Legislator Case Law & Legislation
I CSK 41/14 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal on marital property separation date, citing established judicial interpretation.

Case Number I CSK 41/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's cassation appeal against the lower court's ruling on establishing marital property separation. The appellant argued that the Supreme Court failed to adequately interpret Article 52 of the Family and Marriage Code, claiming a need for further clarification of the law. The court rejected this claim, noting that the Supreme Court had already extensively addressed this issue and that the statutory framework clearly limits retroactive separation to exceptional circumstances like factual separation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 52 § 2 k.r.o.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless there is a significant legal issue requiring interpretation of laws raising serious doubts or causing divergences in case law, as the established jurisprudence on marital property separation is sufficient.

Keywords

AI generated
marital property separation retroactive effect factual separation cassation appeal Family and Marriage Code procedural law judicial interpretation

Cited Legislation

AI generated
Art. 52 § 2 k.r.o.
52 § 1 w związku z art. 52 § 2 k.r.o., a także naruszenie przepisów postępowania, tj.
Art. 52 § 1 k.r.o.
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego powódka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest art. 52 § 2 oraz art.
Art. 381 k.p.c.
Art. 382 k.p.c.
381 i art. 382 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca wskazała, że zachodzi potrzeba wykładni art.
Art. 328 § 2 k.p.c.
391 § 1, a także art. 328 § 2 w związku z art.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
- Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
- Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 39813 § 1 k.p.c.
art. 52 § 2 k.r.o
52 § 1 w związku z art. 52 § 2 k.r.o., a także naruszenie przepisów postępowania, tj.

Cited Case Law

AI generated
II CSK 371/08
Cassation court dismissed appeal allowing early property separation date due to factual separation preventing joint management.
I CRN 50/94
I CRN 50/94, OSNCP 1994, z.
II CRN 131/94
II CRN 131/94, OSNC 1995, z.
II CRN 148/94
II CRN 148/94, OSNC 1995, z.
II CRN 162/94
II CRN 162/94, OSNCP 1995, z.
III CKN 51/97

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 41/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa B. W.‎przeciwko A. W.‎o ustanowienie rozdzielności majątkowej, przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w W.‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 kwietnia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki ‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt VI Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r., w sprawie z powództwa B. W. przeciwko A. W. o ustanowienie rozdzielności majątkowej, Sąd Okręgowy w W. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w W. w ten sposób, że jako dzień ustanowienia rozdzielności majątkowej małżeńskiej wskazał 19 lutego 2006 r., a nie 14 kwietnia 2009 r., a w pozostałej części oddalił apelację powódki. W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego powódka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest art. 52 § 2 oraz art. 52 § 1 w związku z art. 52 § 2 k.r.o., a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 381 i art. 382 w związku z art. 391 § 1, a także art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca wskazała, że zachodzi potrzeba wykładni art. 52 § 2 k.r.o., który - jej zdaniem - nie doczekał się wyczerpującego wyjaśnienia w orzecznictwie Sądu Najwyższego.

Skarżąca podniosła również, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne związane z nieprawidłową - w ocenie skarżącej - wykładnią art. 52 § 2 k.r.o. dokonaną przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r. (II CSK 371/08, nie publ.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W sprawie nie występują przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, mimo że skarżąca powołała przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Wykładnią art. 52 k.r.o.

Sąd Najwyższy zajmował się wielokrotnie. Biorąc pod uwagę, że zniesienie wspólności majątkowej małżeńskiej z wcześniejszą datą może wywoływać komplikacje w stosunkach między małżonkami, a przede wszystkim stwarzać duże zagrożenie dla interesów wierzycieli małżonków, Sąd Najwyższy - jeszcze przed nowelizacją art. 52 k.r.o. dokonaną w 2005 r. - niejednokrotnie podkreślał konieczność zachowania przez sąd dużej ostrożności oraz staranne rozważenie interesów, z jednej strony rodziny, a z drugiej strony - osób trzecich, przy orzekaniu zniesienia wspólności z mocą wsteczną (por. wyrok SN z dnia 24 maja 1994 r.

I CRN 50/94, OSNCP 1994, z. 12, poz. 246; wyrok SN z dnia 22 listopada 1994 r. II CRN 131/94, OSNC 1995, z. 4, poz. 69; wyrok SN z dnia 11 stycznia 1995 r. II CRN 148/94, OSNC 1995, z. 4, poz. 70), stwierdzając, że skutek wsteczny orzeczeniu o zniesieniu wspólności może być nadany tylko w sytuacjach wyjątkowych (wyrok SN z dnia 3 lutego 1995 r. II CRN 162/94, OSNCP 1995, z. 6, poz. 100), czy też, że zniesienie wspólności majątkowej małżeńskiej z wcześniejszą datą, nawet poprzedzającą dzień wytoczenia powództwa, nie budzi zastrzeżeń właściwie tylko wtedy, gdy powodem zniesienia jest separacja faktyczna małżonków (wyrok SN z dnia 13 maja 1997 r., III CKN 51/97, OSNC 1997, nr 12, poz. 194).

Nowelizując w 2005 r. art. 52 § 1 i 2 k.r.o., ustawodawca wykorzystał dotychczasowy dorobek judykatury. Art. 52 § 2 k.r.o. stanowi obecnie, że rozdzielność majątkowa powstaje z dniem oznaczonym w wyroku, który ją ustanawia; w wyjątkowych wypadkach sąd może ustanowić rozdzielność majątkową z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa, w szczególności, jeżeli małżonkowie żyli w rozłączeniu. Ustawodawca postanowił, zatem wyraźnie, że oznaczony w wyroku dzień ustanowienia rozdzielności majątkowej nie może być w zasadzie wcześniejszy niż dzień wytoczenia powództwa.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r., powołanym w skardze kasacyjnej wskazał, że ustanowienie przez sąd rozdzielności majątkowej między małżonkami, którzy pozostawali we wspólności ustawowej lub umownej, z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa jest dopuszczalne w zasadzie tylko wtedy, gdy z powodu separacji faktycznej (życia w rozłączeniu) niemożliwe było już w tym dniu ich współdziałanie w zarządzie majątkiem wspólnym. Stanowisko to jest zbieżne z wcześniejszym, wskazanym powyżej orzecznictwem Sądu Najwyższego, a jednocześnie uwzględnia nowelizację art. 52 k.r.o. z 2005 r.

Sąd Najwyższy, mimo dokonania ścisłej wykładni art. 52 § 2 k.r.o., nie wykluczył bowiem, że mogą zaistnieć inne, aniżeli życie małżonków w rozłączeniu, przyczyny ustanowienia przez sąd rozdzielności majątkowej między małżonkami z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa. Uwzględniając, że skarżąca nie podjęła się wykazania by w orzecznictwie, jak również w piśmiennictwie kwestionowana była aktualna linia orzecznicza Sądu Najwyższego, brak podstaw do uznania, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest uzasadnione.Z przedstawionych przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą - zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. - Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]