Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue or obvious merit exists under civil procedure code.

Sygn. akt I CSK 287/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego ‎w O. ‎przeciwko P. S.A. ‎w W. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa‎ - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600 (trzy‎ tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania‎ kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Pozwany zarzucił zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego z dnia 16 grudnia 2015 r. naruszenie art. 725 i 727 k.c. w związku z art. 50 ust. 1 Prawa bankowego oraz naruszenie art. 378 § 1 w związku z art. 328 § 2 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany uzasadnił występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego zakresu zajęcia egzekucyjnego na podstawie art. 80 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ponadto skarżący powołał się na oczywistą zasadność wniesionej skargi kasacyjnej ze względu na rażące naruszenie art. 725 i 727 k.c. w związku z art. 50 ust. 1 Prawa bankowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.Kwestia podniesiona w skardze kasacyjnej nie może być uznana za takie zagadnienie z przyczyn wyjaśnionych w odpowiedzi strony powodowej na skargę kasacyjną.

Ponadto zagadnienie prawne stanowiące przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno dotyczyć przepisu, którego naruszenie przytoczone zostało jako podstawa kasacyjna, a w sprawie nie jest spełniony także ten wymóg. Nie jest spełniona także przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym tej przesłanki, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).

Przytoczone w skardze kasacyjnej okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. T. Wiśniewski, w: H. Dolecki, T. Wiśniewsku, red., Kodeksu postępowania cywilnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2010, s. 233 i 234). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z przepisów powołanych w skardze dla wykazania omawianej przesłanki.Z przedstawionych przyczyn, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w związku z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (jedn. tekst:

Dz.U. 2016.1313) i art. 99 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015.1800) i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2016.1668). aj