związku z art. 391 § 1 k.p.c. przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu apelacyjnym. Odpowiednie stosowanie art. 328 § 2 k.p.c. do uzasadnienia orzeczenia sądu drugiej instancji oznacza, że nie musi ono zawierać wszystkich elementów uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji; sąd odwoławczy obowiązany jest zamieścić w uzasadnieniu takie elementy, które ze względu na treść apelacji i zakres rozpoznania, są potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 18 sierpnia 2010 r., II PK 46/10, nie publ. i z 9 września 2010 r., I CSK 679/09, nie publ.).
Za utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego trzeba uznać pogląd, że wady uzasadnienia orzeczenia tylko wtedy mogą okazać się skutecznie podniesioną podstawą kasacyjną, gdy są tego rodzaju, iż uniemożliwiają skontrolowanie zaskarżonego orzeczenia z punktu widzenia zasadności zgłoszonych podstaw kasacyjnych. Wbrew zarzutom skarżących, z motywów zaskarżonego postanowienia można wyprowadzić wnioski zarówno co do tego, które z ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego zostały zaaprobowane przez Sąd Okręgowy, a które i w jakim zakresie zostały przez ten Sąd skorygowane na podstawie materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy i powtórnie ocenionego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 520 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu orzeczono stosownie do § 2, § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 7 pkt 1 i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).jw