Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of public interest interpretation need and obvious merit under Polish Civil Procedure Code.

Sygn. akt I CSK 348/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa J. J.‎przeciwko A. T. o zapłatę i z powództwa wzajemnego A. T. przeciwko J. J.‎z udziałem interwenientów ubocznych po stronie powoda wzajemnego Przedsiębiorstwa […] sp. z o.o. w Z. i T. & Co. sp. z o.o. w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego (powoda wzajemny) od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt I ACa […], ‎odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek zaskarżenia o szczególnym charakterze, mający na celu ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżania orzeczeń niesatysfakcjonujących strony. Interes prywatny skarżącego uwzględniany jest tylko o tyle, o ile może stać się podłożem interesu ogólnego. Dlatego nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Założenie spełnienia wymagań zawartych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. realizowane być może przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających spełnienie publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej, które przewidziane zostały w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący wniósł o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 sierpnia 2014 r., podnosząc, że zachodzi przesłanka wskazana w art. 3989 §1 pkt 2 k.p.c., tj.

że w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a mianowicie art. 89 k.c. oraz 93 § 1 k.c. Podniósł również, że w zakresie części zarzutów skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd drugiej instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji, w szczególności do zarzutu naruszenia art. 212 k.p.c. oraz błędu w ustaleniach faktycznych, co stanowi oczywista obrazę art. 378 § 1 k.p.c.Odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć oraz że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 8 lipca 2008, I CSK 111/08; z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 325/11; z dnia 4 kwietnia 2012 r., III SK 39/11; z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11 – nie publ.).

Analiza wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, jego uzasadnienia, a także uzasadnień orzeczeń sądów obu instancji, nie daje podstaw do uznania, że rzeczywiście wystąpiła wskazana przez skarżącego powyżej przesłanka. Formując pytania, skarżący odniósł je do art. 89 k.c. i 93 k.c., podczas gdy przepisy te nie stanowiły przedmiotu zarzutów apelacji i przedmiotu rozważań Sądu drugiej instancji. W odniesieniu do drugiej przesłanki należy przypomnieć, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.

Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność swojej skargi, przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa, prowadzącym do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15, nie publ.). Niewątpliwie powinność rozpoznania sprawy w granicach apelacji oznacza między innymi nakaz wzięcia pod uwagę, rozważenia i oceny wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków a nierozpoznanie zarzutów apelacji stanowi obrazę art. 378 § 1 k.p.c. Wskazana jednak podstawa oczywistości zasadności skargi nie zachodzi.

Formując podstawę skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c., oraz uzasadniając ją, skarżący nie wskazał na czym ma polegać wpływ wskazanego uchybienia Sądu drugiej instancji na wynik sprawy. Nie można zatem uznać, że skarga jest oczywiście uzasadniona.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.). aj l.n