Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal argumentation and failure to meet admissibility requirements under Civil Procedure Code.

Sygn. akt I CSK 355/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa M. K.‎przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Gospodarki obecnie Ministra Rozwoju i Finansów‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt I ACa (…), ‎odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza ‎od powódki na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600,- (trzy tysiące sześćset) złotych ‎z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W wyniku rozpoznania apelacji powódki M. K. i pozwanego Skarbu Państwa - Ministra Gospodarki, obecnie Ministra Rozwoju i Finansów od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 września 2014 r. - Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2015 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że zasądzoną w nim kwotę 415 750 złotych obniżył do kwoty 413 592 złotych i oddalił powództwo o zasądzenie kwoty 2 158 złotych, oddalając apelację powódki i zasądzając od niej kwotę 2700 złotych z tytułu zwrotu kosztów pozwanemu Skarbowi Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

W sprawie, na etapie postępowania apelacyjnego sporna była tylko wysokość odszkodowania należnego powódce jako następczyni prawnej właściciela młyna, bezprawnie przejętego na rzecz Skarbu Państwa, zakwestionowanymi w 2012 r. decyzjami administracyjnymi z 1956 i 1963 r. Zmniejszenie kwoty należnego odszkodowania wyniknęło ze skorygowanej wartości powierzchni nieruchomości objętej tym odszkodowaniem i w tym zakresie zasadna była apelacja pozwanego. Niezasadna była natomiast apelacja powódki, zarówno odnośnie do zarzutów procesowych powódki w kwestii postępowania dowodowego, jak również co do obowiązku powiększenia należnego jej odszkodowania o podatek VAT.W skardze kasacyjnej powódka zarzuciła Sądowi Apelacyjnemu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 278 § 1, art. 378 § 1 w związku z art. 382, art. 227, art. 217 § 1, art. 278 § 1 i art. 286 k.p.c. Naruszenie przepisów prawa materialnego dotyczy art. 160 k.p.a. w związku z art. 363 § 1 k.c. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany Skarb Państwa - Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej, ewentualnie o jej oddalenie wraz z zasądzeniem kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka powołała się na oczywiste jej uzasadnienie, jednakże nie zamieściła wywodu prawnego, który miałby na to wskazywać.

Zamiast tego w jednym, końcowym akapicie uzasadnienia skargi kasacyjnej znalazło się nawiązywanie do własnego stanowiska faktycznego i roszczeń kierowanych przez powódkę do pozwanego Skarbu Państwa. Kwestie stanu faktycznego i oceny dowodów są wyłączone z podstaw kasacyjnych a stan faktyczny wiąże Sąd Najwyższy (art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.). Pełnomocnik powódki nie zauważył stanowiska utrwalonego i wyrażonego poprzez wiele, również opublikowanych orzeczeń Sądu Najwyższego, z którego wynika, jak powinno się przedstawiać wyjaśnienie oczywistości skargi.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie ma żadnych argumentów prawnych, które miałyby świadczyć o kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd drugiej instancji, na co trafnie zwraca uwagę strona pozwana w odpowiedzi na skargę. W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, z orzeczeniem o kosztach postępowania na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw