Legislator Case Law & Legislation
I CSK 4131/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal on acquisition of ownership due to lack of legal interpretation needs or case law divergences.

Case Number I CSK 4131/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by J. Z. and Z. Z. against the First Instance Court's decision to reject their claim for acquisition of ownership. The appellants argued that Article 381 of the Code of Civil Procedure required special interpretation regarding late-filed evidence and that case law was inconsistent on this issue. The Court rejected these claims, finding no genuine legal uncertainty or divergent precedents necessitating a ruling on the interpretation of the relevant statute.

Legislator headnote

AI generated

Art. 381 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c. The Supreme Court holds that a cassation appeal is inadmissible if the challenged decision does not require interpretation of a legal provision due to serious doubts or if there are no divergences in case law.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility acquisition of ownership late-filed evidence legal interpretation necessity divergent case law Code of Civil Procedure procedural dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 381 k.p.c.
Zadaniem uczestników wykładni wymaga art. 381 k.p.c., gdyż konieczne jest wyjaśnienie, czy przepis ten „winien być stosowany jako reguła, czy też jako wyjątek”.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.[SOP][ms]
Art. 670 k.p.c.
Nadto skarżący wskazali, że w przypadku sprawy o stwierdzenie zasiedzenia kwestia ta modyfikowana jest przez zasadę prymatu prawdy materialnej, mającą wynikać z art. 670 w zw.
Art. 610 § 1 k.p.c.
z art. 610 § 1 k.p.c. (drugi ze wskazanych przepisów – jak należy mniemać: omyłkowo – w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oznaczano jako art.
§ 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
art. 381 k.p.c
Zadaniem uczestników wykładni wymaga art. 381 k.p.c., gdyż konieczne jest wyjaśnienie, czy przepis ten „winien być stosowany jako reguła, czy też jako wyjątek”.
art. 610 § 1 k.p.c
art. 610 § 2 k.p.c
(drugi ze wskazanych przepisów – jak należy mniemać: omyłkowo – w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oznaczano jako art. 610 § 2 k.p.c.; został on jednak prawidłowo przywołany wśród podstaw skargi).Potrzeba, o której mowa w art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.[SOP][ms]
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c.) budził poważne wątpliwości bądź wywoływał rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 4131/22 POSTANOWIENIE 27 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 27 czerwca 2023 r. w Warszawie,‎w sprawie z wniosku J. P.‎z udziałem J. Z. i Z. Z.‎o zasiedzenie,‎na skutek skargi kasacyjnej J. Z. i Z. Z.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Toruniu‎z 29 grudnia 2021 r., VIII Ca 1045/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od J. Z. i Z. Z. na rzecz J. P. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Uczestnicy J. Z. i Z. Z. wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Toruniu, oddalającego apelację skarżących od postanowienia Sądu pierwszej instancji w sprawie z wniosku J. P. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości oraz służebności gruntowej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazali potrzebę dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Zadaniem uczestników wykładni wymaga art. 381 k.p.c., gdyż konieczne jest wyjaśnienie, czy przepis ten „winien być stosowany jako reguła, czy też jako wyjątek”.

W ocenie skarżących kwestia ta postrzegana jest w orzecznictwie niejednolicie – czasem wskazuje się, że pomijanie dowodów zgłoszonych dopiero w drugiej instancji powinno być regułą, niekiedy jednak formułowane jest stanowisko, zgodnie z którym decyzja taka powinna zapadać jedynie wyjątkowo. Nadto skarżący wskazali, że w przypadku sprawy o stwierdzenie zasiedzenia kwestia ta modyfikowana jest przez zasadę prymatu prawdy materialnej, mającą wynikać z art. 670 w zw. z art. 610 § 1 k.p.c. (drugi ze wskazanych przepisów – jak należy mniemać: omyłkowo – w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oznaczano jako art. 610 § 2 k.p.c.; został on jednak prawidłowo przywołany wśród podstaw skargi).Potrzeba, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., oznacza, że określony przepis, istotny z punktu widzenia podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia, może być rozumiany na różne sposoby, a orzecznictwo i nauka prawa albo nie wypracowały w tym przedmiocie żadnego poglądu, albo prezentują rozbieżne stanowiska.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno w takim wypadku zawierać wskazanie, które przepisy wymagają wykładni i na czym polegają poważne wątpliwości związane z ich rozumieniem lub rozbieżnościami w ich stosowaniu (postanowienia SN z: 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09 oraz 24 kwietnia 2018 r., II CSK 743/17). Rozbieżność w orzecznictwie sądów powinna natomiast zostać wykazana przez przywołanie judykatów, w których odmienne rozstrzygnięcia zapadły w stanach faktycznych nieróżniących się od siebie w relewantny prawnie sposób (postanowienie SN z 7 czerwca 2015 r., III CSK 59/15).Argumentacja skarżących nie prowadzi do wniosku, by art. 381 k.p.c. (stosowany w sprawie w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.) budził poważne wątpliwości bądź wywoływał rozbieżności w orzecznictwie sądów.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że – wbrew stanowisku uczestników – z art. 670 w zw. z art. 610 § 1 k.p.c. nie wynika, by w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia sąd był zobowiązany do ustalania tzw. prawdy materialnej niezależnie od podnoszonych przez uczestników twierdzeń i przedkładanych przez nich dowodów. Zawarte w art. 610 § 1 k.p.c. odesłanie dotyczy bowiem, verbum legis, „ogłoszenia i orzeczenia”, a zatem materii unormowanych w art. 672, 673, 674 oraz 677 k.p.c. Nie obejmuje ono jednak kwestii zawartych w art. 670 § 1 i 2 k.p.c. (zob. postanowienia SN z 20 marca 2014 r., II CSK 279/13, oraz z 12 kwietnia 2023 r., II CSKP 613/22).

Nietrafne jest zatem dopatrywanie się potrzeby wykładni art. 381 k.p.c. w szczególnym charakterze postępowania nieprocesowego w ogóle lub konkretnie postępowania w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości.Po drugie, skarżący twierdzą, że dla sprawy znaczenie ma to, czy pomijanie dowodów spóźnionych powinno stanowić wyjątek, czy regułę. Rzecz jednak w tym, że przyczyną pominięcia zgłoszonego przez nich dopiero w apelacji dowodu (zdjęć i mapy) nie było wyrażenie przez Sąd Okręgowy generalnego zapatrywania o konieczności pomijania dowodów zgłoszonych dopiero w apelacji, mimo że istniała możliwość zgłoszenia ich wcześniej, lecz konkretne okoliczności sprawy.

Sąd przyjął bowiem, że uczestnicy mieli dostęp do tych dowodów już wcześniej, a nadto mogłyby one być przydatne dla sprawy co najwyżej na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji, gdy dokonywane były oględziny uwiecznionej na fotografiach oraz zobrazowanej na mapie nieruchomości. Rozstrzygnięcie rzekomego problemu dotyczącego ogólnej reguły stosowania art. 381 k.p.c. nie miałoby zatem znaczenia dla postępowania, skoro podstawą kwestionowanej obecnie decyzji procesowej nie była taka (nieistniejąca) reguła, lecz konkretne okoliczności zaistniałe w sprawie.Po trzecie, wbrew stanowisku uczestników, w orzecznictwie nie funkcjonują dwa (lub więcej) poglądy dotyczące rzeczywistego znaczenia art. 381 k.p.c. (treści normy wynikającej z tego przepisu).

Pozorna rozbieżność w praktyce stosowania omawianego unormowania wynika z różnorodności przypadków procesowych, w których sądy muszą dokonywać oceny, czy dany dowód powinien zostać pominięty.Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono na podstawie § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.[SOP][ms]