Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error regarding contract penalty reduction.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to admit the appellant's cassation appeal to review, rejecting the claim of an obvious legal violation. The appellant argued that the lower court failed to reduce the contractual penalty due to the lack of a specified cap and the right of set-off, but the court found these arguments insufficient under the law. The decision rests on the principle that factual findings and discretionary assessments of contract penalties fall within the trial court's authority and do not constitute obvious errors warranting Supreme Court intervention.
Legislator headnote
AI generatedart. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona tylko wtedy, gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi przepisami prawa lub wydane w wyniku dostrzegalnego błędu bez potrzeby głębszej analizy.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 370/17 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa D. M.przeciwko "W. […]" spółce z o.o. w Ł.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt VI ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek strony pozwanej o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Tak ujęta instytucja tzw. przedsądu jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także ze sformułowanymi przez Radę Europy zaleceniami wprowadzenia środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.Powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 września 2016 r. naruszenie art. 498 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c., art. 491 § 2 k.c., art. 483 § 1 i 2 k.c., art. 484 § 2 k.c. oraz art. 382 k.p.c. Wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej powód uzasadnił oczywistą jej zasadnością ze względu na niezastosowanie w sprawie zmniejszenia kary umownej, brak określenia w umowie kwoty zastrzeżonej kary oraz niezasadność przyjęcia możliwości potrącenia wierzytelności przez stronę pozwaną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej w sposób pewny i niewątpliwy bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).
Przytoczone w skardze kasacyjnej okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła. W niniejszej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia oczywistego naruszenia prawa we wskazanym wyżej znaczeniu. W kwestii niezasadności potrącenia wierzytelności przez stronę pozwaną argumentacja skarżącego ogranicza się do polemiki z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie. Uszło uwagi skarżącego, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Sąd Najwyższy jest związany dokonanymi przez sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Nie doszło także do kwalifikowanego, dostrzegalnego bez potrzeby głębszej analizy naruszenia przepisów art. 484 § 2 i art. 483 § 1 k.c. dotyczących kary umownej. Ustawodawca nie sprecyzował kryteriów oceny rażącego wygórowania kary umownej. W orzecznictwie przyjmuje się, że katalog okoliczności pozwalających na zmniejszenie kary umownej nie jest zamknięty, a ocena w tym zakresie należy, stosownie do okoliczności sprawy, do sądu orzekającego (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2006 r., I CSK 259/06, i z dnia 12 lutego 2015 r., IV CSK 276/14).
Zastosowanie wskazanych przez skarżącego przepisów mieści się w granicach swobody oceny sądów orzekających w sprawie.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wniosek strony pozwanej o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym został oddalony, ponieważ odpowiedź na skargę kasacyjną, w której został zamieszczony, została złożona po terminie określonym ustawą (art. 3987 § 1 k.p.c.). awjw