Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 313/15 AI generated

Supreme Court dismisses cassation on standard form clause invalidity, citing prior Supreme Court ruling resolving interpretative disputes.

Case Number I CSK 313/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a defendant against a lower court's ruling declaring specific standard form contract clauses invalid. The defendant argued for a preliminary ruling based on existing judicial inconsistencies regarding the effects of such invalidity judgments, noting that the clause had already been registered as prohibited in a prior case. The court rejected this request because a recent Supreme Court ruling had already resolved the interpretative discrepancies, establishing clear rules on the material preclusion of similar lawsuits.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 365, 366 k.p.c.; Art. 47943, 47945 § 2 k.p.c.: A final judgment declaring a standard form clause invalid precludes a new lawsuit for the same clause against the same defendant, but does not preclude such a lawsuit against a different defendant using the same clause.

Keywords

AI generated
standard form contract invalid clause material preclusion cassation appeal procedural preclusion consumer protection uniform interpretation

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 2 k.p.c.
47943 k.p.c.).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.
Art. 365 k.p.c.
prawomocność materialna wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone wyłącza powództwo o uznanie za niedozwolone postanowienia tej samej treści normatywnej, stosowanego przez przedsiębiorcę pozwanego w sprawie, w której wydano ten wyrok (art. 365 i 366 k.p.c.), 2.
Art. 366 k.p.c.
Art. 47943 k.p.c.
i wskazała na konieczność wykładni art. 47943 k.p.c. ze względu na istniejące w orzecznictwie sądowym rozbieżności w kwestii skutków rozszerzonej prawomocności wyroków wydanych w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.
Art. 47945 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
47943 k.p.c.).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 47943 k.p.c
i wskazała na konieczność wykładni art. 47943 k.p.c.
art. 47945 § 2 k.p.c
art. 3989 § 2 k.p.c
47943 k.p.c.).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
III CZP 95/03
Final judgment on standard form contract clauses bars new lawsuits by third parties due to res judicata.
III CZP 80/08
Supreme Court allows new consumer protection suit against different firm using similar unfair contract terms despite prior ruling.
III CZP 17/15
Final judgment on unfair terms invalidates new lawsuits against the same trader but not others.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 313/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa Stowarzyszenia "T. […]" w P.‎przeciwko S. […] Spółce Jawnej C. w L.‎o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 lutego 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt VI ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu pierwszej instancji uznającego za niedozwolone określone postanowienie wskazanego wzorca umowy i zakazującego pozwanej wykorzystywania go w obrocie z konsumentami.W skardze kasacyjnej strona pozwana, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołała się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. i wskazała na konieczność wykładni art. 47943 k.p.c. ze względu na istniejące w orzecznictwie sądowym rozbieżności w kwestii skutków rozszerzonej prawomocności wyroków wydanych w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.

Wskazała, że klauzula będąca przedmiotem niniejszej sprawy została już wpisana do rejestru klauzul niedozwolonych w wyniku wyroku uwzględniającego powództwo tego samego powoda przeciwko innemu pozwanemu. Niezależnie od tego zapadł też wyrok oddalający powództwo tego samego powoda przeciwko innemu pozwanemu o uznanie za niedozwolone tego samego postanowienia wzorca umownego. W kwestii skutków takiej sytuacji istnieją rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych, jak i Sądu Najwyższego, wyrażające się między innymi w dwóch uchwałach: z dnia 19 grudnia 2003 r.

III CZP 95/03 (OSNC 2005/2/25) i z dnia 7 października 2008 r. III CZP 80/08 (OSNC 2009/9/118).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wskazana przez skarżącego rozbieżność w orzecznictwie sądowym w kwestii wykładni art. 47943 k.p.c. rzeczywiście istniała, jednak została usunięta w wyniku wydania przez Sąd Najwyższy uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 20 listopada 2015 r. III CZP 17/15 (jeszcze nie opublikowanej), w której stwierdzono, że:

1. prawomocność materialna wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone wyłącza powództwo o uznanie za niedozwolone postanowienia tej samej treści normatywnej, stosowanego przez przedsiębiorcę pozwanego w sprawie, w której wydano ten wyrok (art. 365 i 366 k.p.c.), 2. prawomocność materialna wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone- także po wpisaniu tego postanowienia do rejestru (art. 47945 § 2 k.p.c.) - nie wyłącza powództwa o uznanie za niedozwolone postanowienia tej samej treści normatywnej, stosowanego przez przedsiębiorcę niebędącego pozwanym w sprawie, w której wydano ten wyrok (art. 365 i 366 w zw. z art. 47943 k.p.c.).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu. [l.n]