Legislator Case Law & Legislation
I CSK 42/15 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue requiring interpretation under Civil Procedure Code.

Case Number I CSK 42/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal for examination, ordering the applicant to pay costs. The applicant argued that the lower court erred by rejecting a late request for an expert opinion regarding inheritance, despite an existing formal report. The court held that the issue was clear under the Civil Procedure Code and did not require judicial interpretation or resolve conflicting case law. Consequently, the appeal was dismissed as it failed to meet the statutory threshold for Supreme Court review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 207 k.p.c.; Art. 670 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists or serious doubts arise regarding statutory interpretation; otherwise, appeals are dismissed for lack of legal significance.

Keywords

AI generated
cassation appeal legal issue threshold expert opinion admissibility inheritance proceedings Civil Procedure Code judicial interpretation dismissal of appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 207 k.p.c.
Nic jednak nie obliguje go do uwzględniania, nawet spóźnionych, w myśl art. 207 k.p.c., wniosków dowodowych.
Art. 670 k.p.c.
207 w związku z art. 670 k.p.c. Problem dotyczy nieuwzględnienia wniosku o dopuszczenie kolejnej opinii biegłego w sprawie – była już sporządzona formalna opinia biegłego, z którą wnioskodawca się nie zgadza, oraz odmienna złożona przez wnioskodawcę opinia prywatna.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 670 k.p.c
207 w związku z art. 670 k.p.c.
art. 207 k.p.c
Nic jednak nie obliguje go do uwzględniania, nawet spóźnionych, w myśl art. 207 k.p.c., wniosków dowodowych.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 42/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku A. M. ‎przy uczestnictwie A. M.1‎o uchylenie aktu poświadczenia dziedziczenia po H. M.,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy ‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie‎z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt V Ca 3465/13, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki ‎ postępowania kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) ‎ złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej wnioskodawcy jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołano się na konieczność wykładni art. 207 w związku z art. 670 k.p.c. Problem dotyczy nieuwzględnienia wniosku o dopuszczenie kolejnej opinii biegłego w sprawie – była już sporządzona formalna opinia biegłego, z którą wnioskodawca się nie zgadza, oraz odmienna złożona przez wnioskodawcę opinia prywatna.

Sąd meriti uznał ten wniosek za spóźniony. Kwestia ta nie wymaga wykładni, jest bowiem jasne, że na podstawie art. 670 k.p.c. sąd z urzędu ustala, kto jest spadkobiercą. Nic jednak nie obliguje go do uwzględniania, nawet spóźnionych, w myśl art. 207 k.p.c., wniosków dowodowych. Jest bowiem wystarczające, aby sąd, ustalając z urzędu krąg spadkobierców, był pewien, że dalej nie musi prowadzić postępowania dowodowego, bo stan sprawy jest mu znany.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.