Legislator Case Law & Legislation
I CSK 3916/22 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for lack of connection between interpretation request and case outcome.

Case Number I CSK 3916/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal, ruling that the requested legal interpretation did not meet the required threshold. The appellant argued that judicial interpretations of the statute on limitation periods were inconsistent, but the court found no direct link between this interpretation and the final judgment. Consequently, the appeal was rejected because the interpretation request was conditional on the validity of other cassation grounds, which the court cannot examine at this stage.

Legislator headnote

AI generated

art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; The request for interpretation of law must demonstrate a direct connection between the interpretation and the outcome of the cassation proceedings, rather than being conditional on the validity of other cassation grounds.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility interpretation of law limitation period interruption CMR Convention damages judicial interpretation threshold

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił potrzebą wykładni przepisów prawa wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił potrzebą wykładni przepisów prawa wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj.
art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie z art. 98 § 1 i 3 w zw.
art. 108 § 1 k.p.c.
z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 w zw.
§ 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.
oraz § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił potrzebą wykładni przepisów prawa wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj.
art. 123 § 1 pkt 1 k.c
art. 3989 § 2 k.p.c
Związek między wykładnią przepisów wywołujących rozbieżności, wykazujący istnienie w sprawie przyczyny kasacyjnej, nie może być warunkowy, uzależniony od trafności zarzutów kasacyjnych lub części z nich.Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 108 § 1 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 3916/22 POSTANOWIENIE 28 lipca 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Łodko na posiedzeniu niejawnym 28 lipca 2023 r. w Warszawie,‎w sprawie z powództwa K. Ltd. w S. - Korea Południowa‎przeciwko A. Ż.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej K. Ltd. w S. - Korea Południowa‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie‎z 2 marca 2021 r., I AGa 8/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od K. Ltd. w S. (Korea Południowa)‎ na rzecz A. Ż. 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł‎ tytułem zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Powód K. Ltd. w S. (Korea Południowa) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sąd Apelacyjnego w Szczecinie z 2 marca 2021 r. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił potrzebą wykładni przepisów prawa wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 123 § 1 pkt 1 k.c. oraz art. 184 i 185 § 1-3 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (zob. postanowienia SN: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z 15 kwietnia 2021 r., IV CSK 617/20).

Konieczne jest również wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią prawa, a wynikiem postępowania kasacyjnego (zob. postanowienia SN z 16 lipca 2020 r., II CSK 16/20, i z 15 października 2020 r., V CSK 153/20).Powołane przez skarżącą wątpliwości interpretacyjne związane z przerwaniem biegu przedawnienia przez składane wnioski o zawezwanie do próby ugodowej, których wagi nie neguje Sąd Najwyższy, nie spełniały warunku wykazania związku wykładni przepisów prawa z wynikiem postępowania kasacyjnego.

Sąd meriti swoją argumentacje oparł nie tylko na twierdzeniu, że kolejny wniosek o zawezwanie do próby ugodowej nie wywołał skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia i dochodzone pozwem roszczenie uległo przedawnieniu. Podzielił również argumenty Sądu pierwszej instancji, że powód nie wykazał wysokości szkody zgodnie z art. 23 ust. 1 i 2 Konwencji CMR. W podstawach kasacyjnych skarżący wprawdzie sformułował zarzut naruszenia tego przepisu, ale rozstrzygnięcie sformułowanych przez skarżącego wątpliwości interpretacyjnych sformułowanych w przyczynach kasacyjnych mogłoby by mieć wpływ na wynik postępowania kasacyjnego wyłącznie przy założeniu, że zasadna okazałaby się podstawa kasacyjnej obejmująca zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 i 2 Konwencji CMR.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zwrócono bowiem uwagę, że związek między potrzebą wykładni przepisów prawa, jako przyczyną kasacyjną z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., a wynikiem postępowania kasacyjnego, nie może mieć warunkowego charakteru, uzależnionego od trafności poszczególnych zarzutów kasacyjnych, ponieważ wymagałoby to dokonania wyprzedzającego badania zasadności podstaw kasacyjnych na etapie orzekania w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, co jest wykluczone na tym etapie postępowania. Orzekając w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania Sąd Najwyższy kontroluje wyłącznie wystąpienie przyczyn kasacyjnych, a nie podstawy kasacyjne i objęte nimi zarzuty (zob. postanowienia SN z 29 czerwca 2019 r., I CSK 21/19).

Związek między wykładnią przepisów wywołujących rozbieżności, wykazujący istnienie w sprawie przyczyny kasacyjnej, nie może być warunkowy, uzależniony od trafności zarzutów kasacyjnych lub części z nich.Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie z art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.

U. z 2015 r. poz. 1800).as [W.R.]