Supreme Court dismisses cassation appeal regarding involuntary psychiatric hospitalization under Article 39 of the Mental Health Protection Act.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a client seeking admission to a social assistance home against their will. The client argued that the lower court failed to determine if they were mentally competent to consent, citing Article 39 of the Mental Health Protection Act. The court ruled that the lower court correctly applied Article 39, Paragraph 1, which allows involuntary placement due to life-threatening lack of care, independent of the competency requirement in Paragraph 3.
Legislator headnote
AI generatedArt. 39 ust. 1, 3 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego: provisions for involuntary placement under Paragraph 1 regarding life-threatening lack of care are autonomous and do not require the competency assessment mandated by Paragraph 3.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
I CSK 381/23 POSTANOWIENIE Dnia 22 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Pawłyszcze w sprawie z wniosku Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w H.z udziałem M. N.o przyjęcie do domu pomocy społecznej,na posiedzeniu niejawnym 22 lutego 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie,na skutek skargi kasacyjnej uczestnikaod postanowienia Sądu Okręgowego w Białymstokuz 7 lipca 2022 r., sygn. akt II Ca 206/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. przyznaje adw. P. B. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Białymstoku koszty nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym wysokości 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) zł.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z 7 lipca 2022 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku utrzymał w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Białymstoku z 14 grudnia 2021 r. o umieszczeniu uczestnika w domu pomocy społecznej bez jego zgody.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na jej oczywistą zasadność, gdyż zaskarżone orzeczenie rażąco narusza art. 39 ust. 3 i art. 3 pkt 4 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego (u.o.z.p.) poprzez brak ustalenia, czy uczestnik ze względu na swój stan psychiczny był zdolny do wyrażenia zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej.Sąd Najwyższy w wyroku z 19 czerwca 2013 r.
I CSK 156/13 (lex nr 1365587) wyjaśnił, że zagrożenie dla życia osoby wymienionej w art. 38 u.o.z.p., uzasadniające złożenie wniosku, o którym mowa w art. 39 ust. 1 tej ustawy, może wynikać z bezdomności tej osoby i jej choroby, wymagającej stałej pomocy w codziennym funkcjonowaniu oraz stałego nadzoru w zakresie leczenia farmakologicznego.Przepisy art. 39 ust. 1 oraz ust. 3 stanowią odrębne podstawy umieszczenia osoby w domu pomocy społecznej bez jej zgody. Tymczasem wniosek skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania koncentruje się na zarzucie braku ustalenia przesłanek zastosowania art. 39 ust. 3 u.o.z.p., podczas, gdy podstawą przymusowego umieszczenia uczestnika w domu pomocy społecznej był art. 39 ust. 1, którego podstawą jest „brak opieki zagrażający życiu tej osoby”.
Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, jak już wcześniej wskazano, przepisy art. 39 ust. 1 oraz ust. 3 stanowią autonomiczne, niezależne od siebie podstawy umieszczenia osoby w domu pomocy społecznej bez jej zgody. Zastosowanie art. 39 ust. 1 u.o.z.p. przez Sąd okręgowy było prawidłowe.Na podstawie art. 29 ust. 1 Prawa o adwokaturze pełnomocnikowi skarżącego przysługuje opłata za sporządzenie skargi kasacyjnej w wysokości określonej w § 14 ust. 1 pkt 3 oraz § 16 ust. 4 pkt 2 rozp. Min. Sprawiedl. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.