Supreme Court dismisses appeal on privacy rights regarding parliamentary investigation committee materials.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a former MP against the State Treasury regarding disclosure of investigation committee materials. The appellant argued that the committee was merely an auxiliary body and that its protocols should remain private under data protection laws. The court rejected this, ruling that the committee is an auxiliary body of the Sejm and that its materials are public by default under the Public Information Access Act, overriding the appellant's privacy rights due to their public status.
Legislator headnote
AI generatedArt. 18 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej; Art. 3989 § 1 k.p.c.: Materials of parliamentary investigation committees are public as auxiliary bodies of the Sejm, and privacy rights of public officials do not override public access to information generated during official duties.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 405/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa X.Y.przeciwko Skarbowi Państwa - Kancelarii Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejo ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 kwietnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego;
3. przyznaje adw. M. R. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego kwotę 2 880 (dwa tysiące osiemset osiemdziesiąt) złotych powiększoną o 23 % podatku VAT tytułem wynagrodzenia za udzielenie powodowi z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano występowanie na jej tle istotnego problemu prawnego. Dotyczy on charakteru prawnego komisji śledczej - czy jest kolegialnym organem władzy publicznej, czy tylko organem pomocniczym takiego organu, a w konsekwencji, jakie zasady rządzą udostępnianiem materiałów z jej działań.
Skarżący trafnie uważa, że jest to organ pomocniczy, z czego wywodzi, że brak podstawy prawnej pozwalającej na powszechne udostępnianie materiałów z prac tego ciała, zwłaszcza wobec nawet konstytucyjnych gwarancji prawa do prywatności oraz ustawowej ochrony danych osobowych. Jak jednak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, zagadnienie to nie przemawia za przyjęciem jej do rozpoznania. Po pierwsze, nie ulega wątpliwości status prawny komisji śledczej - tak jak wszystkie inne komisje sejmowe należy ją uznać za organ pomocniczy kolegialnego organu władzy publicznej, jakim jest Sejm.
Po drugie, nie budzą wątpliwości zasady i podstawy prawne protokołów i materiałów z prac takich organów pomocniczych, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego. Z art. 18 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika wyraźnie, że materiały takich organów pomocniczych są jawne i dostępne, o ile wynika to z przepisu prawa, aktu wydanego na jego podstawie, jak i nawet decyzji samego organu. Jest to zgodne z ideą powołanej ustawy, która stoi na straży dostępu do informacji publicznej. Powód, będąc posłem, stał się osobą publiczną, a zatem per facta concludentia zgodził się na udostępnianie i rozpowszechnianie niektórych jego informacji prywatnych, związanych z działalnością publiczną.
Występowanie przed komisją śledczą Sejmu niewątpliwie ma taki charakter. Zatem nawet jeżeli stwierdzi się, jak chce skarżący, że nie ma przepisu ustawowego bezpośrednio i wprost regulującego dostęp do informacji i protokołów organu pomocniczego organu kolegialnego władzy publicznej, to problem prawny nie powstaje, bo przepis ten tego nie wymaga – wystarczy regulacja aktu podstawowego (a więc np. właśnie regulaminu Sejmu), a nawet tylko decyzja samej komisji śledczej. Zarazem nie budzi wątpliwości zgodność art. 18 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej z Konstytucją w powołanym zakresie.
Niewątpliwie Konstytucja stoi na straży prawa do prywatności, jednak nie budzi wątpliwości, że podjęcie działalności publicznej oznacza ograniczenie tego prawa dla jednostki, a zwłaszcza w odniesieniu do informacji ujawnionych w toku tej działalności lub w związku z nią. Prawo do prywatności jednostki musi w takim przypadku ustąpić przed prawem do informacji całego społeczeństwa, które ma kluczowe znaczenie dla możliwości kontroli działania kolegialnych organów władzy publicznej przez ogół obywateli. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
Ze względu na charakter niniejszej sprawy oraz sytuacje materialną powoda Sąd Najwyższy nie obciążył go kosztami postępowania kasacyjnego (art. 102 k.p.c.). jw