Cassation appeal dismissed due to lack of legal interest and inadmissible factual challenge under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court partially dismissed the cassation appeal, rejecting the portion challenging the dismissal of a third party's appeal due to a lack of legal interest. The court further refused to examine the remaining part of the appeal because the applicant failed to cite specific circumstances indicating procedural invalidity. Consequently, the appeal was deemed inadmissible as it relied on challenges to factual findings, which are prohibited under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3986 § 3 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3981 § 2 k.p.c. A cassation appeal is inadmissible if the applicant lacks a legal interest in the ruling or relies on challenges to factual findings or evidence assessment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 3315/22 POSTANOWIENIE Dnia 31 sierpnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Łochowski w sprawie z wniosku A. H.z udziałem W. M., Gminy S., W. C., T. C., B. Z.-H. i A. Z.-M.o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 sierpnia 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w R.z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt V Ca […], 1. odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej oddalenia apelacji uczestnika postępowania W. M.;
2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w pozostałej części;
3. zasądza od A. H. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz:
a) Gminy S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł, b) W. C. i T. C. kwoty po 120 (sto dwadzieścia) zł.
UZASADNIENIE
Wnioskodawca A. H. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z 22 czerwca 2021 r., zaskarżając to postanowienie w całości co do pkt I, II i III oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał nieważność postępowania oraz oczywistą zasadność skargi.Uczestnicy postępowania W. C., T. C. i Gmina S. w odpowiedziach na skargę kasacyjną wnosili o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jedną z przesłanek dopuszczalności środka zaskarżenia jest interes prawny w zaskarżeniu. Dla jego powstania konieczne jest istnienie stanu pokrzywdzenia orzeczeniem (gravamen), który występuje, gdy zaskarżone orzeczenie narusza interesy skarżącego (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 15 maja 2014 r., III CZP 88/13). Skarżący nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia Sądu Okręgowego w części, w jakiej Sąd ten oddalił apelację uczestnika postępowania W. M.. Brak interesu prawnego w zaskarżeniu powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej w tej części jako niedopuszczalnej na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.Skarżący, oprócz powołania w skardze art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c., nie przytoczył żadnych okoliczności ani argumentów wskazujących na nieważność postępowania.
Sąd Najwyższy nie dostrzega przy tym tego rodzaju uchybień, które mogłyby prowadzić do wniosku o nieważności postępowania. Brak jest więc podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z tej przyczyny. Skarżący nie wykazał też, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Zasadnicza część argumentacji skarżącego zawarta we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zmierza do zakwestionowania dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny dowodów oraz poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych. Zawarty zaś w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.) oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na wadliwość wyroku sądu drugiej instancji, polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie przeprowadzonej ocenie dowodów, również we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (postanowienie Sądu Najwyższego z 15 października 2020 r., IV CSK 136/20).
Sformułowane przez skarżącego zarzuty kasacyjne są jedynie wtórne względem zarzutów odnoszących się do ustaleń faktycznych.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w części, w jakiej nie podlegała odrzuceniu i zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.
Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.), a także § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) obciążył wnioskodawcę kosztami postępowania kasacyjnego.[as]