Supreme Court dismisses cassation appeal where mistaken payment of another's debt was intentional, not erroneous.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a judgment ordering payment of 3,600 PLN in litigation costs. The appellant argued that the case involved significant legal issues regarding the consequences of mistakenly paying another person's debt. However, the court found that the payment was made intentionally as an agent for the debtor, not erroneously, thus eliminating the legal controversy. Consequently, the appeal failed to meet the statutory requirements for cassation review under Polish civil procedure law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 356 § 2 k.c.: A cassation appeal is inadmissible if the factual circumstances show that a payment made under the belief of paying one's own debt was actually an intentional act of paying another's debt as an agent, thereby negating the existence of a genuine legal controversy.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 409/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa D. S.A. w likwidacji z siedzibą w W.przeciwko […] "P." S.A. z siedzibą w P.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 kwietnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W skardze kasacyjnej pozwanego jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania sformułowano występowanie na tle tej sprawy dwóch istotnych zagadnień prawnych.
Pierwsze jest tożsame z omówionym jako drugie zagadnienie w sprawie I CSK 406/13, zbędne jest zatem powtarzanie w tym miejscu tych samych uwag – nie uzasadnia ono przyjęcia skargi do rozpoznania. Drugie zagadnienie prawne dotyczy konsekwencji prawnych dokonania zapłaty cudzego długu omyłkowo, w przeświadczeniu, że płaci się własny dług. Rzeczywiście na tym tle istnieją istotne teoretyczne wątpliwości, które skarżący przedstawił obszernie w skardze kasacyjnej. Problem nie jest jednoznaczny i abstrakcyjnie uzasadniałby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Jednakże nie uzasadnia tego w tej sprawie, ponieważ na tle istniejącego w niej stanu faktycznego problem nie powstaje. Mianowicie, choć rzeczywiście poprzednik prawny powoda płacił osobie trzeciej za korzystanie z praw przez pozwanego, a obowiązek zapłaty ciążył na pozwanym, to jednak powód nie czynił tego omyłkowo, ale celowo za dłużnika (pozwanego), a wówczas wierzyciel nawet nie miał możliwości odmowy przyjęcia takiego świadczenia (art. 356 § 2 k.c.). Podstawą świadczenia było bowiem porozumienie poprzednika prawnego powoda z poprzednikiem prawnym pozwanego, zgodnie z którym to poprzednik prawny powoda miał płacić i refakturować to na poprzednika prawnego pozwanego, był zatem jakby pośrednikiem w płatności.
W konsekwencji zatem, choć pozwany oszczędzał na tych płatnościach, to jednak zarazem zwiększały się o taką samą wysokość jego pasywa, gdyż winien był te kwoty powodowi. Podsumowując, w świetle ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego przez sądy meriti, które to ustalenie wiąże Sąd Najwyższy i nie może być kwestionowane w postępowaniu kasacyjnym, drugie ze wskazanych w skardze kasacyjnej istotnych zagadnień prawnych, choć rzeczywiście budzące wątpliwości w doktrynie, nie powstaje na tle tej sprawy, zatem nie uzasadnia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. [aw]jw