Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and obvious merit under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court ruling regarding a gift contract. The appellant argued that the first-instance judgment violated specific procedural articles and required a new interpretation of the law, but failed to demonstrate a need for legal unification or cite conflicting precedents. The court ruled that the legal interpretation applied was already established and that the alleged procedural errors were not obvious enough to warrant a cassation review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of laws causing serious doubts or divergencies in case law, involves procedural invalidity, or is obviously well-founded, with the burden on the appellant to prove the necessity of a unified interpretation or to demonstrate prima facie obvious merit.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 344/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa P. N.przeciwko M. Z. i H. Z.o stwierdzenie nieważności umowy darowizny,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 lutego 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej M. Z. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 189, 382 i 328 § 2 k.p.c., a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnił potrzebą wykładni przepisu art. 189 k.p.c. - jego zdaniem - budzącego poważne wątpliwości i wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także oczywistą zasadnością wniesionej skargi kasacyjnej ze względu na to, że zaskarżony wyrok rażąco narusza art. 382 i 328 § 2 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Potrzeba wykładni, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., występuje wtedy, gdy w odniesieniu do określonych przepisów brak jednolitej lub utrwalonej judykatury albo gdy przyjęta w orzecznictwie wykładnia jest kontrowersyjna. Skarżący powinien przytoczyć argumenty przemawiające za ujednoliceniem lub zmianą dotychczasowej wykładni.Jeżeli zaś skarżący powołuje się na przewidzianą także w art. art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. rozbieżność w orzecznictwie sądów, powinien przedstawić występujące w judykaturze różne interpretacje określonych przepisów na tle zbliżonych stanów faktycznych (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., V CSK 353/14).
Wniosek powoda powołujący się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie spełnia żadnego z wskazanych wymagań dotyczących przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, określonych w tym przepisie. Przepis art. 189 k.p.c. był już wielokrotnie przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego. Jego rozumienie i zastosowanie w zaskarżonym wyroku w pełni odpowiada tej wykładni. Skarżący nie wykazał potrzeby jej zmiany. Nie jest w sprawie spełniona także przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W art. 3989 §1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa.
Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 §1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna prima facie, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia ani art. 382, ani art. 328 § 2 k.p.c. Co do naruszenia tych przepisów jako podstawy kasacyjnej zob.np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2013 r., IV CSK 269/12.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowione z urzędu (Dz.U. 2013.490) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015.1804). [l.n]