Legislator Case Law & Legislation
I CSK 308/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of abstract legal issue and procedural violation.

Case Number I CSK 308/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal, ordering the appellant to pay the costs. The appellant argued that the lower court improperly accepted contradictory factual findings and failed to address specific evidentiary gaps regarding payment proof. The court rejected these arguments, ruling that the issues raised were too concrete and specific to the current case rather than abstract legal questions, and that the appellant contradicted the established facts in their own appeal.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c. The Supreme Court may only accept a cassation appeal if it raises an abstract legal issue of general significance; appeals based on specific factual disputes or arguments contradicting the lower court's findings do not meet this requirement.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility abstract legal issue requirement specific factual dispute contradictory findings civil procedure code Supreme Court jurisdiction evidentiary assessment

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Ponadto, zagadnienie to zostało sformułowane w sposób polemiczny w stosunku do ustaleń poczynionych przez Sąd odwoławczy, co jest niedopuszczalne na mocy art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 382 k.p.c.
Art. 98 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw.
§ 10 ust. 4 pkt 2 and § 2 pkt 6 of the Minister of Justice's Regulation on lawyer fees
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 378 § 1 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
art. 390 § 1 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c
Ponadto, zagadnienie to zostało sformułowane w sposób polemiczny w stosunku do ustaleń poczynionych przez Sąd odwoławczy, co jest niedopuszczalne na mocy art. 3983 § 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
III CZP 14/12
postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).Zagadnienia przedstawione przez skarżącego nie spełniają powyższych wymagań.
V CSK 547/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Civil Procedure Code.
II CSK 376/14
Supreme Court dismisses cassation appeal due to logical contradiction and failure to meet admissibility criteria under Civil Procedure Code.
II CSK 62/18
Supreme Court quashes appeal ruling for partial fence removal, remanding case to balance community vs. business interests.
I UK 361/13
postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob.
I UK 218/12
postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob.
III CZP 16/15
Supreme Court rules that when an estate administrator is appointed but no estate exists, the applicant bears the cost.
I PK 129/12
postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).
III CZP 79/14
Supreme Court dismisses legal question submission due to lack of genuine legal doubt and binding precedent.
III CZP 71/13
Supreme Court dismisses legal question due to lack of serious doubts in lower court's clear ruling on assignment of future claims.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 308/22 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mariusz Załucki w sprawie z powództwa M. N.‎przeciwko H. J.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu‎z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. akt I AGa 239/20, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.700,00 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego).

UZASADNIENIE

Powód M. N. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 9 grudnia 2020 r., którym oddalono jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 23 czerwca 2020 r., oddalającego powództwo przeciwko H. J. o zapłatę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Powód uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem następujących zagadnień prawnych:1.Czy rozpoznając sprawę gospodarczą, sąd orzekający w zakresie swobodnej oceny dowodów może wskutek konfrontacji dwóch grup materiału procesowego – z jednej strony twierdzeń powoda dowodzonych dokumentami, z drugiej strony twierdzeń pozwanego dowodzonych zeznaniami świadków – w sytuacji gdy nie zdyskredytowano przedstawionych przez powoda dokumentów, uznać tę drugą grupę materiału procesowego za wystarczającą do przyjęcia w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia stanu faktycznego polegającego na uznaniu, że wbrew twierdzeniom powoda o niespełnieniu przez pozwanego świadczenia tj. niezapłacenia przez niego ceny za dostarczony mu i wydany towar, który pozwany odebrał, płacąc cenę w późniejszym okresie, co prawda nie mając na potwierdzenie tej okoliczności dokumentu pokwitowania przyjęcia przez powoda od pozwanego ceny, ale udowadniając ten istotny fakt dokonania się istniejącego pomiędzy stronami stosunku prawnego wskutek zeznań świadków przywołanych przez pozwanego i relacjonujących spostrzeżenia co do przekazywania przez pozwanego do rąk powoda bliżej nieokreślonych plików pieniędzy, wskazując w tym miejscu dla potwierdzenia niniejszej tezy jedynie skrajne w przedstawionym zakresie orzecznictwo zasadniczo argumentujące za wadliwością takiej pozytywnej oceny twierdzeń pozwanego np. orzecznictwo opowiadające się za uznanym przez Sąd ad quem poglądem;2.Czy dopuszczalne jest przyjmowanie za własne przez sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji w sytuacji zgłoszenia w apelacji zarzutu sprzeczności ustaleń faktycznych oraz czy w związku z tym wynikający z art. 378 § 1 k.p.c. nakaz rozważenia zarzutów apelacji nie skutkuje obowiązkiem przeprowadzenia przez sąd drugiej instancji własnej oceny materiału dowodowego w zakresie zgłoszonego zarzutu która powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku?Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).

Wspomniane wątpliwości muszą znajdować się w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14, BSN 2014, nr 11, s. 7), który powinien wynikać z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13). Istotne zagadnienie prawne należy zatem postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).Zagadnienia przedstawione przez skarżącego nie spełniają powyższych wymagań.

Przede wszystkim zagadnienie pierwsze jest pozbawione abstrakcyjnego charakteru. Zostało sformułowane w oparciu o skonkretyzowany, kazuistyczny stan prawny niniejszej sprawy. Problemy prawne rozstrzygane przez Sąd Najwyższy powinny natomiast charakteryzować się uniwersalnością tak, by ich rozwiązanie przez Sąd Najwyższy mogło przełożyć się na rozstrzygnięcia większej liczby innych, podobnych spraw. Ponadto, zagadnienie to zostało sformułowane w sposób polemiczny w stosunku do ustaleń poczynionych przez Sąd odwoławczy, co jest niedopuszczalne na mocy art. 3983 § 3 k.p.c. Skarżący przyjął bowiem, że wykazał okoliczność uiszczenia ceny, podczas gdy z ustaleń stanu faktycznego zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika zgoła coś innego.

Skarżący wydaje się również mylić ze sobą dwa oddzielne elementy stanu faktycznego, a mianowicie ustalenie, że w chwili przekazania towaru nie została uiszczona cena, co zostało wykazane osobowymi źródłami dowodowymi z okolicznością późniejszej zapłaty ceny, której z kolei powód nie wykazał. Odnosząc się natomiast do drugiego zagadnienia, należy podnieść, że Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, w modelu apelacji pełnej obowiązującym w polskim prawie procesu cywilnego przyjęcie ustaleń sądu pierwszej instancji przez sąd odwoławczy za własne jest skutkiem przeanalizowania całego materiału sprawy, na który, wedle art. 382 k.p.c. składają się zarówno ustalenia poczynione przez sąd pierwszej instancji, jak i ustalenia własne sądu odwoławczego – o ile sąd ten przeprowadzał uzupełniające postępowanie dowodowe.

Obowiązek orzekania z uwzględnieniem materiału dowodowego zgromadzonego przed sądem pierwszej instancji nie jest równoznaczny z faktem bezkrytycznego przyjęcia wypływających z niego ustaleń przez sąd odwoławczy. Przeciwnie, sąd rozpoznający apelację ma obowiązek powtórnej oceny całości sprawy. Po dokonaniu takiej analizy sąd odwoławczy może podjąć decyzję o konieczności uzupełnienia materiału dowodowego bądź też podzielić zdanie sądu pierwszej instancji co do oceny materiału już zebranego. W tym drugim przypadku w tekście uzasadnienia używa się sformułowania o „przyjęciu ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji za własne” (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 21 marca 2019 r., II CSK 62/18).

Sformułowanie to oznacza zatem w języku prawniczym, że sąd drugiej instancji powtórnie oceniając całość materiału dowodowego zgromadzonego z sprawie, doszedł do wniosków zbieżnych z wnioskami poczynionymi już wcześniej przez sad pierwszej instancji i używa się go w celu uniknięcia zbędnych powtórzeń.Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.[as]