Supreme Court dismisses cassation appeal on single-judge panel citing lack of public interest and no procedural defect affecting outcome.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, refusing to review the lower court's judgment rendered by a single judge. The appellant argued that the single-judge panel constituted a serious procedural violation under the pandemic-era legislation, claiming it infringed the right to a fair trial and likely altered the case outcome. The court rejected this claim, ruling that the single-judge format was not legally required for public health protection at the time and thus did not render the proceedings void or affect the result.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 379 pkt 4 k.p.c.; The Supreme Court may accept a cassation appeal only if it raises issues of special importance to the public interest, such as the invalidity of proceedings or a procedural defect that inevitably led to an incorrect judgment; a single-judge panel in the second instance during the pandemic period did not constitute such a defect as it was not constitutionally required for health protection.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 3290/23 POSTANOWIENIE 30 grudnia 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Monika Koba na posiedzeniu niejawnym 30 grudnia 2024 r. w Warszawiew sprawie z powództwa I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K.przeciwko P. (…) w W.o zapłatę,na skutek skargi kasacyjnej P. (…) w W.od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicachz 22 lutego 2023 r., X Ga 207/22, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu niniejszego postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 22 lutego 2023 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach oddalił apelację pozwanego P. (…) w W. od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z 21 lutego 2022 r. zasądzającego od pozwanego na rzecz powódki I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. kwotę 73 800 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie i kosztami procesu. Od wyroku Sądu drugiej instancji skargę kasacyjną złożył pozwany. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi jego zdaniem wynika z naruszenia art. 367 § 3 k.p.c. (we wniosku omyłkowo powołano art. 267 § 3 k.p.c.); (w brzmieniu obowiązującym do 28 września 2023 r.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. przez rozpoznanie sprawy i wydanie wyroku w niewłaściwym składzie jednoosobowym, zamiast trzyosobowym, w sytuacji, gdy w tym okresie nie było zagrożenia epidemiologicznego.
Zdaniem pozwanego niewłaściwy skład osobowy sądu drugiej instancji, jest bardzo poważnym naruszeniem prawa procesowego, które ograniczyło jego prawo do sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Podkreślił, że w zbliżonej sprawie między stronami, gdzie sprawę rozpoznawał skład trzyosobowy jej wynik był odmienny. Gdyby sprawę rozpoznawał skład trzyosobowy inaczej oceniłby zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i uwzględniając apelację oddaliłby powództwo w całości. Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą usuwanie błędów w zakresie wykładni i stosowania prawa w każdej indywidualnej sprawie.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) należy natomiast rozumieć sytuację, w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym – a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (tak np.
Sąd Najwyższy w postanowieniach z 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13, niepubl. i z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15, niepubl. i przywołane tam orzecznictwo). Wbrew stanowisku skarżącego o oczywistej zasadności skargi nie przekonuje rozpoznanie sprawy przez Sąd drugiej instancji w składzie jednoosobowym.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego kwestia niedostatecznie legitymowanego i nieproporcjonalnego - w świetle art. 45 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - obniżenia standardu ochrony sądowej przez odstąpienie od kolegialności orzekania w sądzie drugiej instancji została wyjaśniona w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego – zasadzie prawnej – z 26 kwietnia 2023 r., III PZP 6/22, w której przyjęto, że rozpoznanie sprawy cywilnej przez sąd drugiej instancji w składzie jednego sędziego ukształtowanym na podstawie art. 15 zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.) ogranicza prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), ponieważ nie jest konieczne do ochrony zdrowia publicznego (art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i prowadzi do nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c.).
Przyjęta w uchwale wykładnia prawa obowiązuje od dnia jej podjęcia - brak tego ograniczenia byłby bowiem niepożądany ze społecznego punktu widzenia i prowadziłby do nadwyrężenia powagi władzy sądowniczej oraz wizerunku sądownictwa - nie znajduje zatem zastosowania w badanej sprawie, w której Sąd Okręgowy orzekał w składzie jednoosobowym w dniu 22 lutego 2023 r., a zatem przed datą podjęcia uchwały. Skarga kasacyjna nie jest zatem oczywiście uzasadniona, rozpoznanie sprawy w składzie jednoosobowym nie spowodowało bowiem ani nieważności postępowania ani nie może być kwalifikowane jako uchybienie procesowe mające wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 3, art. 98 § 11 k.p.c., art. 99 w zw. z art. 391 § 1 i w zw. z art. 39821 k.p.c., a także § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst. jedn.
Dz.U. z 2023 r., poz. 1935, ze zm.). [A.T.][a.ł]