Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue regarding expert opinion reliance and evidence preservation. Appeal rejected as it sought re-evaluation of factual findings rather than legal error.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the appellate court's judgment. The appellant argued that the expert's findings relied on a private opinion and questioned the admissibility of evidence preservation, but the court found these arguments did not constitute a significant legal issue. The court ruled that the appeal merely sought a re-evaluation of factual findings, which falls outside the scope of cassation review limited to legal errors and procedural legality.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is dismissed if it fails to demonstrate a significant legal issue or a clear error of law, as cassation review is limited to the legality of the judgment rather than a re-evaluation of factual findings or evidence assessment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
I CSK 3910/22 POSTANOWIENIE 27 lipca 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk na posiedzeniu niejawnym 27 lipca 2023 r. w Warszawiew sprawie z powództwa I.N.przeciwko A.B.o zapłatę,na skutek skargi kasacyjnej A.B.od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczeciniez 28 stycznia 2022 r., I ACa 101/17, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża pozwanego kosztami postępowania kasacyjnego, pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych). Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący pozwany A.B. powołał się na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych dotyczących, po pierwsze, możliwości oparcia ustaleń przez biegłego sądowego na ustaleniach zawartych w opinii prywatnej, po drugie, dopuszczalności zabezpieczenia dowodu z opinii biegłego w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 310 i n. k.p.c. Wskazał również na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.
W świetle utrwalonego stanowiska, powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14).Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by skarżący wykazał twierdzoną przyczynę kasacyjną.Jakkolwiek pozwany nadał przytoczonym we wniosku wątpliwościom formułę zagadnień prawnych, analiza wniosku w zestawieniu z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku i zarzutami skargi kasacyjnej wskazywała, że w istocie zmierzały one do uzyskania od Sądu Najwyższego wypowiedzi weryfikującej – zgodnie z oczekiwaniami pozwanego – prawidłowość oceny dowodów dokonanej przez Sąd Apelacyjny, w zakresie, w jakim ocena ta odnosiła się do dowodu z opinii biegłego, na podstawie której Sąd ten przyjął za wykazane istnienie wad budynku.
Tymczasem, zarówno w orzecznictwie, jak i w nauce wielokrotnie wskazywano, że postępowanie kasacyjne nie stanowi kolejnej odsłony sporu w zakresie oceny dowodów i prawidłowości ustaleń faktycznych, służy natomiast kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia przy związaniu jego podstawą faktyczną (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Sąd Apelacyjny – dokonując oceny dowodu z opinii biegłego S.K. – wskazał, że biegły ten zasadnie potraktował jako jeden z wielu dokumentów utrwalających stan budynku w relewantnym przedziale czasowym opinię rzeczoznawcy sporządzoną na zlecenie jednej ze stron; dokonał jednak własnej analizy, a fakt, że w niektórych obszarach jego wnioski były zbieżne z wnioskami rzeczoznawcy nie oznacza, że opinia biegłego bazuje na opinii prywatnej, co zarzucał pozwany.
Stanowisko to – w świetle art. 3983 § 3 i art. 39813 k.p.c. określających kognicję Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym – nie mogło być skutecznie podważane na tym etapie postępowania. W odniesieniu do drugiego z zagadnień należało ponadto zauważyć, że mogłoby mieć ono znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tylko wtedy, gdyby in casu zostało przeprowadzone postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia dowodu, względnie zabezpieczenie takie – mimo wniosku strony – zostałoby uznane za niedopuszczalne. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca, a istota przedstawionej wątpliwości – podobnie jak pierwszej – sprowadzała się do pytania, czy Sądy meriti zasadnie ustaliły wady budynku, skoro uprzednio nie doszło do zabezpieczenia dowodu z opinii biegłego.
Kwestia ta jednak, jak już była mowa, lokuje się w płaszczyźnie oceny dowodów i ustaleń faktycznych sprawy. Z wniosku nie wynikało również, aby skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona, co wymaga przytoczenia jurydycznych argumentów wskazujących, że zaskarżone orzeczenie jest wadliwe w sposób oczywisty i widoczny na pierwszy rzut oka dla każdego przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2013 r., III CSK 311/13, OSNC 2014, nr 7-8, poz. 83, z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, OSNC 2015, nr 7-8, poz. 91 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).
Wniosek ograniczał się w tym zakresie do twierdzenia, że skarga jest oczywiście uzasadniona ze względu na naruszenie prawa procesowego przez sądy obu instancji, co – z oczywistych przyczyn – nie jest równoznaczne z wykazaniem przez skarżącego, że zaskarżony wyrok jest prima vista wadliwy w przytoczonym wyżej znaczeniu. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11 i art. 108 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.(K.G.) [as]