Supreme Court dismisses appeal on noise compensation, ruling no legal issue exists regarding OOU acoustic requirements.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by plaintiffs I. K. and R. K. against the Poznań Court of Appeal's judgment. The plaintiffs argued that the airport's Operational Order for Limited Use (OOU) created a legal obligation to retrofit their residential buildings for acoustic insulation, constituting a compensable loss. The court rejected this, holding that the OOU only imposed acoustic requirements on existing sensitive buildings, not future residential constructions, and thus no legal uncertainty or public function justification existed for cassation review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 135 p.o.ś.; Art. 136 ust. 3 p.o.ś.; Art. 129 ust. 2 p.o.ś.; Art. 363 § 1 k.c.; Art. 98 k.p.c.; The Supreme Court may not accept a cassation appeal unless a significant legal issue exists; where an Operational Order for Limited Use imposes acoustic requirements only on existing sensitive buildings and not on future residential buildings, the resulting costs do not constitute a compensable loss of assets.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 4018/24 POSTANOWIENIE 26 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Krzysztof Wesołowski na posiedzeniu niejawnym 26 czerwca 2025 r. w Warszawiew sprawie z powództwa I. K. i R. K.przeciwko P. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P.o zapłatę,na skutek skargi kasacyjnej I. K. i R. K.od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniuz 27 czerwca 2024 r., I ACa 75/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powodów solidarnie na rzecz pozwanego tytułem kosztów postępowania kasacyjnego 2700 (dwa tysiące siedemset złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia postanowienia powodom do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną powodów I. i R. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 27 czerwca 2024 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.
Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparli na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga zaś wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego potrzeba ta wynika oraz z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 marca 2025 r., I CSK 313/25).
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, iż „po prawdzie skarżący przyznaje, że niniejszy przepis doczekał się już wykładni, w szczególności przy uwzględnieniu orzeczeń zarówno Sądu Najwyższego, jak i sądów powszechnych, to aktualnie interpretacja powołanego przepisu wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych. Źródłem owych rozbieżności stała się wąska interpretacja art. 129 ust.2 p.o.ś. dokonywana w powiązaniu z art. 136 ust. 3 p.o.ś.”Wskazywany przez skarżącego problem nie spełnia warunków przewidzianych dla przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Sygnalizowana kwestia była już bowiem przedmiotem licznych rozstrzygnięć Sądu Najwyższego i nie zachodzi potrzeba ponownego ustosunkowania się do niego.
Najnowsze orzecznictwo Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje, że właścicielowi nieruchomości położonej w strefie ograniczonego użytkowania, o której mowa w art. 135 p.o.ś., nie przysługuje odszkodowanie w wysokości odpowiadającej kosztom zapewnienia w budynku znajdującym się na tej nieruchomości odpowiedniego klimatu akustycznego, jeżeli koszty te nie zostały poniesione (zob. uchwała Sądu Najwyższego z 28 października 2022 r., III CZP 100/22).Jednocześnie należy podkreślić, że jeżeli uchwała o utworzeniu OOU wprowadza podział na strefę wewnętrzną i strefę zewnętrzną, a na terenie tej drugiej nie przewiduje podwyższonych wymagań technicznych dla budynków mieszkalnych wznoszonych w przyszłości, zastrzegając obowiązek zapewnienia właściwego klimatu akustycznego, przez stosowanie przegród budowlanych o odpowiedniej izolacyjności akustycznej, jedynie dla istniejących tzw. budynków wrażliwych, przeznaczonych do pobytu ludzi (szpitali, domów opieki społecznej i związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży), to bezpodstawny jest wniosek, że takie wymagania dotyczą także budynków mieszkalnych.
Nie można więc przyjąć, że właściciel budynków mieszkalnych doznaje ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości, skutkujących powstaniem szkody, która powinna być zaspokojona przez zasądzenie od naruszyciela kosztów wprowadzenia zabezpieczeń akustycznych. Odmienna interpretacja pomijałaby jednoznaczne zróżnicowanie ograniczeń wprowadzonych na terenie OOU dla budynków o innym przeznaczeniu. Ponadto zapłata na rzecz właściciela nieruchomości nieponiesionych kosztów rewitalizacji akustycznej nie stanowi zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej w rozumieniu art. 363 § 1 k.c., gdyż koszty te nie wynikają z zastosowania metody dyferencyjnej - dopóki odpowiedni wydatek nie zostanie poniesiony, szkoda w tej wysokości nie dotyka jeszcze aktywów właściciela.
Odmienny wniosek można byłoby ewentualnie przyjąć, gdyby na właścicielu ciążył skonkretyzowany, prawny obowiązek dostosowania budynku pod względem technicznym. W takiej sytuacji nie byłoby wykluczone uznanie wskazanych kosztów za element szeroko rozumianych pasywów poszkodowanego, które zgodnie z dominującym stanowiskiem uwzględnia się przy szacowaniu wysokości odszkodowania metodą różnicy. Taki obowiązek w okolicznościach sprawy nie istnieje, a co więcej - w odniesieniu do nieruchomości powodów uchwała ustanawiająca OOU nie wprowadziła żadnych wymagań technicznych dotyczących budynków.Zatem nieponiesione koszty rewitalizacji akustycznej budynku nie stanowią szkody w majątku właściciela nieruchomości położonej na obszarze ograniczonego użytkowania (art. 135 p.o.ś.) i nie mogą uzasadniać przyznania odszkodowania ani na podstawie szczególnego art. 136 ust. 3 p.o.ś., ani na podstawie ogólnych zasad regulujących ustalanie istnienia i zakresu szkody majątkowej, w tym art. 129 ust. 2 p.o.ś.W sprawie poza sporem jest, że nieruchomości powodów, znajdują się w strefie zewnętrznej OOU lotniska […]Tym samym słusznie Sąd II instancji uznał, że skoro powodowie nie wykazali w sprawie, aby ponieśli na chwilę obecną jakiekolwiek nakłady z tytułu rewitalizacji akustycznej swoich budynków to brak było możliwości uwzględnienia roszczenia powodów także z tej podstawy prawnej.Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
O kosztach postepowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.[SOP][r.g.]