Legislator Case Law & Legislation
I CSK 2838/24 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove significant legal issue or obvious error.

Case Number I CSK 2838/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's judgment. The appellant argued for significant legal issues regarding insurance contract validity and exclusions, but the court found these arguments insufficiently substantiated. The decision emphasized that the appeal failed to meet statutory requirements for admitting a cassation case, including the lack of a distinct legal issue or obvious error.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the appellant fails to demonstrate a significant legal issue, a need for interpretation of laws raising serious doubts, or an obviously justified appeal.

Keywords

AI generated
cassation appeal significant legal issue insurance contract validity appellate court judgment public law character obvious error procedural requirements

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa.
Art. 98 § 1-11 k.p.c.
3989 § 2, art. 98 § 1-11, art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Z wniosku nie wynikało przede wszystkim, z czego mógłby wynikać ich wpływ na wynik postępowania kasacyjnego, zważywszy, że Sąd Apelacyjny nie uznał, iżby umowa ubezpieczenia między stronami, stanowiąca podstawę ochrony ubezpieczeniowej w chwili wypadku, była nieważna na podstawie art. 108 k.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
108 § 1, art. 391 § 1, art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1, art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
art. 3989 § 1 k.p.c
Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa.
art. 3984 § 2 k.p.c
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 2838/24 POSTANOWIENIE 21 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk na posiedzeniu niejawnym 21 listopada 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa L.P.‎przeciwko P. spółce akcyjnej w W.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej L.P.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie ‎z 22 marca 2024 r., VII AGa 1281/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego powoda, pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych). Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, pozwany L.P. powołał się na występujące w sprawie zagadnienia prawne dotyczące ważności umowy ubezpieczenia zawartej z samym sobą, dopuszczalności zastrzeżenia wyłączenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń w umowie ubezpieczenia majątkowego, znaczenia sposobu wykorzystania przedmiotu ubezpieczenia jako ewentualnej podstawy odmowy wypłaty odszkodowania przez zakład ubezpieczeń, a także reguł powoływania faktów i dowodów w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych.

Wskazał również na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14).Wątpliwości sformułowane przez skarżącego nie spełniały wskazanych wymagań.

Z wniosku nie wynikało przede wszystkim, z czego mógłby wynikać ich wpływ na wynik postępowania kasacyjnego, zważywszy, że Sąd Apelacyjny nie uznał, iżby umowa ubezpieczenia między stronami, stanowiąca podstawę ochrony ubezpieczeniowej w chwili wypadku, była nieważna na podstawie art. 108 k.c. Jednocześnie, wątpliwości związane z dopuszczalnością określonych wyłączeń z zakresu ubezpieczenia, względnie podstawą odmowy wypłaty odszkodowania, powód wiązał w pierwszej kolejności z art. 3851 k.c., podczas gdy z materiału sprawy nie wynikało, aby powód, zawierając umowę, działał w charakterze konsumenta.W skardze nie wyjaśniono ponadto, z jakich przyczyn do rozwiązania sformułowanych we wniosku wątpliwości nie są wystarczające dotychczasowe wypowiedzi orzecznictwa i nauki na tle umowy ubezpieczenia, nie przedstawiono alternatywnych kierunków rozstrzygnięcia tych wątpliwości ani wspierającej je argumentacji i nie uzsadniono, dlaczego ich rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy może przyczynić się do realizacji publicznoprawnego celu skargi kasacyjnej.

Ubocznie tylko należało dostrzec, że w skardze kasacyjnej nieprawidłowo scalono argumenty mające przemawiać za jej przyjęciem do rozpoznania z uzasadnieniem podstaw kasacyjnych, podczas gdy – zgodnie z ugruntowanym poglądem – wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie, stanowi, obok podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.), odrębne i samodzielne wymaganie konstrukcyjne skargi kasacyjnej (art. 3984 § 2 k.p.c.). Wymaga to od skarżącego przedstawienia redakcyjnie wyodrębnionego i samodzielnego wywodu prawnego, zmierzającego do uzasadnienia przyczyn kasacyjnych oraz – osobno – uzasadnienia podstaw kasacyjnych.

Dystynkcja ta wiąże się z odrębnym i samodzielnym celem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, polegającym na przytoczeniu prawnych racji warunkujących merytoryczne rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej, z uwzględnieniem publicznoprawnych, ponadindywidualnych zadań tego środka zaskarżenia.Z wniosku nie wynikało również, żeby skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona, co wymaga wykazania, że zaskarżone orzeczenie jest wadliwe w stopniu oczywistym i widocznym już na pierwszy rzut oka (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).

Wniosek ujawniał zresztą w tej materii argumentacyjną sprzeczność, jasne jest bowiem, że albo w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a więc kwestia trudna, dotychczas nierozstrzygnięta i wymagająca pogłębionej analizy prawnej albo też skarga jest zasadna w sposób oczywisty, co zakłada niewystępowanie w sprawie żadnych zagadnień prawnych (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2011 r., II UK 24/11, z dnia 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14 i z dnia 18 października 2016 r., I UK 466/15). Należało tym samym odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 108 § 1, art. 391 § 1, art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. (K.G.)[SOP] ‎