Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal interpretation need and obvious merit. Appeal rejected due to factual disputes and procedural errors. Court finds no binding precedent conflict or obvious legal error. Decision upholds lower court ruling on disability benefits. Appeal dismissed for failure to meet statutory admissibility criteria.

Sygn. akt I CSK 376/17 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa T.L. ‎przeciwko I.S.A.‎z siedzibą w W. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt I ACa (…), ‎odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie obciąża powoda kosztami zastępstwa procesowego ‎w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten nie narusza norm Konstytucji i pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 grudnia 2016 r. naruszenie w różnych konfiguracjach przepisów art. 189, 217 § 1, art. 232 zdanie pierwsze, art. 233 § 1, art. 286, 328 § 2, art. 378 § 1, art. 382, 386 § 4, art. 387 § 21 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz przepisów art. 5, 6 i 361 § 1 k.c. Wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej powód uzasadnił powołując się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. (potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów) oraz na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona).

Wskazał mianowicie, że w sprawie występują „rozbieżności w orzecznictwie sądowym dotyczącym tego samego wypadku” oraz, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ w toku postępowania apelacyjnego nie została zrealizowana funkcja rozpoznawcza i kontrolna sądu drugiej instancji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. jest uzależnione od wykazania, że treść oznaczonych przepisów prawa nie została dostatecznie wyjaśniona w dotychczasowym orzecznictwie lub że istnieje potrzeba zmiany dotychczasowej wykładni tych przepisów.

Gdy w ramach stosowania wskazanych przepisów powstały już w orzecznictwie określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie postulowanej wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 11/09). Wniosek skarżącego nie spełnia tych wymagań. Na dowód rozbieżności w orzecznictwie skarżący wskazał z jednej strony zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 grudnia 2016 r., a z drugiej strony, wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 13 stycznia 2017 r., w którym przyznano skarżącemu świadczenia rehabilitacyjne na podstawie ubezpieczenia wypadkowego.

Skarżący zaznaczył przy tym, że w obu wyrokach zachodziła tożsamość podstawy faktycznej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że sąd nie jest związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi w innej sprawie, ani poglądami prawnymi wyrażonymi w uzasadnieniu zapadłego w niej wyroku. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy muszą uwzględniać istnienie i treść prawomocnego orzeczenia. Lecz stan związania wynikający z prawomocnego orzeczenia ograniczony jest tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji tego orzeczenia i nie obejmuje, co do zasady, jego motywów (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2002 r., IV CKN 1073/00, 8 czerwca 2005 r., V CK 702/04, 15 lutego 2017 r., II CSK 452/06, 15 listopada 2007 r., II CSK 347/07, 13 stycznia 2011, III CSK 94/10, 15 stycznia 2015 r., V CSK).Wskazana przez skarżącego rozbieżność w orzecznictwie dotyczy tylko ustaleń faktycznych.

Tym samym powołanie się na nią nie wypełnia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie jest również spełniona przesłanka oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).

Przytoczone okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, i z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06). Skarżący nie przedstawił argumentów, które by przekonywały o występowaniu w sprawie tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Uszło uwagi skarżącego, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Sąd Najwyższy jest związany dokonanymi przez sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania; podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postepowania kasacyjnego stanowił art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.aj