Supreme Court dismisses appeal as no legal issue exists since statute of limitations already expired.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal without examining the merits of the case. The appellant argued that the statute of limitations for payment claims regarding additional works was unclear, but the court found no genuine legal question requiring interpretation. The court determined that even if the limitation period started at completion rather than acceptance, the claim had already expired due to the passage of time and the plaintiff's failure to interrupt the period.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may not admit a cassation appeal unless a significant legal issue exists, as the resolution of the underlying dispute is unaffected by the interpretation of the limitation period's commencement.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 370/20 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości D. S.A. w upadłości w K.przeciwko Miastu W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 listopada 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 19 kwietnia 2019 r., sygn. akt V ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany wniósł skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na oczywistą zasadność skargi, występowanie na jej tle istotnego zagadnienia prawnego, a także potrzebę wykładni przepisów budzących wątpliwości.
Nie jest jasne, jaki przepis, zdaniem skarżącego, wymaga wykładni - w skardze wskazano art. 3571 k.c., lecz zupełnie bez zrozumiałego uzasadnienia. Natomiast zarówno zarzut oczywistej zasadności skargi, jak i występowanie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczą tej samej okoliczności - początku biegu terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę za wykonane roboty dodatkowe i zamienne. Skarga z tego względu nie jest oczywiście uzasadniona, ponieważ sam skarżący wskazuje, że problem ten może budzić wątpliwości, zatem przyjęcie jednego z potencjalnie możliwych kierunków interpretacji przez sąd meriti nie jest oczywiście wadliwe.
Rzeczywiście natomiast może budzić wątpliwości, czy początek biegu terminu roszczenia o zapłatę powinien następować z chwilą wykonania robót dodatkowych, czy z chwilą ich odbioru. Zważywszy na to, że jest to roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, bardziej przekonujące wydaje się pierwsze stanowisko – do stwierdzenia faktu wzbogacenia nie jest istotna jego „akceptacja” czy „potwierdzenie” przez wzbogaconego. Choć w tej sprawie Sąd II instancji zajął odmienne stanowisko, to mimo to podniesione zagadnienie prawne nie uzasadnia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania dlatego, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Mianowicie nawet przyjęcie odmiennego momentu rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia nie powoduje, że w chwili próby przerwania jego biegu upłynęło już wiele czasu, a uwzględnienie całości okoliczności sprawy, zwłaszcza wzajemnej relacji stron, zdecydowanie przemawia za trafnością uznania zgłoszenia zarzutu nadużycia prawa przez podniesienie zarzutu przedawnienia - bez względu na to, czy początek biegu terminu przedawnienia liczyć od chwili wykonania robót dodatkowych, czy od chwili ich odbioru.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.jw