Legislator Case Law & Legislation
I CSK 2854/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal violation in admissibility motion.

Case Number I CSK 2854/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal because the appellant failed to meet the admissibility threshold under Article 3989 § 1 of the Code of Civil Procedure. The appellant merely cited violated statutes and claimed the compensation was too low without providing specific arguments proving an obvious legal error. Consequently, the court ruled that the appeal could not be admitted for substantive review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to demonstrate an obvious violation of law in the admissibility motion, as the Supreme Court does not conduct a new factual review.

Keywords

AI generated
cassation admissibility obvious violation of law code of civil procedure legal compensation supreme court review

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący jest przy tym zobowiązany odnieść się do przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. w formie wyodrębnionego wywodu.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika przy tym z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 102 k.p.c.
Art. 445 § 1 k.c.
art. 445 § 1 k.c. poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w uznaniu, że zasądzona na rzecz Powódki kwota zadośćuczynienia jest adekwatna do rozmiaru krzywdy doznanej przez Powódkę wskutek wypadku komunikacyjnego z 27 września 2011 r.
Art. 382 k.p.c.
art. 445 § 1 k.c
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Skarżąca wskazała, że zaskarżone orzeczenie Sądu drugiej instancji rażąco narusza wskazane w podstawie skargi kasacyjnej przepisy art. 445 § 1 k.c.
art. 233 k.p.c
z art. 233 k.p.c., polegającego na przyjęciu jako podstawę zaskarżonego orzeczenia błędnych ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji i oddaleniu apelacji Powódki, a tym samym utrzymaniu w mocy w zaskarżonej części wyroku Sądu Okręgowego w K.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
W niniejszej sprawie Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej ‎do rozpoznania na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., tj.
art. 3989 § 1 k.p.c
Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika przy tym z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 2854/22 POSTANOWIENIE 22 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Joanna Lemańska na posiedzeniu niejawnym 22 czerwca 2023 r. w Warszawie,‎w sprawie z powództwa Z.K.‎przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń spółce akcyjnej w W.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej Z.K.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu ‎z 8 grudnia 2020 r., I ACa 894/19, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. odstępuje od obciążenia Z.K. kosztami postępowania kasacyjnego poniesionymi przez Towarzystwu Ubezpieczeń spółkę akcyjną z siedzibą w W.;

3. oddala wniosek pełnomocnika Z.K. o przyznanie mu kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu ‎w postępowaniu kasacyjnym. (K.B.)

UZASADNIENIE

W czerwcu 2014 r. Z. K. (dalej: „Powódka”; „Skarżąca”) wniosła ‎o zasądzenie od Towarzystwu Ubezpieczeń spółki akcyjnej z siedzibą w W. (dalej: „Pozwany”) na jej rzecz kwoty 134 935 zł wraz z odsetkami w wysokości ustawowej od 15 lutego 2013 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania za szkody poniesione wskutek wypadku komunikacyjnego z 27 września 2011 r., zasądzenia na jej rzecz renty w wysokości 1 000 zł miesięcznie, ustalenia odpowiedzialności Pozwanego na przyszłość za skutki ww. wypadku komunikacyjnego oraz zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.Wyrokiem z 27 lutego 2019 r, […], Sąd Okręgowy w K. zasądził ‎od Pozwanego na rzecz Powódki kwotę 21 985,90 zł z ustawowymi odsetkami ‎za opóźnienie od 15 lutego 2013 r. do dnia zapłaty (pkt 1); oddalił powództwo ‎w pozostałym zakresie (pkt 2); oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania i kosztach sądowych, a także kosztach pomocy prawnej udzielonej Powódce z urzędu (pkt 3-7).Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z 8 grudnia 2020 r., l ACa 894/19, zmienił zawarte w punkcie 5 ww. wyroku Sądu Okręgowego w K. rozstrzygnięcie ‎o kosztach pomocy prawnej udzielonej Powódce z urzędu w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji (pkt I); oddalił apelację Powódki od ww. wyroku (pkt II); oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania apelacyjnego i kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Powódce z urzędu w postępowaniu odwoławczym (pkt III i IV).

Skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu wniosła Powódka, zaskarżając go w części, tj. w zakresie punktu II wyroku.Skarga kasacyjna została oparta na następujących postawach:I) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 445 § 1 k.c. poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w uznaniu, że zasądzona na rzecz Powódki kwota zadośćuczynienia jest adekwatna do rozmiaru krzywdy doznanej przez Powódkę wskutek wypadku komunikacyjnego z 27 września 2011 r. i spełnia w wystarczającym stopniu funkcję kompensacyjną, co wpłynęło w konsekwencji na znaczne i nieuzasadnione zaniżenie wysokości należnego Powódce zadośćuczynienia;II) naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 382 w zw. z art. 233 k.p.c., polegającego na przyjęciu jako podstawę zaskarżonego orzeczenia błędnych ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji i oddaleniu apelacji Powódki, a tym samym utrzymaniu w mocy w zaskarżonej części wyroku Sądu Okręgowego w K. z 27 lutego 2019 r., który został wydany na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego oraz z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów.W oparciu o powyższe Powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku ‎w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Apelacyjnemu ‎w Poznaniu do ponownego rozpoznania; ewentualnie o uchylenie wyroku ‎w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie powództwa w całości.

Powódka domagała się również rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego oraz zasądzenia na rzecz pełnomocnika z urzędu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej jej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. Z ostrożności procesowej, Skarżąca wniosła także o nieobciążanie jej ewentualnymi kosztami postępowania kasacyjnego, poniesionymi przez Pozwanego, wskazując na swoją trudną sytuację materialną i życiową.Jednocześnie Skarżąca, na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wniosła ‎o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując na oczywistą zasadność skargi.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Skarżąca wskazała, że zaskarżone orzeczenie Sądu drugiej instancji rażąco narusza wskazane w podstawie skargi kasacyjnej przepisy art. 445 § 1 k.c. i art. 382 w zw. z art. 233 k.p.c. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z 15 września 1999 r., III CKN 339/98, podniosła przy tym, że judykatura i doktryna wypracowały kryteria, na podstawie których sąd przy wyrokowaniu ocenia, jaką kwotę zadośćuczynienia można uznać za „odpowiednią” w rozumieniu art. 445 § 1 k.c. Ocenny charakter kryteriów wyznaczających wysokość odpowiedniej sumy, o której mowa w art. 445 § 1 k.c., uzasadnia dyrektywę, że zarzut naruszenia tego przepisu przez zawyżenie lub zaniżenie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia pieniężnego może być uwzględniony tylko wyjątkowo w razie oczywistego naruszenia tych kryteriów przez sąd drugiej instancji.

Według Skarżącej, w stanie faktycznym niniejszej sprawy w sposób rażący zostały naruszone przez Sąd drugiej instancji (w ślad za Sądem pierwszej instancji) ww. ocenne kryteria wyznaczające wysokość odpowiedniej sumy zadośćuczynienia, o której mowa w art. 445 § 1 k.c., przez co zostało ono rażąco zaniżone, co czyni skargę kasacyjną oczywiście uzasadnioną.Pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, wyrażającym się w szczególności w konieczności zapewnienia jednolitej wykładni i jednolitego stosowania prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 marca 2023 r., I CSK 2853/22). Skarga kasacyjna została więc ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika przy tym z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest jednocześnie ograniczony – co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej ‎do rozpoznania na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. oczywistej zasadności skargi. Przesłanka ta byłaby spełniona, gdyby zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy. Uznanie oczywistej wadliwości orzeczenia wymaga wykazania jego kwalifikowanej sprzeczności z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 20 marca 2019 r., I CSK 475/18; 11 kwietnia 2018 r., IV CSK 506/17; 16 kwietnia 2018 r., IV CSK 529/17; 18 kwietnia 2018 r., II CSK 728/17; 15 maja 2018 r., II CSK 2/18; 10 maja 2018 r., I CSK 798/17; 23 maja 2018 r., I CSK 36/18; 29 maja 2018 r., I CSK 42/18; 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18; 16 kwietnia 2018 r., IV CSK 534/17; 12 marca 2018 r., III CSK 291/17; 22 kwietnia 2016 r., V CSK 650/15).

Konieczne jest zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob.m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 marca 2023 r., I CSK 4200/22). Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący jest przy tym zobowiązany odnieść się do przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. w formie wyodrębnionego wywodu. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem ‎na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. rolą skarżącego jest zatem przedstawienie odrębnej argumentacji wskazującej na oczywistą zasadność skargi w rozumieniu powołanego przepisu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 marca 2023 r., I CSK 2853/22).

W niniejszej sprawie Skarżąca nie sprostała powyższemu obowiązkowi. Skonstruowany przez nią wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadza się w istocie jedynie do wskazania przepisów, które – w jej ocenie – zaskarżone orzeczenie narusza (w tym przypadku art. 445 § 1 k.c. oraz art. 382 w zw. z art. 233 k.p.c.) i ogólnikowego stwierdzenia, że w jej przekonaniu zasądzone na jej rzecz zadośćuczynienie zostało rażąco zaniżone. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie powołała przy tym jakichkolwiek argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa (w szczególności art. 445 k.c.) oraz że w wyniku takiego naruszenia zapadło w Sądzie drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe.

Taka konstrukcja uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może być uznana za prawidłową. Ponadto z lektury uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej ‎do rozpoznania wynika, że Powódka w istocie próbuje zaangażować Sąd Najwyższy do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, co nie jest celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie ‎art. 102 zdanie drugie k.p.c., mając na uwadze trudną sytuację majątkową Powódki.Sąd Najwyższy oddalił przy tym wniosek o przyznanie pełnomocnikowi Powódki nieopłaconych kosztów pomocy prawnej świadczonej Powódce z urzędu ‎w postępowaniu kasacyjnym, mając na uwadze ww. wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej, które uniemożliwiły przyjęcie jej do rozpoznania.

W judykaturze Sądu Najwyższego ugruntowany jest zaś pogląd, że nie przysługują koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu adwokatowi (radcy prawnemu) za sporządzenie nadzwyczajnego środka zaskarżenia, zawierającego takie wady, które uniemożliwiają przystąpienie do jego merytorycznego rozpoznania. Sam fakt świadczenia pomocy prawnej z urzędu i w związku z tym sporządzenie pisma procesowego nie jest wystarczającą podstawą do otrzymania wynagrodzenia z tego tytułu. Pomoc ta powinna być udzielona zgodnie z wymaganiami stawianymi profesjonaliście, gdyż inaczej zatraca się sens jego ustanowienia (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 grudnia 2021 r., I CNP 42/17 i powołane tam orzecznictwo). (K.B.)[ł.n]