Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove significant legal issues or interpretative doubts under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for examination, citing the lack of statutory prerequisites under the Civil Procedure Code. The appellants argued that the case involved unresolved legal questions regarding share transfer forms and capital contributions, but the court found these arguments merely expressed disagreement with the lower court's reasoning. Consequently, the court determined that no significant legal issues or serious interpretative doubts existed to warrant cassation review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate the existence of significant legal issues or serious interpretative doubts in the law, as mere disagreement with the lower court's assessment does not constitute a valid ground for cassation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 342/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa A. P. przeciwko P. spółce z o.o. w W. i J. P. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 grudnia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt V Ca (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Pozwani złożyli skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 grudnia 2015 r., oddalającego ich apelację od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 5 września 2014 r., którym Sąd Rejonowy zasądził od pozwanych na rzecz powoda kwotę 65 733 zł z odsetkami.
Powołując się na naruszenie art. 498, art. 555 k.c. i art. 509 k.c., art. 14 § 2, art. 180 i art. 262 § 1 k.s.h. oraz art. 232 i art. 233 § 1 k.p.c. wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący powołali się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Twierdzili, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, sprowadzające się do rozstrzygnięcia kwestii, czy umowa zbycia udziałów w spółce z o.o. powinna być zawarta w formie pisemnej z podpisami poświadczonymi notarialnie także w odniesieniu do załącznika stanowiącego jej integralną część i czy do sprzedaży praw stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży dotyczące wad fizycznych.
Poza tym w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów w celu wyjaśnienia kwestii, czy wniesienie kapitału do spółki z o.o. wskutek potrącenia wierzytelności należy uznać za wkład pieniężny, czy za aport, i czy w razie wniesienia kapitału w tej formie ma zastosowanie art. 14 § 4 k.s.h., a ponadto czy umowy przelewu i potrącenia powinny zawierać dokładnie określoną wierzytelność, tj. jej wysokość oraz stosunek prawny z jakiego pochodzi, i czy brak takiego określenia powoduje nieważność umowy.
Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczyli argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie wskazanych przez nich przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania. W art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie obejmujące poważną wątpliwość prawną i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie ma znaczenie dla praktyki sądowej oraz dla rozstrzygnięcia złożonej skargi. Skarżący, wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej.
Z kolei wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, skarżący powinien wykazać, że przepisy potrzebne do rozstrzygnięcia skargi wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne i wyjaśnić, na czym one polegają albo wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym.
Skarżący nie sprostali tym wymaganiom, gdyż sformułowane przez nich zagadnienia prawne i poważne wątpliwości mające uzasadniać potrzebę dokonania wykładni przepisów sprowadzają się do postawienia pytań. W uzasadnieniu przytoczonych podstaw kasacyjnych skarżący dali jedynie wyraz temu, że nie zgadzają się z oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tego rodzaju ujęcie nie może być uznane za wykazanie przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. i pozwala na stwierdzenie, że skarżącym nie chodzi o wyjaśnienie istotnych dla praktyki sądowej zagadnień prawnych, lecz o poddanie zaskarżonego wyroku kontroli kasacyjnej.
Uszło również uwagi skarżących, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżących przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. db