Legislator Case Law & Legislation
I CSK 3720/22 AI generated

Supreme Court dismisses prisoner's appeal on personal rights violation regarding prison conditions and water access.

Case Number I CSK 3720/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a prisoner against the State regarding alleged violations of his personal rights due to prison conditions. The appellant argued that lack of hot water and frequent cell transfers constituted a violation, but the court found these facts did not meet the threshold for legal significance. The court ruled that the specific circumstances, including the prisoner's behavior and available hygiene facilities, did not warrant a new interpretation of the law or a public interest override.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court rejects cassation appeals unless they raise issues of special importance beyond the individual interest, as the specific facts of prison conditions require case-by-case assessment rather than abstract legal rule-setting.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal prison conditions personal rights hot water access prisoner cell transfer frequency special importance legal issue State compensation prisoner procedural law Poland

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
§ 14 pkt 26 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
art. 98 § 3 i art. 99 w zw. z art. 391 § 1 i w zw. z art. 39821 k.p.c.
18).O kosztach należnych pozwanemu Skarbowi Państwa, zastępowanemu w postępowaniu kasacyjnym przez Prokuratorię Generalną Rzeczpospolitej Polskiej, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 3 i art. 99 w zw. z art. 391 § 1 i w zw. z art. 39821 k.p.c., a także § 8 pkt 26 w zw.
§ 8 pkt 26 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
39821 k.p.c., a także § 8 pkt 26 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że wskazanie przyczyny określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 18 października 2011 r., III CZP 25/11
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 18 października 2011 r., III CZP 25/11, OSNC 2012, nr 2, poz.
wyrok Sądu Najwyższy z 11 stycznia 2013 r., I CSK 289/12
wyrok Sądu Najwyższy z 26 września 2012 r., II CSK 51/12
wyrok Sądu Najwyższy z 10 maja 2012 r., IV CSK 473/11
wyrok Sądu Najwyższy z 28 lutego 2007 r., V CSK 431/06
V ACa 413/21
III CZP 25/11
Placing a prisoner in a cell under 3m² per person constitutes a personal rights violation without requiring fault.
I CSK 289/12
Supreme Court dismisses prisoner's compensation claim for personal rights violations due to lack of proven infringement. Prison conditions met standards despite complaints. No violation of personal rights established.
II CSK 51/12
Supreme Court quashes prison overcrowding compensation verdict due to insufficient factual findings on other conditions.
IV CSK 473/11
Supreme Court dismisses prisoner's dignity claim for moldy cell as temporary hardship not violating human dignity.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 3720/22 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z powództwa K. M.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w K.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z dnia 15 października 2021 r., sygn. akt V ACa 413/21, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego ‎w Gdańsku na rzecz adwokata P. S. kwotę ‎180 (sto osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 15 października 2021 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację powoda K. M. od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2021 r., którym oddalone zostało jego powództwo skierowane przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Zakładu Karnego w K. o zapłatę. U podstaw oddalenia powództwa i apelacji legło stwierdzenie, że warunki odbywania przez powoda kary pozbawienia wolności - w okolicznościach sprawy - nie naruszały jego dóbr osobistych, nie uzasadniały zatem zasądzenia na jego rzecz żądanego zadośćuczynienia.Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez powoda.Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jego zdaniem w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do odpowiedzi na pytanie „czy w szczególności niezapewnienie skazanemu ciepłej bieżącej wody, a także wielokrotne przenoszenie skazanego z celi do celi oraz umieszczenie zlewu poza kącikiem sanitarnym może stanowić naruszenie dóbr osobistych skazanego”.Pozwany w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że wskazanie przyczyny określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nakłada na skarżącego obowiązek przedstawienia zagadnienia o charakterze abstrakcyjnym wraz z argumentami prowadzącymi do rozbieżnych ocen prawnych, wykazania, że nie zostało ono rozstrzygnięte w dotychczasowym orzecznictwie, a wyjaśnienie go ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy, ale także innych podobnych spraw, przyczyniając się do rozwoju prawa.

Nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie spełnia tych wymogów. Skarżący nie uwzględnił, że skarga kasacyjna winna być tak zredagowana i skonstruowana, by Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w jej podstawach lub ich uzasadnieniu elementów kreatywnych skargi.

We wniosku nie przeprowadzono analizy orzecznictwa i poglądów doktryny. Argumentacja skarżącego jest ogólnikowa, jednostronna i ogranicza się do przedstawienia własnego poglądu w opozycji do stanowiska prawnego Sądu drugiej instancji. Nie wykazuje zatem, że w sprawie ujawniło się zagadnienie wykładnicze o problemowym czy precedensowym charakterze, którego wyjaśnienie wymagałoby zaangażowania Sądu Najwyższego i sprzyjało rozwojowi prawa. Ponadto, silnie kazuistyczny sposób jego ujęcia wskazuje, że jest ono osadzone w okolicznościach konkretnej sprawy i jest pytaniem w tej właśnie sprawie.

W takim ujęciu sprowadza się do kwestionowania prawidłowości stosowania przez Sąd Apelacyjny prawa materialnego przytoczonego w podstawach skargi, przez odmowę udzielenia powodowi ochrony jego dóbr osobistych. Niezależnie od powyższego problematyka mająca być podstawą przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jest przedmiotem bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, a uzasadnienie wniosku nie dostarcza argumentów przemawiających za potrzebą dodatkowej wypowiedzi Sądu Najwyższego w tym przedmiocie. Stwierdzono w nim między innymi, że ocena tego czy warunki wykonywania kary pozbawienia wolności naruszają godność człowieka wymaga rozważenia wszystkich parametrów decydujących o stopniu ich uciążliwości, w tym czasu przebywania w określonych warunkach z perspektywy minimalnych potrzeb każdego człowieka, określonych przez odniesienie do przyjętych standardów odbywania kary pozbawienia wolności (zob. m.in. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 18 października 2011 r., III CZP 25/11, OSNC 2012, nr 2, poz. 15 oraz wyroki Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2013 r., I CSK 289/12, niepubl.; z 26 września 2012 r., II CSK 51/12, IC 2013, nr 12, s. 35; z 10 maja 2012 r., IV CSK 473/11, OSNC 2012, nr 12, poz. 146; i z 28 lutego 2007 r., V CSK 431/06, OSNC 2008, nr 1, poz. 13).

Nie można jednak ustalić in abstracto stałych i sztywnych granic ochrony dóbr osobistych osób odbywających karę pozbawienia wolności na skutek nie zapewnienia wymaganych prawem warunków odbywania kary pozbawienia wolności. Sąd w każdym konkretnym wypadku będzie ustalał zakres tej ochrony. Ubocznie dostrzeżenia wymaga, że zagadnienie prawne nie może być formułowane sprzecznie z wiążącą Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym podstawą faktyczną zaskarżonego orzeczenia ( art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.) Wynika z niej, że wielokrotne przenoszenie powoda między celami wynikało z jego niewłaściwego zachowania, ciepła bieżąca woda była skazanym zapewniona w łaźni ( 2 razy w tygodniu), a w celi po jej uprzednim podgrzaniu, była także możliwość przeprowadzenia w celi zabiegów higienicznych z zachowaniem niezbędnej intymności, mimo umieszczenia zlewu poza kącikiem sanitarnym.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 14 pkt 26 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (jedn. tekst:

Dz.U. z 2019 r., poz. 18).O kosztach należnych pozwanemu Skarbowi Państwa, zastępowanemu w postępowaniu kasacyjnym przez Prokuratorię Generalną Rzeczpospolitej Polskiej, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 3 i art. 99 w zw. z art. 391 § 1 i w zw. z art. 39821 k.p.c., a także § 8 pkt 26 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). l.n