Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit and incomplete procedural violation argument.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by E.M. against the lower court's decision on property boundary delimitation. The appellant argued for a procedural violation regarding the appeal period and a material error in applying the 'last peaceful possession' criterion. The court rejected these claims because the appellant failed to demonstrate the obvious merit required by law and did not cite the specific procedural norm regarding the non-procedural nature of the case.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate the obvious merit of the claim or does not cite all relevant provisions of the violated procedural norm.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 3922/24 POSTANOWIENIE 29 stycznia 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 29 stycznia 2026 r. w Warszawiew sprawie z wniosku E.M.z udziałem J.M.o rozgraniczenie,na skutek skargi kasacyjnej E.M.od postanowienia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z 28 czerwca 2024 r., II Ca 933/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od E.M. na rzecz J.M. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. [J.T.]
UZASADNIENIE
Wnioskodawca […] wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim wydanego na skutek apelacji uczestnika J.M. od postanowienia Sądu pierwszej instancji w sprawie o rozgraniczenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi, mającą wynikać z dwóch powodów.Po pierwsze, wnioskodawca stwierdził, że „Sąd II instancji dopuścił się kwalifikowanego naruszenia przepisów procedury cywilnej, tj. art. 378 § 1 kpc poprzez wyjście przez sąd drugiej instancji poza granice apelacji i zezwolenie na dokonanie modyfikacji apelacji co do przedmiotu zaskarżenia po upływie ustawowego terminu na złożenie apelacji” (s. 6 skargi).
Wątek ten nie został dalej rozwinięty.Po drugie, w ocenie skarżącego w sprawie doszło do naruszenia art. 153 k.c. Rozgraniczenia należało bowiem dokonać na podstawie art. 153 in fine k.c. (według kryterium „wszelkich okoliczności”), gdyż – wbrew stanowisku Sądu Okręgowego –w stosunkach sąsiedzkich nie istniał ostatni stan spokojnego posiadania.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.
Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Oczywista wadliwość kwestionowanego orzeczenia musi występować w ramach podstaw skargi (zob. postanowienie SN z 20 grudnia 2001 r., III CKN 557/01).Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji.
W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18). Argumentacja skarżącego nie przekonuje o wystąpieniu w sprawie tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Odnośnie do pierwszego z poruszonych przez wnioskodawcę wniosków należy wskazać, że w sprawie nie wskazano na naruszenie art. 13 § 2 w zw. z art. 378 § 1 k.p.c., lecz jedynie na art. 378 § 1 k.p.c. Tymczasem przepis ten nie znajduje samodzielnego zastosowania w postępowaniu nieprocesowym.
Brak przywołania wszystkich przepisów, które składają się na normę postępowania naruszoną przez sąd drugiej instancji, uniemożliwia uznanie danego zarzutu za skuteczny. Dotyczy to także art. 13 § 2 k.p.c. (zob. postanowienia SN z 18 stycznia 2017 r., V CSK 205/16, z 14 października 2024 r., I CSK 2784/23, a także z 6 grudnia 2024 r., II CSKP 2181/22). Rolą Sądu Najwyższego nie jest bowiem uzupełnianie zarzutów kasacyjnych o przepisy pominięte przez uczestnika postępowania (zob. postanowienie SN z 4 lipca 2024 r., II CSKP 1989/22).
Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że skarżący nie wyjaśnił, na czym konkretnie miało polegać wyjście poza granice apelacji ani z czym dokładnie wiąże on twierdzenia o zezwoleniu uczestnikowi przez Sąd Okręgowy na modyfikację apelacji po terminie. Sąd Najwyższy nie może przy tym poszukiwać argumentacji w ww. przedmiocie za skarżącego, lecz musi poprzestać na roli organu oceniającego zasadność racji przedstawionych przez uczestników postępowania pozostających w sporze sądowym.Drugi z nakreślonych przez skarżącego wątków również nie świadczy o wystąpieniu przyczyny kasacyjnej unormowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Wywód skarżącego nie przekonuje, by zastosowane przez Sąd Okręgowy kryterium rozgraniczenia w postaci ostatniego spokojnego stanu posiadania było nieadekwatne do stanu sprawy, a ponadto w stopniu świadczącym o oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej.
Skarżący powołuje się w tej kwestii na opinie biegłych sądowych. Rzecz jednak w tym, że dowód z opinii biegłego służy ustaleniu faktów, a nie ich kwalifikacji prawnej. To sąd powinien ocenić, czy w ustalonym sprawie stanie faktycznym zachodzą podstawy do zastosowania określonych norm prawa materialnego, w tym przypadku wynikających z art. 153 k.c. Tak właśnie in casu uczynił Sąd Okręgowy, a jego ocena – skrupulatna i szczegółowo uzasadniona – nie została wzruszona przez wywody skarżącego w stopniu, który pozwalałby na przyjęcie, że wywiedziona w sprawie skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono mając na względzie sporne interesy uczestników, ich wysokość ustalając na podstawie § 5 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.
Beata Janiszewska [J.T.][a.ł]