Legislator Case Law & Legislation
I CSK 3339/24 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for correction publication, ruling no legal issue requires Supreme Court review.

Case Number I CSK 3339/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the Chief Editor's cassation appeal against the lower court's refusal to order a correction publication. The plaintiff argued that the first instance court improperly ignored evidence requests to verify the factual accuracy of the correction. The court rejected this, noting that the Supreme Court is not a third instance and should not correct every application of law, especially when no legal inconsistencies exist.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists or if the appeal is obviously justified, as the Court is not a third instance and does not correct every application of law.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility correction publication law third instance function legal interpretation necessity evidence requests dismissal press law procedure factual accuracy verification

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.
art. 2352 § 1 pkt. 2 k.p.c.
art. 39 i 52 prawa prasowego
z art. 39 i 52 prawa prasowego w zw.
art. 6 k.c.
art. 232 k.c.
art. 232 w zw. z art. 382 w zw. z art. 39821 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienia SN z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08
postanowienia SN z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07).
postanowienia SN z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07
postanowienia SN z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09
postanowienia SN z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09; z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/06).Natomiast skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art.
wyrok SN z 5 października 2022 r., II CSKP 942/22
wyrok SN z 5 października 2022 r., II CSKP 942/22, postanowienie SN z 29 grudnia 2021 r., I CSK 699/21).
postanowienie SN z 29 grudnia 2021 r., I CSK 699/21
wyrok SN z 5 października 2022 r., II CSKP 942/22, postanowienie SN z 29 grudnia 2021 r., I CSK 699/21).
wyrok SN z 13 października 2021 r., I CSKP 131/21
wyrok SN z 13 października 2021 r., I CSKP 131/21).Odnosząc się zaś do sygnalizowanych przez skarżącego powodów oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należy uznać, że nie mogą one stanowić o przyjęciu jej do rozpoznania.
VI ACa 626/23
O.‎przeciwko Redaktorowi Naczelnemu "[…]"‎o nakazanie publikacji sprostowania,‎na skutek skargi kasacyjnej Redaktora Naczelnego "[…]"‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z 4 września 2023 r., VI ACa 626/23, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
III CSK 104/08
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite legal grounds and request annulment with scope under Civil Procedure Code.
II CSK 84/07
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of reasoning citing specific procedural articles.
I CSK 111/09
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific violated law and explain nature of error.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 3339/24 POSTANOWIENIE 24 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Krzysztof Wesołowski na posiedzeniu niejawnym 24 kwietnia 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa D. O.‎przeciwko Redaktorowi Naczelnemu "[…]"‎o nakazanie publikacji sprostowania,‎na skutek skargi kasacyjnej Redaktora Naczelnego "[…]"‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z 4 września 2023 r., VI ACa 626/23, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną pozwanego Redaktora Naczelnego „[…]” od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 4 września 2023 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Przesłanki te nie zostały spełnione.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07).

Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne (zob. postanowienia SN z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09; z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/06).Natomiast skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy.

Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07).Zdaniem skarżącego w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj.: „art. 31a ust. 1 prawa prasowego w zakresie rozstrzygnięcia, czy przedmiotem sprostowania są informacje (fakty) nieprawdziwe w ujęciu subiektywnym, tj. zdaniem wnoszącego sprostowanie, czy też informacje (fakty) obiektywnie nieprawdziwe lub nieścisłe.” Jednocześnie według skarżącego „oczywista zasadność skargi kasacyjnej wynikła z faktu naruszenia przez Sąd Apelacyjny w Warszawie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to art 2352 § 1 pkt. 2 k.p.c. w zw. z art. 39 i 52 prawa prasowego w zw. z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 w zw. z art. 382 w zw. z art. 39821 k.p.c. poprzez zaakceptowanie przez Sąd Apelacyjny całkowicie bezpodstawnego pominięcia przez Sąd I instancji wniosków dowodowych pozwanego, co uniemożliwiło dokonanie przez Sąd ustalenia, czy sprostowanie powoda dotyczyło informacji rzeczywiście nieprawdziwych, nieścisłych i odnoszących się do faktów, a tym samym prawidłowe wyrokowanie w niniejszej sprawie, szczególnie wobec faktu, iż sprostowanie powoda polega na prostym zanegowaniu przekazanych w spornym materiale prasowym wiadomości, a nie na ich realnym sprostowaniu.”Wskazywane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie obecnie nie występują.

W najnowszych rozstrzygnięciach Sąd Najwyższy przyjmuje, sprostowanie stanowi szczególny mechanizm prawa prasowego, pozwalający opinii publicznej na zapoznanie się ze stanowiskiem drugiej strony sporu, umożliwiając zainteresowanemu zajęcie własnego stanowiska i przedstawienie swojej wersji wydarzeń oraz zapoznanie z nią opinii publicznej, za pośrednictwem tego samego środka przekazu, w którym ukazały się uprzednio informacje jego dotyczące i wpływające na jego wizerunek. Przyjęcie takiej koncepcji sprostowania sprawia, że przedmiotem procesu sądowego jest przede wszystkim kontrola zasadności dokonania przez redaktora naczelnego odmowy opublikowania żądanego sprostowania w świetle przesłanek przewidzianych w art. 33 ustawy z dnia 1984 r. - Prawo prasowe.

Przedmiotem sprostowania prasowego co do zasady nie jest badanie prawdziwości twierdzeń zainteresowanego, który przedstawia własną wersję zdarzeń, lecz ocena treści sprostowania pod względem rzeczowości, w związku z publikacją oraz pod względem zachowania wymogów formalnych (zob. wyrok SN z 5 października 2022 r., II CSKP 942/22, postanowienie SN z 29 grudnia 2021 r., I CSK 699/21). Redaktor naczelny i odpowiednio sąd mają obowiązek opublikowania każdego sprostowania spełniającego wymogi formalne, chociażby jego prawdziwość była wątpliwa lub fałszywa (zob. wyrok SN z 13 października 2021 r., I CSKP 131/21).Odnosząc się zaś do sygnalizowanych przez skarżącego powodów oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należy uznać, że nie mogą one stanowić o przyjęciu jej do rozpoznania.

Podzielić bowiem trzeba pogląd Sądu II instancji, który przyjął, że Sąd I Instancji zasadnie pominął wnioski dowodowe pozwanego zawarte w odpowiedzi na pozew, ponieważ miały one na celu zbadanie prawdziwości twierdzeń powoda zawartych w tekście sprostowania. Sąd Apelacyjny słusznie też zwrócił uwagę na fakt, że pełnomocnik pozwanego nie zgłosił zastrzeżenia co do pominięcia przez Sąd I instancji wniosków dowodowych, a zatem na etapie postępowania przed Sądem II instancji nie mógł on kwestionować tej decyzji Sądu.Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [SOP][r.g.] ‎