Legislator Case Law & Legislation
I CSK 2973/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove new legal issue under civil procedure code.

Case Number I CSK 2973/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the appellants' cassation appeal against the appellate court's judgment. The appellants argued that the civil court should have applied the principle of in dubio pro reo from criminal law, but the court found this irrelevant to the civil liability dispute. The court ruled that the appeal failed to demonstrate a new, unresolved legal issue or any procedural defect, as the core matter was a factual dispute about the driver's identity and the accident reconstruction.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a new legal issue not yet clarified in case law, and mere application of criminal law principles to civil liability cases does not constitute such an issue.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility new legal issue requirement in dubio pro reo application civil liability vs criminal law undetermined facts in civil suit

Cited Legislation

AI generated
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie ‎i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
oparli wniosek o jej przyjęcie na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
39813 § 1 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 39813 § 1 k.p.c.
Art. 102 k.p.c.
W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego pomiędzy stronami orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 5 § 2 k.p.k.
Bezpodstawne jest powoływanie się na problem stosowania przez sąd cywilny wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k. zasady in dubio pro reo.
art. 3984 § 2 k.p.c
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08
postanowienie Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, ICBSN 2009, nr 4, s.
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższy z 25 maja 2018 r., III CZP 108/17
wyrok Sądu Najwyższy z 6 września 2022 r., II CSKP 466/22
wyrok Sądu Najwyższy z 20 lutego 2020 r., IV CSK 538/18
wyrok Sądu Najwyższy z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 441/14
wyrok Sądu Najwyższy z 10 czerwca 2016 r., IV CSK 647/15
wyrok Sądu Najwyższy z 10 sierpnia 2017 r., II CSK 837/16
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższy z 29 października 2013 r., III CZP 50/13
I ACa 699/21
Court invalidates loan contract and orders bank to repay loan while borrowers return loan proceeds.
III CSK 285/08
postanowienie Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, ICBSN 2009, nr 4, s.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 2973/22 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa T. O. i J. W.‎przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w Warszawie‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym 3 marca 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie,‎na skutek skargi kasacyjnej powodów‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi I Wydział Cywilny‎z 15 listopada 2021 r., sygn. akt I ACa 699/21, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) nie obciąża powodów kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie ‎i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi ‎z 15 listopada 2021 r. (sygn. akt I ACa 699/21) powodowie T. O. i J. W. oparli wniosek o jej przyjęcie na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. uznaje się zagadnienie nowe i dotychczas niewyjaśnione.

Zagadnienie to musi mieć charakter istotny i być zagadnieniem ściśle jurydycznym, tj. dającym się przedstawić ‎w sposób syntetyczny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń faktycznych lub oceny dowodów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, ICBSN 2009, nr 4, s. 48). Chodzi przy tym o zagadnienie ‎o charakterze abstrakcyjnym, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji, a jego rozstrzygnięcie będzie miało znaczenie nie tylko dla oceny konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla innych podobnych spraw.

Z tej przyczyny przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga wykazania przez skarżącego, że w sprawie występuje zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Powyższych wymagań nie spełniają wyróżnione w skardze kasacyjnej zagadnienia problemowe. Bezpodstawne jest powoływanie się na problem stosowania przez sąd cywilny wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k. zasady in dubio pro reo.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono już, że w postępowaniu cywilnym obowiązuje wyrażone w art. 11 k.p.c. związanie sądu skazującym wyrokiem karnym. Idea tego związania wyraża się zaś w tym, że w skład podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sądu cywilnego wchodzi czyn przypisany w sentencji karnego wyroku skazującego i sąd cywilny jest pozbawiony możliwości dokonywania odmiennych ustaleń w tym zakresie. Natomiast w przypadkach nieobjętych art. 11 k.p.c. sąd cywilny ma kompetencję do samodzielnego stwierdzenia, czy czyn niedozwolony, stanowiący źródło szkody, jest przestępstwem; musi jednak tego dokonać zgodnie z regułami prawa karnego, co oznacza konieczność ustalenia znamion przedmiotowych i podmiotowych przestępstwa (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 25 maja 2018 r., III CZP 108/17 (OSNC 2018, nr 12, poz. 111 oraz m.in. wyroki Sądu Najwyższego z 6 września 2022 r., II CSKP 466/22, nie publ.; z 20 lutego 2020 r., IV CSK 538/18 nie publ.; z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 441/14, OSNC 2016, nr 3, poz. 38; z 10 czerwca 2016 r., IV CSK 647/15, nie publ. i z 10 sierpnia 2017 r., II CSK 837/16, nie publ.).

Ciężar wykazania okoliczności oraz przedstawienia dowodów pozwalających na zrekonstruowanie przez sąd orzekający strony przedmiotowej i podmiotowej czynu sprawcy wypadku komunikacyjnego, którego tożsamości nie ustalono i umożliwiających zakwalifikowanie tego czynu jako przestępstwa, spoczywa, zgodnie z ogólnymi regułami, na pokrzywdzonym (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 29 października 2013 r., III CZP 50/13 (OSNC 2014, nr 4, poz. 35). Z uwzględnieniem tych zasad Sąd drugiej instancji – ta samo jak wcześniej Sąd pierwszej instancji – przyjął, że powodowie nie wykazali, aby śmierć Krystyny Pierzchały była następstwem czynu zabronionego będącego zarazem przestępstwem.

Bezprzedmiotowe dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej pozostaje sformułowane w skardze kasacyjnej zagadnienie, czy zasada wynikająca z art. 5 § 2 k.p.k. może mieć zastosowanie w sprawie w sytuacji, ‎w której na podstawie przeprowadzonych w sprawie dowodów Sąd meriti uznał, że nie można w ogóle ustalić okoliczności zdarzenia, a w konsekwencji przyjąć, że doszło do popełnienia przestępstwa, którego skutkiem była śmierć Krystyny Pierzchały, a ocena ta nie była skutkiem zastosowania obowiązującej ‎w postępowaniu karnym, na podstawie art. 5 § 2 k.p.k., zasady in dubio pro reo (zob. str. 16 uzasadnienia).

O przyjęciu do rozpoznania skargi kasacyjnej z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie mogą przesądzać także zagadnienia problemowe dotyczące ustalenia popełnienia przestępstwa w sytuacji ucieczki sprawy oraz braku możliwości rekonstrukcji wypadku. Te kwestie problemowe w swej istocie sprowadzają się do polemiki z ustaleniami faktycznymi będącymi kanwą dla orzekania przez Sąd Apelacyjny, a takie działanie skarżących jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym ze względu na normę wyrażoną w art. 3983 § 3 k.p.c. Natomiast zagadnienie dotyczące odpowiedzialności Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego miałoby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyby ‎z ustalonego stanu faktycznego wynikała odpowiedzialność odszkodowawcza posiadacza pojazdu mechanicznego lub kierującego pojazdem mechanicznym, których tożsamości nie ustalono za szkody spowodowane ruchem tego pojazdu, objętego obowiązkowym ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej, co ‎w sprawie nie zostało jednak ustalone.Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego pomiędzy stronami orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c.