Supreme Court dismissed bankruptcy appeal for lack of serious legal questions under Article 3989 § 1(2) of the Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the creditor's cassation appeal against the District Court's decision reducing the bankrupt's monthly payment plan from 3,000 to 1,000 zloty. The creditor argued that the lower court failed to deeply analyze the bankrupt's actual earning potential beyond a questionable employment contract with a family member. The court ruled that the appellant did not demonstrate serious legal doubts requiring uniform interpretation, as the lower court properly considered age and health factors and the argument essentially challenged evidence evaluation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal based on the need for legal interpretation is inadmissible if the appellant fails to prove serious legal doubts or if the argument merely seeks to re-evaluate evidence rather than establish a general legal issue.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 3716/23 POSTANOWIENIE 14 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 14 listopada 2024 r. w Warszawiew sprawie z wniosku B. G. z udziałem syndyka K. J. i Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Warszawiepo ogłoszeniu upadłości osoby fizycznej,na skutek skargi kasacyjnej Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Warszawieod postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z 16 marca 2023 r., X Gz 676/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 16 marca 2023 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu zmienił postanowienie Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto w Poznaniu z 21 września 2022 r. w punkcie 1 w ten sposób, że ustalił, iż upadły przeznaczy na zaspokojenie wierzycieli kwotę 1 000 zł miesięcznie, zamiast 3 000 zł ustalonych przez Sąd Rejonowy, przez okres 36 miesięcy, uiszczając raty do 20-ego dnia każdego miesiąca, począwszy od miesiąca następującego po uprawomocnieniu się postanowienia, w sposób wskazany w sentencji (punkt 1) oraz oddalił w pozostałym zakresie zażalenie upadłego oraz zażalenie wierzyciela (punkt 2).W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, wierzyciel Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.
Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.
Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania przez stronę skarżącą, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania, w drodze stosownego jurydycznego wywodu, na czym owe wątpliwości polegają, a także że mają one poważny oraz rzeczywisty charakter i ich rozstrzygnięcie wiąże się z rozpatrywaną sprawą i jest istotne z punktu widzenia wyniku postępowania oraz publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.
Jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (zob.m.in. postanowienia z 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.; z 8 lipca 2008 r. I CSK 111/08, niepubl.; z 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, niepubl.; z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, niepubl.; z 3 sierpnia 2017 r., IV CSK 85/17, niepubl.; z 7 grudnia 2017 r., I CSK 499/17, niepubl.; z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 571/17, niepubl.).
Skarżący powołując się na przyczynę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wskazał, że istnieje potrzeba dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, „a mianowicie: Na kanwie art. 49115 ust. 4 p.u. - zakres badania możliwości zarobkowych upadłego, w tym:
1) jak daleko (w jakim zakresie) Sąd w postępowaniu upadłościowym zobowiązany jest badać możliwości zarobkowe upadłego wynikające z umów o pracę, które przedkładane są przez upadłego jako dokument będący dowodem w zakresie poziomu uzyskiwanych dochodów, 2) jaka jest granica badania przez Sąd w postępowaniu upadłościowym faktycznych możliwości zarobkowych uzyskiwanych przez upadłego dochodów, które stanowią podstawę do sporządzenia planu spłat wierzycieli, w szczególności w sytuacji, gdy istnieją przesłanki wskazujące na możliwość podjęcia przez upadłego działań na rzecz ukrycia rzeczywiście osiąganych dochodów”.
Ponadto w uzasadnieniu wniosku wskazał, że „podstawowym problemem w niniejszej sprawie, jest to, że nie została przeprowadzenia pogłębiona analiza rzeczywistych możliwości zarobkowych upadłego, przy jednoczesnym poprzestaniu na ustaleniu możliwości zarobkowych w oparciu o wątpliwej wiarygodności umowę o pracę, w ramach której pracodawcą upadłego jest osoba z grona najbliższej rodziny”. Argumentacja wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje, że wątpliwości skarżącego nie mają charakteru poważnych wątpliwości i sprowadzają się w istocie do zwykłej wykładni art. 49115 ust. 4 p.u. i jego zastosowania w ustalonym w sprawie stanie faktycznym.
Pytania skarżącego dotyczące tego, „w jakim zakresie” na kanwie art. 49115 ust. 4 p.u. sąd w postępowaniu upadłościowym zobowiązany jest badać możliwości zarobkowe upadłego wynikające z umów o pracę, nie wyraża w istocie żadnych wątpliwości dotyczących wykładni wskazanego przepisu, a w świetle przedstawionej we wniosku argumentacji zmierza do podważenia dokonanej w sprawie oceny dowodów, co stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że wbrew twierdzeniu skarżącego Sąd Okręgowy nie poprzestał na ustaleniu możliwości zarobkowych upadłego na podstawie zawartej przez niego umowy o pracę, lecz dokonał analizy tych możliwości przy uwzględnieniu chociażby takich czynników, jak wiek upadłego (przedemerytalny, 62 lata) oraz stan zdrowia (wyprowadzając stąd wniosek o nikłych szansach na podjęcie lepiej płatnej pracy), a przy tym okoliczność zatrudnienia u członka najbliższej rodziny uznał za niewystarczającą do przyjęcia a priori wniosku o zaniżeniu należnego upadłemu wynagrodzenia za pracę.
Tym samym również założenia, które skarżący uczynił podstawą formułowanych w sprawie wątpliwości, odbiegają od ocen rzeczywiście uczynionych przez Sąd Okręgowy. Pozwala to na przyjęcie, że przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została w sprawie wykazana.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.[SOP][ał]