Legislator Case Law & Legislation
I CSK 3128/24 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and rejects plaintiff's claim.

Case Number I CSK 3128/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the plaintiff's cassation appeal against the appellate court's judgment in a construction contract dispute. The plaintiff argued that the second-instance court erred in factually establishing that only the mayor and authorized representatives could submit declarations under the Civil Code. The court rejected this claim because the lower courts' findings were based on witness testimony contradicting the plaintiff's assertions, and the Supreme Court is bound by these established facts. Consequently, the appeal was not accepted for review as it did not meet the strict threshold of an obvious legal error.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates an obvious legal error affecting the outcome, not merely a disagreement with factual findings or theoretical arguments.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility obvious legal error binding factual findings construction contract dispute representation authority civil procedure code costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 2 k.p.c.
aktualne wciąż uwagi w postanowieniu SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99).Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy przewidziana w art. 3989 k.p.c.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c.
Art. 98 § 1, 11 and 3 in conjunction with Art. 108 § 1
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 w zw.
Art. 391 § 1
108 § 1, art. 391 § 1 i art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. w zw.
§ 2 pkt 7 and § 10 ust. 4 pkt 2 in conjunction with § 20 of the Ministry of Justice Regulation
art. 3989 k.p.c
aktualne wciąż uwagi w postanowieniu SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99).Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy przewidziana w art. 3989 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Wniosek ten stanowi element konstrukcyjny skargi odrębny od podstaw skargi i ich uzasadnienia, które są oceniane dopiero, gdy skarga kasacyjna zostanie przyjęta do rozpoznania.Dla spełnienia wymagania wskazanego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 6471 § 2 k.c
art. 39813 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z 27 stycznia 2009 r., V CSK 358/08
postanowienie SN z 11 lutego 2009 r., V CSK 388/08
postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02
Sam zarzut naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu prawa nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, bowiem mimo takiego naruszenia prawa, orzeczenie może być prawidłowe (postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz.
postanowienie SN z 6 listopada 2020 r., III CSK 110/20
postanowienie SN z 20 lutego 2008 r., V CSK 512/07
postanowienia SN: z 7 października 2010 r., I CSK 189/10
postanowienie SN z 28 lipca 2011 r., I CSK 77/11
postanowienie SN z 26 kwietnia 2012 r., II CSK 640/11
XX GC 243/14
o zapłatę, na skutek apelacji powoda od wyroku częściowego Sądu Okręgowego w Warszawie z 24 stycznia 2023 r., XX GC 243/14, oddalił apelację (pkt I), zasądził od J.S.
V CSK 358/08
Supreme Court dismisses appeal for lack of significant legal issue or serious interpretation doubts.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 3128/24 POSTANOWIENIE 26 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Kamil Zaradkiewicz na posiedzeniu niejawnym 26 marca 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa J.S.‎przeciwko Gminie P.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej J.S.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie VII Wydział Gospodarczy i Własności Intelektualnej‎z 10 stycznia 2024 r., VII AGa 680/23, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda J.S. na rzecz Gminy P. kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia powodowi do dnia zapłaty. (R.N.)

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 10 stycznia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie w sprawie z powództwa J.S. przeciwko Gminie P. o zapłatę, na skutek apelacji powoda od wyroku częściowego Sądu Okręgowego w Warszawie z 24 stycznia 2023 r., XX GC 243/14, oddalił apelację (pkt I), zasądził od J.S. na rzecz Gminy P. kwotę 8100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty (pkt II).Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu II instancji, zaskarżając to orzeczenie w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji.

Ponadto, powód wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód wskazał, że wniesiona przez niego skarga ma być oczywiście uzasadniona.Pozwana złożyła odpowiedź na skargę, w której wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a zarazem kwalifikowanym pismem procesowym o ściśle określonej przez ustawę treści. Sąd Najwyższy, rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym (postanowienie SN z 27 stycznia 2009 r., V CSK 358/08), na rzecz państwa jako dobra wspólnego (postanowienie SN z 11 lutego 2009 r., V CSK 388/08), jakkolwiek oczywiście nie oznacza to braku indywidualnego interesu skarżącego w rozpoznaniu nadzwyczajnego środka zaskarżenia, a w konsekwencji także weryfikacji tego interesu (gravamen).

Jednak przede wszystkim skarga kasacyjna ma służyć ochronie prawidłowego wykonywania prawa oraz jego jednolitej wykładni. Interes prywatny uwzględnia zaś tylko na tyle, na ile może się on stać podłożem zaspokojenia interesu ogólnego (zob. aktualne wciąż uwagi w postanowieniu SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99).Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy przewidziana w art. 3989 k.p.c. instytucja tzw. przedsądu, w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej (postanowienie SN z 12 marca 2024 r., I CSK 254/23).Na etapie przedsądu Sąd Najwyższy ocenia wyłącznie wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz jego uzasadnienie.

Wniosek ten stanowi element konstrukcyjny skargi odrębny od podstaw skargi i ich uzasadnienia, które są oceniane dopiero, gdy skarga kasacyjna zostanie przyjęta do rozpoznania.Dla spełnienia wymagania wskazanego w art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wskazanych w art. ‎3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują ‎w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego (postanowienie SN ‎z 17 czerwca 2021 r., IV CSK 1/21).Jako przyczynę kasacyjną mającą uzasadniać przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi.Na tle tej przesłanki w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że nie każde naruszenie prawa, nawet oczywiste, przesądza o zasadności skargi kasacyjnej (zob. postanowienia SN: z 15 lutego 2007 r., V CSK 485/06; z 3 marca 2020 r., V CSK 75/19).

Sam zarzut naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu prawa nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, bowiem mimo takiego naruszenia prawa, orzeczenie może być prawidłowe (postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z 6 listopada 2020 r., III CSK 110/20). Przesłanka „oczywistej zasadności skargi kasacyjnej" nie odpowiada bowiem w pełni przesłance „oczywistego naruszenia prawa" przez wydanie zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z 20 lutego 2008 r., V CSK 512/07).Na gruncie przedmiotowej przesłanki chodzi o szczególne, kwalifikowane, wręcz rażące wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji (nie zaś sąd ‎a quo, bowiem skarga kasacyjna nie przysługuje od orzeczeń sądu pierwszej instancji), bez wnikliwego wgłębiania się w merytoryczną analizę trafności orzeczenia (postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r.

V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z 7 października 2010 r., I CSK 189/10; z 28 lipca 2011 r., I CSK 77/11), o wyraźny i istotny błąd z zakresu prawa procesowego lub materialnego, który może mieć wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z 26 kwietnia 2012 r., II CSK 640/11).Powód upatruje oczywistej zasadności skargi w tym, że Sąd II instancji miał niezasadnie przyjąć, że jedynie burmistrz pozwanej gminy oraz osoby działające na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez gminę reprezentowaną przez pełnomocnika mogły złożyć oświadczenie, o którym mowa w art. 6471 § 2 k.c. w brzmieniu obowiązującym na dzień 6 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy nie podziela stanowiska powoda przedstawionego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Wywód skarżącego ma w części charakter czysto teoretyczny, a w części opiera się na założeniach sprzecznych z ustalonym przez sądy stanem faktycznym. Sąd I instancji ustalił, a Sąd II instancji podzielił to ustalenie, że: „żaden z przedstawicieli gminy nie potwierdził, że miał wiedzę o pracach powoda. Wręcz przeciwnie, wszyscy zgodnie zeznali, że byli przekonani o braku podwykonawców. Oprócz tego przedstawiciel generalnego wykonawcy utwierdzał ich w tym przekonaniu informując, że wszystkie prace wykonywane są siłami własnymi R.”.

Ponadto, wbrew stanowisku powoda Sąd II instancji nie ustalił, że projektant sprawujący nadzór autorski dokonywał odbioru robót budowlanych, wydawał wiążące polecenia podwykonawcy co do zakresu i sposobu wykonywania konkretnych prac konserwatorskich, w tym uzgadniał możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, stwierdzał w toku wykonywania robót budowlanych zgodność realizacji z projektem dokonując oceny prac podwykonawcy. Zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, w związku z czym argumentacja skarżącego oparta na założeniach sprzecznych ze stanem faktycznym ustalonym przez Sąd II instancji nie może odnieść skutku.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1935). SSN Kamil Zaradkiewicz [M.O.][a.ł]‎