Supreme Court dismisses appeal on land registry entry, ruling certified copies by lawyers cannot serve as decision bases.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the Social Insurance Institution against a lower court's refusal to register a land entry. The applicant argued that a certified copy of a decision, authenticated by their own lawyer, should suffice for registration under specific Civil Procedure Code provisions. The court rejected this, noting that the legal interpretation regarding the inadmissibility of such documents was already established in a prior decision from December 2, 2016. Consequently, the appeal was not accepted for review, and the applicant was ordered to pay the costs of the cassation proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 398 § 1 k.p.c.; Art. 129 § 2 k.p.c. in conjunction with Art. 13 § 2 k.p.c.: A certified copy of a decision authenticated by the applicant's own lawyer cannot serve as the basis for an entry in the land register.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 282/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Głównego Urzędu Statystycznegoo wpis,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt V Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Wnioskodawca zarzucił zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 27 stycznia 2016 r. naruszenie art. 129 § 2 w związku z art. 13 § 2, art. 244 i art. 6262 k.p.c. oraz naruszenie art. 6268 § 2 i art. 6269 k.p.c., a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnił potrzebą wykładni art. 129 § 2 k.p.c. w zakresie dotyczącym możliwości dokonania w jego świetle wpisu w księdze wieczystej na podstawie odpisu decyzji, poświadczonego za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego występującego w sprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wskazana w skardze kasacyjnej potrzeba wykładni nie występuje. Artykuł 129 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. w zakresie wskazanym przez wnioskodawcę był przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2016 r., I CSK 819/15. Wedle stanowiska zajętego w tym orzeczeniu, podstawą wpisu w księdze wieczystej nie może być dokument poświadczony za zgodność z oryginałem na podstawie art. 129 § 2 k.p.c. przez pełnomocnika wnioskodawcy, będącego radcą prawnym. Zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego pozostaje w zgodzie z tą wykładnią.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c. w związku z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (jedn. tekst:
Dz.U.2016.1313) i art. 99 k.p.c. oraz § 5 pkt 5 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.) i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2016.1668). jw