Supreme Court dismisses cassation appeal on interest calculation dates in traffic accident compensation cases.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the plaintiffs against the appellate court's decision on interest calculation dates. The plaintiffs argued that the law required insurers to actively seek liability regardless of the victim's conduct, while the court found the appeal lacked a significant legal issue. The court ruled that the appellate court correctly applied the principle of flexibility in interest calculations, allowing them to start from the judgment date when necessary to avoid unjust enrichment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 362 § 2 k.c.; Art. 398 § 2 k.p.c.: The Supreme Court dismisses cassation appeals where the appellate court's specific assessment of facts regarding interest calculation dates does not raise a significant legal issue requiring uniform interpretation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 335/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski w sprawie z powództwa małol. A. S. reprezentowanej przez matkę A. K. i A. K.przeciwko […] B. […] z siedzibą w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódek od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny zaskarżonym wyrokiem zmienił wyrok Sądu Okręgowego, przyznający powódkom świadczenia odszkodowawcze w związku ze śmiercią w wypadku komunikacyjnym ojca jednej z nich i konkubenta drugiej, w ten sposób, że odsetki od przyznanych świadczeń ustalił od daty wyrokowania przez Sąd Okręgowy, oddalając żądania o ich zasądzenie od wcześniejszej daty.Skarżące, kwestionując to rozstrzygnięcie o odsetkach, wskazały dwie przyczyny, które w ich przekonaniu, uzasadniają przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Są nimi występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzeba wykładni przepisów prawa wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Istotnego zagadnienia prawnego skarżące dopatrują się w konieczności rozstrzygnięcia w jakim zakresie podmiot wskazany w art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 950) obowiązany jest, niezależnie od zachowania poszkodowanego, do aktywnego poszukiwania i ustalania podstaw i zakresu swojej odpowiedzialności odszkodowawczej.
Jednocześnie, zdaniem skarżących istnieje potrzeba ujednolicenia orzecznictwa w sprawach odszkodowawczych, w zakresie wymagalności zasądzanych świadczeń.Odnosząc się to tego stanowiska skarżących należy wskazać, że zgodnie z art. 362 § 2 k.c. zasadą jest przyznawanie odszkodowania według cen z daty jego ustalania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili. W orzecznictwie podkreśla się, że zakwalifikowanie określonej okoliczności, jako szczególnej w rozumieniu tego przepisu, jest uzasadnione wtedy, kiedy przyjęcie ceny z daty ustalenia odszkodowania powodowałoby albo pokrzywdzenie albo bezpodstawne wzbogacenie poszkodowanego.
Przy rozstrzyganiu tej kwestii konieczne jest zachowanie daleko idącej elastyczności oraz unikanie wszelkiej szablonowości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2005 r., I CK 569/04, niepubl.). Wprawdzie, jak trafnie przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 października 2003 r., IV CK 130/02, niepubl., wysokości zadośćuczynienia nie można określać wprost na podstawie cen, niemniej w utrwalonym orzecznictwie wskazuje się na potrzebę uwzględniania przy ustalaniu zadośćuczynienia m.in. aktualnego stanu stosunków majątkowych w społeczeństwie, który niewątpliwie łączy się z problemem cen.
Uzasadnia to odpowiednie stosowanie zasad z art. 363 § 2 k.c. także do ustalania odpowiednich sum z tytułu zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową. Stąd w orzecznictwie często przyjmuje się, że okoliczności konkretnej sprawy mogą uzasadniać przyznanie odsetek od zadośćuczynienia dopiero od chwili wyrokowania. Tak właśnie postąpił Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku, który po rozważeniu okoliczności rozpoznawanej sprawy, uznał, że zasadnym jest przyznanie odsetek dopiero od daty ustalenia na rzez powódek zadośćuczynienia przez Sąd Okręgowy.
Podnoszone w skardze wątpliwości prawne pozostają w dużej mierze oderwane od tych konkretnych ocen Sądu Apelacyjnego i nie mogą uzasadniać poddanie skargi osądowi Sądu Najwyższego. Dlatego na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono, jak w postanowieniu. aw